جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ ... و طوفان آبروی پوشالی دولت آمریکا را برد

کد خبر: ۹۹۲۹۷
عکس روز/ ... و طوفان آبروی پوشالی دولت آمریکا را برد

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، یک مرد چسبیده به بالای یک وسیله نقلیه از آب گرفتگی خیابان‌ها بر اثر طوفان کاترینا در نیواورلئان فرار می کند. 2005 سپتامبر 4
۱۰ سال پیش هتل نیواورلئان همچون قطار سریع السیری تکان خورد.
بادهای مرگبار طوفان کاترینا، سقف را درهم درید، درخت ها را از زمین کند و آب دریا را با فشار به سوی ساحل آورد.
هنوز هم از دیدن آن هرج و مرجی که دیدم بهت زده هستم.
جنازه مردی بر روی صندلی بیرون از مرکز کنوانسیون نیواورلئان افتاده بود. پیکر مرد مسن با پتویی زرد رنگ پوشیده شده بود.

سیل عظیمی از مردم گرسنه و تشنه با چهره‌هایی ناامید در آن نزدیکی در انتظار کمک نشسته بودند.
مادری خسته که نوزاد پنج روزه خود را در آغوش داشت با پاهای برهنه بر روی پل فلزی راه می رفت و به من از فرار و نجات یافتنش از پنجره همسایه زمانی که سیلات خانه اش را در برگرفته بود می گفت.
تیمی از سربازان مسلح که دستور شلیک و کشتن به آن‌ها داده شده بود، آنجا عبور و مرور می کردند.
بیش از ۱۸۰۰ نفر در پی وقوع طوفان کاترینا که ساحل خلیج ایالات متحده را در ۲۹ اوت سال ۲۰۰۵ ویران کرد، جان باختند. اکثر کشته شدگان در نیواورلئان بودند.
پس از خراب شدن خاکریزها بر اثر فشار طوفان، حدود ۸۰ درصد از بخش کم ارتفاع شهر در آب های کثیفی که ارتفاع آن به ۶ متر می رسید فرو رفته بود.
ده‌ها هزار نفر زمانی که شهر تبدیل به باتلاقی سوزان شده بود در آنجا گیر افتاده بودند. صدها نفر در پشت بام‌ها گیر کرده بودند. کسانی هم که بر روی زمین خشک قرار داشتند در پناهگاه‌های اضطراری با تجهیزات بد و ضعیف به سر می بردند.

مردم ‌بسیار ناامید بودند و وجود دزدی و غارت‌ها آن‌ها را ‌بیمناک‌تر می کرد.
این در حالی بود که شایعات درباره وجود خشونت مانع تلاش های امدادی می شد.
کامیون های عرضه کننده غذا و آب تا روز پنجم وارد نشده بودند. آن پنج روز هم چون پنج سال گذشت.
من و «جیمز نیلسن» عکاس آزاد دوشنبه صبح بعد از آنکه شدت طوفان ضعیف‌تر شد در حالی که خودمان را به دیوارهای ساختمان چسبانده بودیم و ویرانی‌هایی که ناشی از باران و بادهای پر قدرت بود را نگاه می کردیم از هتل بیرون آمدیم.
بخش‌های قدیمی نیواورلئان، محله فرانسوی‌ها، باغ منطقه و بخش تجارت مرکزی به علت آنکه در جاهای مرتفع قرار داشتند از آسیب‌های جدی کاترینا در امان مانده بودند. چند ساعتی طول کشید تا به وخامت اوضاع پی ببریم.
زمانی که مردی را بر روی آمبولانسی که در میان آب های جاری در اتوبانی پناه گرفته بود دیدم قلبم به درد آمد.

مردی را دیدم که بر روی قایق با تخته چوبی پارو می زد و به سوی خانه می رفت.
نمی توانستم آنچه را که چشمانم می دید را باور کنم.
مرد مسنی را از پنجره خانه‌ای بیرون می آوردند. مرد مسن کاملا خیس شده بود و می لرزید، مردی دیگری گفت زمانی که آب وارد خانه اش شد تنها فرصت داشت که چکش و پیچ گوشتی بردارد و در قسمتی از شیروانی خانه اش سوراخی ایجاد کند. بدون آن امکان نداشت هیچ گاه از آنجا بیرون می آمد.
روز سه شنبه وقتی بیدار شدیم متوجه شدیم که پس از در هم شکسته شدن کانال، سطح آب بالاتر آمده است.
نیلسن و من به دنبال یک نظامی که به بخش سیل زده و آب گرفته می رفت، حرکت کردیم. وی در طول راه در قایق با ما صحبت کرد و من هم با سایرین که به خشکی رسیده بودند حرف می زدم.
در آنجا با مادر جوانی که نوزاد تازه متولد شده و گرسنه خود را در آغوش داشت ملاقات کردم.

همچنین با زن دیگری که شاهد آن بود که طوفان شوهرش را با خود برده، صحبت کردم. وی در حالی که گریه می کرد از من پرسید کجا بروم تا پیکرش را پیدا کنم.
ما شاهد غارت هایی در محله فرانسوی‌ها بودیم.
رستورانی را پیدا کردم که نوشیدنی گرم با بامیه گرم سرو می کرد. برق رفته بود اما اوجاق گازی هنوز کار می کرد. می خواستند پیش از آنکه آن هم از کار بی افتد غذایی بپزند. با ساکنانی که با منقلی در آن شب به پخت و پز می پرداختند صحبت کردم.

نا امیدی، یاس، ترس
روز چهارشنبه اوضاع روحی‌ام خراب تر بود.
مردم از آنکه نجات یافته بودند شاکر بودند اما خود را در مرکز شهر بدون غذا، آب، مراقبت های پزشکی و یا دستشویی یافته بودند.

کفش فروشی در خیابان سیل زده آتش گرفته بود. هتل‌ها مردم را بیرون می کردند. مردم تشنه و وحشتزده در زیر آفتاب سوزان در بزرگراه‌ها اردو زده بودند.
یک پرستار مراقبت های ویژه از چگونگی تخلیه نوزادان از بالگرد گفت.
پنجشنبه همچون کابوسی بود. صبح را به صحبت با پناهجویانی که در اتوبان بودند گذراندم. آنها از من می پرسیدند: چگونه ممکن است، دولت آمریکا به سرتاسر دنیا کمک بفرستد اما قادر نباشد از شهروندان خود مراقبت کند؟!

اجسادی را که در آب شناور بودند دیدم.
یک استادیوم ورزشی به عنوان سرپناهی اضطرارای برای ۲۶ هزار نفری که آواره شده بودند، مورد استفاده قرار گرفته بود. بوی ادرار و مدفوع غیر قابل تحمل بود.
مردم نا امید بودند. نوزادان را برای عبور از بالای سر جمعیت می گذراندند، هنوز هم با به یاد آوردن آن روزها گریه‌ام می گیرد. نمی توانم آنچه را که در آمریکا روی داد و دیدم باور کنم.
روز جمعه معاون کلانتر که به گریه افتاده بود به من گفت که چگونه زندانیان که در سلول هایشان گیر کرده بودن، سیم های خاردار را بریدند و از زندان سیل زده بیرون آمدند.

معاون کلانتر نمی توانست درک کند، چرا وی و خانواده‌اش باید پنجشنبه شب را پس از آنکه زندانیان را از زندان تخلیه کرده بودند، در بزرگراه سپری کنند. زمانی که با هم صحبت می کردیم بالگردی بر زمین نشست. در نهایت کمک ها به وی رسیدند.
شهر به یک کمپ مسلح تبدیل شده بود. هزاران نیرو با کامیون‌هایی مملو از غذا، آب و اتوبوس هایی که مردم را به بیرون ببرند وارد شدند.

خدا به ما کمک کرد
یک هفته دیگر آنجا ماندم، ارتش موفق شد شهر را تخلیه کند اما برخی از ساکنان حاضر نشدند آنجا را ترک کنند. تا زمانی که به خانه نرسیده بودم خواب آرامی نکردم.
روز شنبه برای تخلیه کودکان و نوزادان ارتش به زور متوصل شد.

روز یکشنبه به قربانی که جسدش با آجرهایی پوشیده و روی کاغذ سفیدی نوشته شده بود "در اینجا «ورا» خفته است، خدا به ما کمک کرد"، ادای احترام کردم.
در هفته بعد تلاش‌ها برای کمک به بازماندگان و جستجو برای اجساد را پوشش دادم.
نهایتا در مرکز فرماندهی فرودگاه موفق شدم با آب گرم استحام کنم. البته برای اولین بار در ۹ روز بود.

سخنگوی آژانس مدیریت اضطراری به من گفت که اجساد بسیاری هیچ گاه پیدا نخواهند شد زیرا تمساح ها از آنها بسیار خوششان می آید!
بارها برای تهیه گزارش به نیواورلئان بازگشتم. اما آن پنج روز من را متغیر کرده بود .
من یک گزارشگر جوان و تازه کار بودم زمانی که سردبیر من را برای پوشش طوفان کاترینا فرستاد.
ایمانم به دولت را از دست دادم اما هنوز هم درباره مردمانی که به دلیل عملکرد نا فرجام دولت آمریکا رنج بردند و یا جان باختند، عصبانی هستم.
به انسانیتی که در اعمال شجاعانه و نوع دوستانه وجود داشت، ایمان آوردم. مانند مردی که روزها برای انتقال همسایگانش از منطقه سیل زده زحمت کشید و بدون آنکه دقیقه‌ای را هدر دهد با گزارشگر صحبت می کرد.

هیچ گاه نام او را نفهمیدم.
عکس ها: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما