جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

چرا تحصیلکردگان بیکارند؟

فاصله صنعت و دانشگاه!

دانشگاه به عنوان بزرگترین مرکز فرهنگی هر کشور وظیفه تعلیم و تربیت متخصصان در رشته های مختلف علمی برای برطرف کردن نیازهای جامعه را برعهده دارد. اما حقیقت این است که فاصله ای انکار ناپذیر بین دانشگاه و ارکان مختلف کشور به ویژه بخش صنعت وجود دارد و دوری صنعت و دانشگاه سبب شده تا صنعت برای رفع نیازهای خود مجبور به آزمون و خطا باشد و به این ترتیب هزینه فعالیت های صنعتی کشور به میزان چشم گیری بالاست.

کد خبر: ۳۰۵۰۵۰
فاصله صنعت و دانشگاه!

به گزارش خبرنگار اقتصادی جی پلاس، در مقابل فارغ التحصیلان دانشگاهی هم با استقبال نکردن بازار کار رو به رو شده و دسته دسته بیکارند. این تصویری است که می توان از رابطه کنونی صنعت و دانشگاه های کشور ترسیم کرد. تعداد کمی از فارغ التحصیلان دانشگاه های صنعتی می توانند پس از تحصیل به عنوان کارفرما وارد بازار کار شوند و در مقابل بسیاری صنعتگران مشتاق استفاده از تکنولوژی و علم روز در بازار صنعت هستند اما شرایط فراهم نیست. اطمینان نداشتن فعالان بازار از یک سو و مهارت های آکادمیک دانشجویان فاقد مهارت های فنی لازم از سوی دیگر سبب می شود تعامل این دو نهاد دشوارتر شود. دانشجویان در محیط های آموزشی اصول علمی و تئوریک رشته های گوناگون اعم از فنی و غیره را می آموزند اما امکان کارآموزی صحیح و استفاده ازتجربیات صاحبان فن را نمی یابند. از این رو پس از اتمام دوره تحصیل به ناچار مجبور به فراگیری فنون لازم از استادکاران هستند یا اینکه با صرف نظر از کار کردن در رشته تحصیلی شان وارد بازار کار شده و در رشته های غیرتخصصی مشغول کار می شوند. صنتعتگران هم ترجیح می دهند تکنولوژی های مورد نیازشان را از بازارهای خارج تامین کرده و با ارسال نیروی کارشان به برخی شرکت های خارجی شیوه کار با دستگاه ها را بیاموزند یا به تجربیات استادکاران تجربی و مجرب خود دل خوش کنند. از سوی دیگر، وضعیت بازار کار به نحوی است که شرکت ها و موسسات مختلف تجاری امکانات مالی لازم را در اختیار ندارند تا به دانشجویان کم تجربه فرصت آزمون و خطا و تجربه اندوزی بدهند. آنها نیازمند متخصصانی هستند که بتوانند در اسرع وقت نیازهای آنها را برطرف کرده و چرخ کارخانه ها و کارگاه های تولیدی را به حرکت درآورند. دانش آموختگان دانشگاه های کشور اعم از دولتی و خصوصی هم فاقد تجربیات لازم برای برعهده گرفته مسئولیت های اجرایی اند. در نتیجه، فارغ التحصیلان دانشگاهی از کمبود و نبود کار گلایه دارند و پس از طی مراحل تحصیل قادر به پیدا کردن شغل مناسب و مرتبط با رشته تحصیلی شان نیستند و در نقطه متقابل صاحبان صنایع و کارآفرینان از نبود نیروی کار متخصص گلایه دارند. بعضاً پیش می آید که چندین ماه از انتشار یک آگهی استخدامی می گذرد و با وجود سیل رزومه های کاری و متقاضیان کار، موسسه مورد نظر نمی تواند یک کارمند مناسب پیدا کند. نبود تناسب بین نیازهای بازار کار و مهارت آموزی موسسات، نهادهای آموزشی و دانشگاه ها اعم از دبیرستان، هنرستان، مراکز فنی و حرفه ای و دانشگاه سبب می شود که با وجود صرف هزینه های زیاد برای هر دانش آموز و دانشجو نتوانیم نیازهای بازار کار را برآورده سازیم. به این ترتیب، با وجود هزینه های میلیونی که هر دانش آموز و دانشجو بر دولت و اجتماع تحمیل می کند قادر به استفاده و بهره وری از این افراد نیستیم. اصلاح نظام آموزشی، تعامل هرچه بیشتر محیط های آموزشی و صنعتی از مواردی است که از سوی کارشناسان به عنوان راهکارهای مشکل مطرح می شود. اما حقیقت این است که حلقه اتصال محکمی که اراده پیوند زدن صنعت و دانشگاه را داشته باشد وجود ندارد. اگرچه در سال های اخیر اقدامات خوبی صورت گرفته و بسیاری پروژه های بزرگ به تیم های دانشجویی سپرده شده تا با نظارت سرمایه گذاران اجرایی شود، با این وجود مشکلات ریشه ای فراوانی وجود دارد که با اقدامات مقطعی و دستوری نمی توان آنها را برطرف کرد. حل این معضل به عزم ملی و تلاش همه جانبه مسئولان، دانشگاهیان و اهل فن نیاز دارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما