جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

خبرنگارانی که طعمه جنگ عراق شدند

در حالی که جنگ آمریکا و عراق به پایان رسیده و جنگ دیگری علیه داعش در حال انجام است، خبرنگارانی هستند که از آن زمان تاکنون درگیر جنگ های این کشور هستند؛ غافل از تبعات روانی که برای آنها دارد.

کد خبر: ۹۹۳۱۱
خبرنگارانی که طعمه جنگ عراق شدند

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، در طول جنگ عراق، روزنامه نگاران و خبرنگارانی از سراسر جهان به این کشور آمدند تا رویدادهای خشونت آمیز میدان جنگ را پوشش خبری دهند. اما در نهایت آنها به خانه های خود باز گشتند. با این حال هزاران نفر از روزنامه نگاران عراقی هنوز هم در این محیط کار می کنند، و هر چند جنگ رسمی در این کشور جریان ندارد، هنوز هم به طور منظم در حال پوشش خشونت ها هستند؛ غافل از اینکه خود نیز در معرض خشونت هستند. دو محقق دانشگاه کانزاس تحقیقاتی را انجام داده اند تا دریابند که چگونه قرار گرفتن در معرض خشونت به طور منظم بر روی روزنامه نگاران در عراق تاثیر می گذارد و دریافتند که ترس و انعطاف پذیری بخشی از زندگی روزانه این افراد است.

«باربارا بارنت» استادیار رشته روزنامه نگاری در این دانشگاه، بر روی اختلال استرسی پس از سانحه یا اختصارا (PTSD) در این روزنامه نگاران و چگونگی ارائه آنها در رسانه ها تحقیق کرده است. «گوران غفور» دانشجوی دکترا در این دانشگاه، یک تبعه عراقی است که به مدت 10 سال به عنوان خبرنگار در زمینه در عراق کار کرده بود. وی سردبیر ارشد آژانس خبری کردستان و رمان نویسی است که سه کتاب از وی در خاورمیانه منتشر شده است. این دو تصمیم گرفتند که کشف کنند که چگونگی مواجهه با خشونت کار و زندگی فرد را تحت تاثیر قرار می دهد و اینکه آیا آنها خود قربانی خشونت بوده اند یا خیر.

بارنت گفت: «روزنامه نگاران زمانی که گرفتار اختلال استرسی پس از سانحه می شوند، به آنها کمک چندانی نمی شود. آنها اغلب نمی دانند که دچار این بیماری شده اند. حال وظیفه ماست که در این خصوص تحقیقاتی انجام دهیم.»

«غفور» 9 خبرنگار را از طریق ایمیل مورد مصاحبه قرار داد و از آنها سوالاتی را در خصوص خشونت، استراتژی آنها در قبال این خشونت و احساسات آنها در محیط های خشونت زا پرسید. اینها روزنامه نگاران مرد و زنی از سراسر این کشور بودند. برخی از آنها به صورت تمام وقت و برخی دیگر پاره وقت برای انواع رسانه ها کار می کردند. دهمین مورد مصاحبه شونده در طول دوره مصاحبه گم شد و بعدا نیویورک تایمز خبر مرگ او را اعلام کرد.

دو موضوع اصلی بلافاصله پس از این مصاحبه آشکار شد: روزنامه نگارانی که رویدادهای خشونت آمیز را به طور منظم پوشش می دهند، همواره گرفتار تجربه ترس هستند، اما آنها انعطاف پذیرند.

یکی از مصاحبه شوندگان گفت: «من کاری را شروع کرده و به آن علاقه دارم و نمی خواهم به دلیل ترس آن را کنار بگذارم. تا زمانی که بشر زندگی می کند، ترس وجود دارد. بنابراین بهتر است با ترس کار کرد تا بیکار نشست.»

تقریبا تمامی مصاحبه شوندگان قربانیان خشونت بودند و در حرفه خبرنگاری علیه خود یا خانواده شان تهدیداتی را دریافت کرده بودند. همه آنها گفتند که همکارانشان نیز تهدید شده اند، در حالی که سه مصاحبه شونده گزارش دادند که روزنامه نگاری را می شناسند که کشته شده است. از سال 1992، 166 روزنامه نگار در عراق کشته شده اند.

مواجهه با خشونت، چه در کار و چه تجربه شخصی، تلفاتی داشته است. تقریبا تمامی مصاحبه شوندگان علائم اختلال استرسی پس از حادثه، مانند بی خوابی و اضطراب را داشتند.

اما با وجود این خطرات، پاسخ دهندگان بارها و بارها گفته اند که قصد ندارند این شغل ارزشمند را ترک کنند.

غفور گفت: «آنها نه تنها در معرض خطر هستند، بلکه اغلب از سوی خانواده هایشان نیز مورد انتقاد قرار می گیرند. این یک حرفه بسیار خطرناک است. اما روزنامه نگاران عراقی بسیار شجاع و انعطاف پذیر هستند.»

همه مصاحبه شوندگان می گویند که آنها می توانند در صورت احساس خطر، از حرفه خود کناره گیری کنند و آموزش هایی را از سوی سازمان های رسانه ای بین المللی از جمله سازمان گزارشگران بدون مرز در مورد ایمن ماندن در شرایط خطرناک دریافت کرده اند . و بالعکس آنها همچنین گزارش هایی را در خصوص قرار گرفتن در شرایط ناامن بدون کلاه و زره و ماسک گاز داشتند. نویسندگان به رسانه های بین المللی و مدافعان اخبار توصیه می کنند تا آموزش ها و تجهیزات حفاظتی لازم را به روزنامه نگاران در عراق ارائه کنند.

بارنت می گوید: «روزنامه نگاران در این کشور آموزش های لازم را نمی بینند. آنها اغلب نمی دانند چه آسیبی می بینند. حتی زمانی که آنها قربانیان مستقیم هستند، اغلب می گویند آنها فقط یک شاهد بوده اند. اکثر روزنامه نگاران عراقی به دلیل پوشش مداوم خشونت، دچار اختلالات روانی هستند.

منبع: سایت دانشگاه کانزاس

انتهای پیام

دیدگاه شما