جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

چرا مدیران خوب، خود را مقصر و دیگران را لایق می‌دانند؟

مدیران بلند پرواز و موفق در شرایط سخت مسئولیت را متوجه شخص خود می‌ کنند و در شرایط خوب به تکریم و تمجید گروه می‌ پردازند.

کد خبر: ۳۱۳۶۸۵
چرا مدیران خوب، خود را مقصر و دیگران را لایق می‌دانند؟

به گزارش جی پلاس، چند سال پیش، از یکی از مدیران عامل با سابقه یک شرکت اروپایی پرسیدم که «در مدیریت شرکتش چگونه به ایده‌ های استراتژیک و بنیانی می‌ رسد؟». او در جواب گفت: «جالب است، هیچ وقت از این زاویه به موضوع فکر نکرده بودم. بی‌شک به تنهایی به اینجا نرسیده‌ ام، هرچند نقش بزرگی داشته‌ ام اما تنها تلاش‌ های من به تنهایی نبوده است که امروز اینجا هستیم. ما هیچ‌ وقت مانند یک سازمان آمریکایی نبوده‌ ایم.» من و همکارم فلمینگ که هر دو اروپایی هستیم، خندیدیم و مدیرعامل شرکت توضیحات بیشتری درباره این داد که چرا رهبران به جای خودشان باید کل گروه را لایق تحسین بدانند. مدت‌ ها بعد زمانی‌که انبوهی از نسخه‌ های رون وشت مصاحبه‌‌ ها را در تحقیقی با عنوان «بلندپروازی» بازبینی می‌ کردم به این فکر فرو رفتم که کل مدیران شرکت‌ های بریتانیایی و آمریکایی تمایل دارند که بیشتر در مورد خودشان صحبت کنند تا در مورد گروه‌ شان. آنها خیلی بیشتر از واژه «من» یا کلمات اول شخص مفرد به جای واژه‌ «ما» استفاده می‌ کنند. همچنین طبق بررسی‌ های آماری برعکس این موضوع برای مدیران شرکت‌ های اروپایی و هندی صادق است. آنها تمایل دارند از واژه «ما» بیشتر از واژه «من» استفاده کنند. یک واقعیت پیچیده زمانی‌که به بررسی دقیق‌ تر این چالش‌ که چرا مدیران متمایل به استفاده از واژه «من» هستند، بیشتر پرداختم متوجه شدم که در واقع حقیقت پیچیده‌ تر و بسیار جالب‌ تر از یک موقعیت جغرافیایی ساده است. معلوم شد که تمایل مدیران یک شرکت برای تأکید روی واژه «من» یا «ما» با این موضوع که آیا او مدیر با موقعیت‌ های بحرانی سر و کار داشته یا نه رابطه مستقیمی دارد. به این ترتیب که هرچه چنین موقعیت‌های بحرانی را بیشتر گذرانده باشند، بیشتر از واژه «ما» استفاده می‌کنند. اینکه مدیران شرکت‌ ها در موقعیت‌ های بحرانی تمایل دارند نقش برجسته‌ تری را نسبت به شرایط عادی کسب‌ و کار بازی کنند خبر مهمی نیست. نکته جالب توجه این است که مدیرانی که خود عامل موقعیت‌ های بحرانی بوده‌ اند زمانی که کارها طبق انتظارات پیش نمی‌ رود عواقب کار را برعهده می‌ گیرند، در حالی‌ که وقتی کار ها به درستی پیش می‌ رود در سهیم شدن اعتبارات با اعضای تیم تردید می‌ کنند. مدیران بلند پرواز به نقشی که به‌عنوان الگو بازی می‌ کنند اذعان دارند. آنها رغبت برای قبول کردن مسئولیت‌‌های شخصی، خصوصا در شرایط دشوار را از عوامل حیاتی در جلب اعتماد کارمندان و سرمایه‌گذاران می‌ دانند. از دیدگاه آنان مدیران برای هدایت و رهبری سازمان خود به بردباری و شکیبایی در سختی‌ ها و دشواری نیازمندند. همچنین مهار اضطراب و تشویش کارکنان امری ضروری محسوب می‌ شود. رهبر سازمانی که کوتاهی‌ ها را بزرگ‌ نمایی می‌ کند و در پذیرفتن این موضوع که نهایتا خود او مسئول همه امور است ناتوان عمل می‌ کند، نه تنها حس نا امنی را در اطرافیان خود بالا برده بلکه باعث کاهش احتمالی تعداد کارکنان خلاق و صاحبان ایده می‌ شود. به عبارت دیگر کانون اصلی توجه یک مدیر روی مسائلی است که عامل شکوفایی تلاش جمعی در گروه هستند. برای مثال کارل بنت، صاحب اصلی و رئیس «یتینگه اِی‌ بی» که یک شرکت چند ملیتی در زمینه تجهیزات پزشکی واقع در سوئد است، در اواخر دهه ۱۹۸۰ به همراه همکارش رون اندرسون، یتینگه که در نظرشان مانند الماس تراش‌ نخورده دارای پتانسیل‌ های پنهان بود را از الکترو لوکس که سازنده محصولات خانگی بود خریداری کردند. یتینگه در اوایل ضرر می‌ داد ولی بنت و اندرسون همچنان سرمایه‌ شان را روی شرکت سرمایه‌ گذاری می‌ کردند که این خود باعث شد هر کدام زیر بار میلیون‌ها دلار قرض بروند. طی شش ماه یتینگه نصف ارزش خود را از دست داد و در خطر توقیف اموال توسط بانک قرار گرفت. راز موفقیت یک شرکت در حال حاضر شرکت یتینگه صد برابر بیشتر از قیمت اصلی خریداری شده قیمت‌ گذاری شده است، درحالی‌که بنت نقش خود را در تحولات شرکت کم اهمیت جلوه می‌ دهد: «هر کسی می‌ توانست از پس این‌ کار برآید. یتینگه شرکت بزرگی بود که منتظر بود کسی عنان کار هایش را به دست بگیرد.» از دیدگاه او آزاد کردن نیرو و انرژیِ کارکنانش به وسیله آزاد گذاشتن آنها در انجام کارهایی که باید انجام شود عامل اصلی تحولات یتینگه بوده است. آقای بنت استارت اولیه تعدادی از نوآوری‌ ها را زد اما در بیشتر موقعیت‌ ها این کارکنان او بودند که نیازمندی‌ ها را می‌ دیدند و تصمیم می‌ گرفتند که به چه صورت آن را مورد بررسی قرار بدهند. بنت همچنین بر روی یکی دیگر از عناصر اصلی تحولات یتینگه تأکید کرد. او همیشه به کارکنانش این موضوع را گوشزد می‌ کند که هیچ‌گاه حتی در سخت‌ ترین شرایط میدان را خالی نخواهند کرد. اگرچه باور داشتن بر این موضوع می‌ تواند نوعی کلیشه فرهنگی تلقی شود ولی درستی این قضیه حداقل برای سی و شش شرکتی که ما مورد بررسی قرار داده‌ ایم نشان می‌ دهد که مدیران بلند پرواز و موفق در شرایط سخت مسئولیت را متوجه شخص خود می‌ کنند و در شرایط خوب به تکریم و تمجید گروه می‌ پردازند. این شرکت‌ ها از عوامل مؤثر در رهبری و هدایت کارکنان، چه به صورت جمعی و چه فردی الگوبرداری کرده‌اند زیرا به این نتیجه رسیده‌ اند که استفاده‌ به جا از هر دو الگو در ایجاد بهره‌ وری اقتصادی و همچنین اجتماعی ضرورت اساسی دارد. منبع: پنجره خلاقیت

انتهای پیام

دیدگاه شما