به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، روزنامه لس آنجلس تایمز در گزارشی به قلم «جورج بشارت» و «جان ویتبک» نوشت: آنچه بخش گمشده در بحث ها میان سیاستمداران آمریکایی بر سر توافق نامه هسته ای ایران است، رجوع نکردن به قوانین بین المللی است. شماری از کاندیداهای جمهوری خواه انتخابات ریاست جمهوری 2016 آمریکا اکنون بر سر این موضوع با یکدیگر به رقابت می پردازند که کدام یک اگر به عنوان رئیس جمهور انتخاب شود سریع تر توافق هسته ای ایران را رد خواهد کرد؛ گویی که آمریکا در انجام چنین کاری کاملا آزادی عمل دارد و می تواند این کار را بدون اینکه عواقبی داشته باشد، انجام دهد.
دموکرات ها از قبیل خود رئیس جمهور اوباما و «جان کری» وزیر خارجه وی ظاهرا معتقدند که آمریکا توان رد این توافق نامه را دارد. کری در حضور اخیر خود در جمع جمهوری خواهان در کمیته روابط خارجی سنا پیش بینی کرد که اگر کنگره قطعنامه رد توافق هسته ای را تصویب کند و سپس اکثریت لازم را برای باطل کردن حق وتوی رئیس جمهور آمریکا به دست آورد، این توافق از بین خواهد رفت و ایران سپس به سوی دست یابی به سلاح هسته ای می رود و در آنجاست که اسرائیل حمله خواهد کرد و جنگ فاجعه بار جدیدی آغاز خواهد شد که آمریکا را هم وارد خواهد کرد.
شاید این موضوع اکنون به جنجالی داغ تبدیل شده باشد اما از نظر حقوقی، منطقی و سیاسی اشتباه به نظر می رسد. نه تصویب قطعنامه ی مخالفت با توافق هسته ای و نه جمع آوری آرای لازم برای رد حق وتوی اوباما نمی تواند توافق هسته ای را از بین ببرد.
برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) که در روز 14 ژوئیه در وین امضا شد، توافقی دو جانبه بین ایران و آمریکا نیست. این توافقی چند جانبه است که به امضای هفت کشور (ایران، روسیه، انگلیس، چین، فرانسه، آلمان و آمریکا) رسیده است. منافعی که این توافق در پی دارد، کاملا روشن است، این توافق با اجماع کامل در شورای امنیت سازمان ملل متحد به تصویب رسیده است و تنها یکی از 193 عضو سازمان ملل -رژیم صهیونیستی- آشکارا با آن مخالفت کرده است.
این توافق چند جانبه که آمریکا نیز آن را امضا کرده، یک معاهده نیست؛ در نتیجه برای الزام آور شدن، نیازی به تصویب سنا ندارد. همچنین، کنگره می تواند با آزاد نکردن دارایی های ایران که در بانک های تحت کنترل آمریکا نگهداری می شوند و همچنین لغو نکردن یکجانبه تحریم های آمریکا علیه ایران موجبات نقض تعهدات واشنگتن را بر اساس توافق هسته ای فراهم آورد.
با این حال، این کار نیز نمی تواند مانع روند اجرایی شدن توافق هسته ای از سوی دیگر امضا کنندگان شود. این اقدام تنها آمریکا را از این روند حذف می کند. دیگر امضا کنندگان در پایبندی به مفاد این توافق نامه کاملا آزاد هستند و ترجیح می دهند به جای دنباله روی از آمریکا، این توافق را اجرایی کنند.
علاوه بر همه اینها، چرا دیگر کشورها (احتمالا به استثنای استرالیا، کانادا، جزایر مارشال، نائورو و پالائو که اکثرا در سازمان ملل همچون امریکا از اسرائیل پشتیبانی می کنند) بخواهند توافق نامه هسته ای را نقض کنند یا قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد را نادیده بگیرند زیرا کنگره آمریکا آن را رد کرده است؟
آمریکا ممکن است تعهدات خود را نادیده بگیرد اما دیگر کشورها قوانین بین المللی را جدی می گیرند. آنها همچنین می دانند که توافق ایران به شکل قابل توجهی خطر وقوع جنگی فاجعه بار در خاورمیانه را کاهش می دهد. هیچ دلیلی وجود ندارد به پایبندی دیگر امضا کنندگان به توافق نامه وین تردید داشته باشیم حتی اگر آمریکا آن را رد کند.
این موضوع زمانی برجسته تر می شود که از دید همه 16 نهاد اطلاعاتی آمریکا، از سال 2003 به بعد ایران برنامه هسته ای نظامی نداشته است. هرگونه تخطی ایران از مفاد توافق نامه، بازگشت فوری تحریم ها را به دنبال خواهد داشت.
ایران برای پایبندی به توافق انگیزه لازم را دارد و با این کار، از فواید تعامل دوباره با جامعه و اقتصاد جهانی بهره مند خواهد شد. اگر آمریکا توافق با ایران را نقض کند، تنها خودش را منزوی و به جهان اثبات می کند که حرف های آمریکا قابل اعتماد نیست.
مقامات آمریکایی از زمان جنگ جهانی دوم، احساس کردند حق و تعهد هدایت جهان را دارند. اگر آمریکا خودش را بر سر توافق هسته ای ایران منزوی کند، نه تنها خطر وقوع یک جنگ قریب الوقوع را به جان می خرد بلکه به اعتبار خود و پتانسیل اش برای ایفای نقش رهبری جهان در آینده آسیب می زند .
می توان مانع چنین احساس حقارتی شد. باید دید که آیا کنگره آمریکا از هوش و خرد لازم برای جلوگیری از این حقارت برخوردار خواهد بود یا خیر.