به گزارش جی پلاس، این گله مندی با نگاهی به تغییرات سریع دنیا برای پیش بینی خواسته های مشتری یا وجود رقبای سرسخت، دنبال میشود. بنا به نتیجه گیری این مدیر ها، تنها راه برای پیشرفت یا حتی برای نجات، یافتن کارکنانی است که می توانند در مشتری ارزش ایجاد کنند و به طور مداوم عملیات را پیشرفت دهند. این مسئله غافلگیر کننده نیست. مدل عملیاتی اصلی در مدیریت، موفق در ۱۰۰سال اخیرشناسایی بهترین فرآیند یا حداقل موارد نسبتا خوب و داشتن کارکنانی که برای این کار ساخته شدهاند، بوده است. سازمان ها برای پاسخگویی به این نیاز برنامه های تمرینی ایجاد کرده اند تا مهارت های تفکر در شرایط بحرانی و بهبود فرآیند در افراد ایجاد کنند. این گام ها در مسیر درست برداشته می شوند ولی به تنهایی کافی نیستند. اگر سازمان ها میخواهند افرادشان نه تنها با دست ها بلکه با مغز هایشان کار کنند، باید فضایی ایجاد کنند برای اینکه افراد بر ۱) نحوه انجام کارشان، ۲) هویتشان و ۳) زمانشان، مالکیت داشته باشند، بنابراین شغلها باید مجددا طراحی شوند. فرآیند: اولین قدم شامل انتقال مالکیت فرآیند از مدیر به کارمند است. به طور مداوم شنیده می شود مدیران از اینکه کارکنان خودشان هیچ فکری نمی کنند، شکایت می کنند. با این حال همین مدیر ها زیر دستانشان را به علت عدم پیروی از دستورات مجازات می کنند. برای جلوگیری از این مسئله، مدیرها باید نتایج حاصل از فرآیند را جداسازی کنند. یعنی اینکه یک کار خوب بدون محدود کردن عناصر فرآیند، چگونه می تواند باشد؟ تویوتا به خاطر برقرارکردن این تعادل مشهور است. تمام خروجی ها معین شده اند ولی از کارکنان انتظار می رود در بهبود فرآیند کار به طور مداوم کمک کنند. این نگرش به طور مؤثر در صنایع نرم افزار و سلامت به کار گرفته شده است. قرار دادن افراد در فرآیند در حالی که در نتیجه تأثیرگذار هستند، می تواند عملکرد را بهتر کند. این تضمین می کند که هنگام وقوع مشکل نزدیک ترین فرد (و احتمالا همان کسی که مشکل را به وجود آورده است) آن را برطرف خواهد کرد. فرآیند می تواند مشخص باشد- مانند مثال های خودرو، نرمافزار و سلامتی که ذکر شد- ولی افراد می توانند تغییر را تجربه کنند. با کنترل فرآیند، اشخاص همچنان می توانند پیشرفت کنند و یاد بگیرند. اخیرا در یک مطالعه در ملنیالز در کارگاه PwC معلوم شد سودی که بیشترین ارزش را برایشان داشت پول نبود (مورد سوم بود) بلکه تمرین و ارتقا ارزش بیشتری داشت. بنابراین، انتقال مالکیت فرآیند به افراد در خط مقدم، تعهد و عملکرد را بهبود می بخشد. هویت: سازمان ها باید برای بهکارگیری ذهن افراد به آنها کمک کنند تا مالکیت هویت خودشان را در کار به دست آورند مخصوصا از طریق ایجاد انگیزه برای کار کردن با تمام وجودشان. برای بررسی بیشتر ما به یک آزمایش میدانی با ویپرو -یک شرکت هندی برون سپاری فرآیند های تجاری- پرداختیم. مانند سایر شرکت ها، همفکری در ویپرو بهطور سنتی مربوط به قوانین، قواعد و تاریخچه شرکت می شود. همفکری می تواند لحظه پر استرسی برای افراد باشد، ولی این نگرش متمرکز سازمان یافته نتایج قابلت وجهی دارد؛ افراد باید بیاموزند که چگونه در مسیر های کاملا مشخص رفتار کنند. جنبه منفی این فرآیند این است که افراد هویت خود را در کار از دست می دهند و تعهدشان نسبت به کار از بین می رود. ما تغییر کوچکی در فرآیند همفکری بهوجود آوردهایم تا ببینیم اگر تمرکز از سازمان به افراد انتقال یابد، چه خواهد شد. در طول ساعاتی از روز اول فرآیند همفکری، از کارکنان جدید ویپرو خواسته شد تا درباره این فکر کنند و بنویسند که وقتی در بهترین دوران خود بودند، چگونه بودند و خود را برای ورود به کار این گونه معرفی کنند. در اواخر روز، برای ایجاد حس شخصیت به آنها یک لباس پشمی و یک نشان داده شد که اسمشان روی آنها بود. به این ترتیب ما گروهی داشتیم تا آنها را با آن مقایسه کنیم، ما نه تنها یک گروه داشتیم که فرآین دهای عادی همفکری شرکت را دریافت می کرد، همچنین یک گروه سازمانی ساختیم که ساعت ها روی شرکت تمرکز میکرد و یک لباس پشمی و یک نشان با یک اسم روی آن دریافت می کرد. سپس ما کارکنان را بعد از هفت ماه بررسی کردیم. ما فهمیدیم که آنهایی که روی هویت خودشان تمرکز داشتند، نسبت به آن دسته که تحت کنترل بودند ۲۰ درصد کمتر تمایل به ترک شرکت داشتند و نیز گروه های سازمانی امتیازات بهتری در خدمات دهی به مشتری کسب کردند. به طور قابلتوجه، این نتایج با یک توجه جزئی به هویت شخصی در روز اول تمرین به دست آمد. این کارکنان هنوز باید از ضوابط و فرآیند های شرکت که در اتاق فرمان طبقه همکف وجود دارد، پیروی کنند، با این حال، آنها توانایی بهتری در تصمیمگیری پیدا کرده اند. مفهوم تصمیمگیری عملی می تواند بیش از این توسعه یابد. در تحقیقی از آدام گرانت، پروفسور دانشکده وارتون، او این اشتغال سازی را دریافته است، یعنی داشتن توانایی تغییر شکل یک شغل واقعی می تواند منجر به شادی و بهبود عملکرد شود. با دادن این حق به کار کارکنان که خودشان باشند، حتی در چارچوب هایی که سازمان تعیین کرده است، شرکت ها بهتر می توانند کارکنانشان را به کار بگمارند. زمان: در بالا ما مطلبی را ذکر کردیم که نشان داد پیشرفت در رده اول و پول در رده سوم لیستی است که میلنیالز از کار میخواهد. مورد دوم چیست؟ زمان! افراد علاقه مند هستند کنترل زمانبندی خود را به دست آورند. بسیاری از شرکت های نوآورانه جدید، تمام مدل عملیاتی خودشان را روی این فرض بنا کرده اند. شرکت هایی مانند Uber و Airbnb براساس کارمندانی هستند که در ارائه خدماتشان به دنبال انعطاف پذیری هستند. برای مثال، LiveOps یک اتاق فرمان مجازی است که در آن کارکنان بهعنوان پیمانکار های مستقل برای مشتری های متفاوت عمل می کنند. شرکت هایی مانند American Express و Jet Blue در این محیط کارآمد شکل گرفته اند. حتی اگر عملیات شما به حضور فیزیکی نیاز داشته باشد، راه های دیگری برای دادن انعطاف زمانی به کارکنان وجود دارد. با ترکیب با مالکیت فرآیند که شامل جوابگویی برای خروجی ها می شود، انعطاف زمانی به افراد این اجازه را می دهد که بفهمند چگونه کار را به نحو احسن به پایان برسانند که باید توسط اجبار های شرکت و زندگی خودشان انجام شود. این انعطاف نهت نها تعهدپذیری را بهتر می کند، ساعاتی را که برای کار صرف میشود نیز بنا به تعهدشان، افزایش می دهد. عملیات آینده باید قابل انطباق و پویا باشد. اشخاص نیاز خواهند داشت که خودشان فکر کنند، نه فقط دستورات را اجرا کنند. انجام تمرین های مرتبط نیز مهم است، ولی به طور مشابه تنظیم عملیات برای موفقیت با دادن مالکیت فرآیند، هویت و زمان به کارکنان، حیاتی است. منبع: پنجره خلاقیت
کارکنان کارآمد اول به خودشان فکر میکنند
وقتی ما با مدیران درباره آنچه کارکنانشان کمبود دارند صحبت میکنیم، پاسخ مشابهی دریافت میکنیم: «ما به کارکنانی نیاز داریم که بتوانند فکر کنند، نه اینکه فقط دستورات را اجرا کنند.»
کد خبر:
۳۱۴۱۰۰