پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، افغان ها در تنها اداره گذرنامه این کشور در شهر کابل در صف منتظر هستند.
پیش از طلوع آفتاب خیابانهای کابل که در طی روز همیشه مملو از جمعیت است، خالی هستند و مکانی امن برای تعداد انگشت شماری مرد که با رکاب زدن دوچرخه شان روانه کار می شوند.
اما استثنایی هم وجود دارد و آن دفتر رسمی گذرنامه کابل، جایی که هزاران افغان هر روزه پیش از طلوع آفتاب برای تقاضای گذرنامه در صفی طویل که در طول شب شکل گرفته، صف بسته اند.
در حالی که درگیریها و عدم اطمینان اقتصادی در افغانستان ادامه دارد، هجوم برای تقاضای گذرنامه وجود دارد.
بنا به اظهار مقامات این کشور تقاضا برای گذرنامه در مقایسه مدت مشابه سال گذشته ۶ برابر افزایش یافته است.
ساعت ۴:۳۰ سحرگاه روز شنبه «حمیدالله» کارگر برقکار و ۳۲ ساله در صف گذرنامه ایستاده است.
صف طولانی است. وی با اوراق تقاضانامه خود را باد می زد. صدها نفر پیش از وی در صف ایستاده اند و حمیدالله از اینکه زودتر نیامده، پیشمان بهنظر می رسد.
وی گفت: شاید به داخل راه یابم. اگر بعد از ساعت ۵ صبح بیایید هیچ شانسی برای پر کردن تقاضا ندارید.
اخذ روادید کاری و تحصیلی تفریبا برای افغانها غیر ممکن است.
پس از نشستن پای درد و دل دهها متقاضی، متوجه شدم که آنها قصد عبور از مرزهای خطرناک متعدد و درخواست پناهندگی در اروپا را دارند.
با توجه به آمار منتشر شده توسط سازمان ملل متحد، در شش ماه اول سال ۲۰۱۵ افغان ها دومین گروه عظیم پس از مردم سوریه بودند که وارد یونان شده اند.
بسیاری از افرادی که با آنان مصاحبه کردم با قاچاقیان انسان که دسترسی به آنها دشوار نیست، تماس خواهند گرفت.
حمیدالله که در حال حاضر از خطرهای ناشی از درخواست پناهندگی آگاه است، گفت: شانس زندگی مسالمت آمیز در اینجا صفر است.
سه ماه پیش وی به صورت قانونی وارد ایران شده بود و با پرداخت ۵۰۰ دلار آمریکا به قاچاقچیان انسان در مرز ترکیه قصد داشت با قایقی کوچک روانه یونان شود.
وی به همراه هفت نفر دیگر در این سفر توسط پلیس مرزی ایران دستگیر شد.
با وجود آنکه ناکام مانده بود، برای گرفتن گذرنامه همسر و دو دختر نوجوانش به افغانستان بازگشته است.
حال با راه رسیدن به یونان آشنا شده و به اندازه کافی مطمئن است که می خواهد مجددا ولی این بار با خانواده اش برای رفتن تلاش کند.
در جواب سوالی از وی در رابطه با اینکه آیا این سفر ارزش خطر دارد، حمید الله گفت: ماندن در افغانستان خطرناک تر از آن است که یک یا دو نگهبان مرزی به سوی شما شلیک کنند.
وی پیراهنش را بالا زد تا جای زخم ناشی از شیلیک گلوله طالبان را نشانم دهد.
حمیدالله پیش تر برای یک پروژه کمک های دولت ایالات متحده در غزنی کار می کرد ولی طالبان مجاب شده بود که وی جاسوس خارجی ها است.
او می گوید که تهدید خانواده وی توسط طالبان هنوز هم ادامه دارد.
وی گفت:تنها پنچ درصد شانس وجود دارد که خانواده ام به اروپا برسند و به عنوان پناهنده مورد قبول قرار گیرند اما داشتن زندگی مسالمت آمیز در اینجا صفر درصد است.
صدها نفر از متقاضیان گذرنامه افغانی در طلوع آفتاب داخل تنها اداره گذرنامه افغانستان.
بیکاری، جنگ و فقر از دلایلی هستند که مردم حاضر در صف نا امید از آینده کشور خود تصمیم دارند این کشور را ترک کنند.
با وجود کمکهای خارجی سالها است که اقتصاد افغانستان رو به زوال است. بیکاری ۲۵ درصد است و فساد اقتصادی در این کشور بسیار شایع شده است.
جنگ در سراسر این کشورهمچنان ادامه دارد. بنا به گزارش سازمان ملل شمار تلفات غیرنظامیان ناشی از جنگ در شش ماه اول سال ۲۰۱۵ تقریبا ۵ هزار نفر بوده است.
هفته گذشته چهار حمله تروریستی مخرب در کابل روی داد که دست کم ۶۰ نفر کشته و صدها تن دیگر زخمی شدند.
«نجیب دانش» سخنگوی معاون وزارت کشور افغانستان افزایش متقاضیان برای اخذ گذرنامه را تائید کرده است.
سال گذشته درست در همین موقع وزارت به طور متوسط روزانه ۶۰۰ تقاضا دریافت می کرد اما حال این تعداد به ۴ هزار تقاضا در روز رسیده است.
نجیب دانش اظهار کرد: دلایل متعددی برای این افزایش وجود دارد. یکی از آنها نبودن شغل است و فقر در این کشور بی داد می کند. اما مسئله امنیت دلیل دیگری است که مردم می خواهند کشور را ترک کنند.
«لیزا شوستر» جامعه شناس دانشگاه سیتی لندن و کارشناس مهاجرت اجباری می گوید که از افزایش اخیر شمار افغانی هایی که به دنبال پناهندگی هستند اصلا تعجب نمی کنم.
خانم شوستر تا این اواخر در کابل زندگی و از نزدیک با افغانی ها که قصد ترک کشور را داشتند کار می کرده است.
وی گفت: طی انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته مردم این کشور در مورد آینده خود امید و شور و شوقی داشتند. اما حال این مردم احساس می کنند به آنها خیانت شده است. اوضاع امنیتی وخیم تر شده و مردم هیچ بهبودی در اقتصاد ندیده اند.
در عکاسخانه ای که برای گذرنامه عکس می گیرد «عبدالخلیل» دانش آموز ۱۸ ساله به دقت در حال آماده کردن مدارک خود برای تقاضای گذرنامه است.
سیل اخیر حملات در کابل وی را برای رفتن به اروپا مجاب کرده است.
وی اعلام کرد: هیچ فرصتی برای داشتن یک زندگی خوب در اینجا وجود ندارد.
خلیل در حال حاضر با قاچاقچیان انسان در تماس است و می گوید که برای رسیدن به آلمان باید ۹ هزار دلار بپردازد.
او با وجود آگاهی از خطرات راه و سختیهای موجود برای پناهجویان در کشورهای غربی باز هم مصمم است.
وی گفت: من از خودم حمایت خواهم کرد و دنبال کمک کسی نیستم. تحصیل کرده خواهم شد و سخت کار خواهم کرد. فقط به یک شانس نیاز دارم.
خانم شوستر بیان کرد: مردم با وجود آگاهی از دشوار بودن پناهجویی هنوز هم این کار را انجام می دهند و این حاکی از آن است که چقدر مردم حاضرند خطر را به جان بخرند. به آن مانند بخت آزمایی نگاه می کنند. شانس شما برای برنده شدن یک در میلیون است.
نجیب دانش افغان ها را تشویق به ماندن در کشورشان و کمک برای بازسازی می کند، وی اظهار کرد: ما باید کنار یکدیگر باقی بمانیم. اینجا کشور و وظیفه ما است .
«مجید» ۳۴ ساله به همراه چهار فرزند کوچک خود بر روی زیر انداز پلاستیکی آبی رنگی در صف نشسته و مشغول خوردن صبحانه است.
چهار سال پیش برادر مجید موفق به گرفتن پناهندگی در استرالیا شد. حال وی در صف برای گرفتن گذرنامه است تا برای ویزای استرالیا به عنوان دیدار بستگان اقدام کند.
مجید اعتراف کرد: زندگی برای برادرم در استرالیا آسان نبوده است. وی کار سخت با درآمد کم می کند اما حداقل یک زندگی آنجا دارد. در افغانستان هر آن احتمال گرفته شدن جانتان وجود دارد.
مجید با وجود دانستن مشقت ها و سختگیری ها نسبت به پناهجویان در استرالیا گفت: از استرالیایی ها خواهش می کنم برای رضای خدا هم که شده فضای کوچکی را برای ما فراهم کنند.
عکس: ای بی سی
مترجم: گلناز سادات غفاری