به گزارش پایگاه خبری و اطلاعرسانی جماران، بنیاد «فرهنگ استراتژیک» روسیه در گزارشی به قلم «برایان کلاگلی» نوشت: «دیوید کامرون» نخست وزیر انگلیس، تاکید زیادی بر این موضوع دارد که توسط مردم در داخل و خارج از کشورش چه برداشتی از وی می شود. برای ماشین ارتقاء شخصیتی وی بسیار هزینه می شود و رسانه ها نیز با تبلیغات و انتشار تصاویر بسیاری از خودش و همسرش در این راه گام بر می دارند. نسخه های پیش از سخنرانی های کامرون معمولا در اختیار روزنامه نگاران قرار می گیرد تا از هرگونه نتیجه آزار دهنده ای جلوگیری به عمل آورده شود.
دلیل این امر این است که اگر احتمال واکنش های نامطلوبی برود، پیش از تحریک مردم اصلاحاتی در سخنرانی کامرون صورت گیرد. این یک بازی سیاسی در انگلیس است.
اما بدبختانه با این وجود «کامرون» گاهی اوقات چیزهایی را بدون آمادگی قبلی می گوید که جهل و نادانی وی را برملا می کند.
یکی از چیزهایی که او پس از گفتن آن پشیمان شد، بمباران مردم لیبی بود. در تاریخ 27 ژوئیه گزارش شد که او گفت: « آماده است تا دستور حملات هوایی به اهداف شبه نظامیان در لیبی و سوریه را بدهد تا از حملات احتمالی آنها به خیابان های انگلیس جلوگیری کند.» به نظر می رسد که نخست وزیر انگلیس می خواهد این کشور را پس از آنکه آخرین بار دستور حمله به لیبی را داد، بار دیگر وارد جنگ با این کشور کند و لیبی را بمباران کند.
این «کامرون» بود که در سال 2011 مسئول مشارکت مشتاقانه انگلیس در بمباران هوایی در لیبی بود. دقیقا در مارس 2011 بود که او اعلام کرد که «اقدامات جدی مورد نیاز است تا اطمینان حاصل شود که مردم در لیبی می توانند زندگی خود را بدون ترس و با دسترسی به نیازهای اساسی زندگی تامین کنند. این چیزی است که شورای امنیت و ما به دنبال آن هستیم». و این چنین بود که او و اراذل و اوباش های همکار او چنین فاجعه ای را رقم زدند.
زمانی که پس از کشته شدن «معمر قذافی»، یورش آمریکا - ناتو متوقف شد، به ما گفته شد که این جنگ در دستیابی به دموکراسی با بمباران هوایی موفق بوده است. این موضوع ممکن است در بیانیه تمسخر آمیز «هیلاری کلینتون» خلاصه شود که در تاریخ 20 اکتبر سال 2011 در شبکه «سی بی اس» گفت از آنجا که از کشته شدن قذافی نگرانی ما بود «ما آمدیم و دیدیم که او مرده است.» چه بیانیه ی واقعا متمدنانه ای از سوی رئیس جمهور احتمالی بعدی آمریکا صادر شد!
دو هفته قبل از مشاهدات طنز آمیز «کلینتون»، «کامرون» گفت: «من در مورد لیبی خوشبین هستم ؛ من در تمام مسیر خوشبین بوده ام و من در مورد شورای ملی انتقالی و آنچه که آنها قادرند به آن دست یابند، خوش بین هستم. من فکر می کنم زمانی که شما امروز به طرابلس می نگرید، بله، البته، چالش های بزرگی وجود دارد - برقراری نظم و قانون - اما در واقع تا کنون، بدبینان و ژنرال های بر روی صندلی نشسته عکس آن را پیش بینی کرده اند.»
« بدبینان و ژنرال های بر روی صندلی نشسته» - که بهتر است از آنها به عنوان واقع گرایان با تجربه یاد کنیم- در مورد این که فروپاشی این کشور اجتناب ناپذیر خواهد بود، درست پیش بینی کرده بودند. همانطور که در مورد هرج و مرج در عراق و افغانستان پیش بینی درستی داشتند.
از سوی دیگر، دو به اصطلاح روشنفکر، «ایوو دالدر»، که در طول جنگ آمریکا و ناتو نماینده دائم آمریکا در شورای ناتو بود و «جیمز جی(زوربا) استاوریدیس»، که در آن زمان فرمانده نظامی ناتو بود، از صمیم قلب در این زمینه با کامرون موافق بودند و در سال 2012 در «فارن پالسی» نوشتند که: «عملیات ناتو در لیبی به درستی به عنوان یک مدل از مداخله مورد ستایش قرار گرفته است. ائتلافی که به سرعت به وخامت اوضاع که صدها هزار نفر از شهروندان را تهدید می کرد، واکنش نشان داد. این ائتلاف در حفاظت از جان غیرنظامیان موفق وارد عمل شد و در نهایت، زمان و فضای لازم را به نیروهای محلی برای سرنگونی معمر قذافی داد.»
با توجه به ادعای این تحلیلگران متخصص، لیبی به لطف آمریکا و ناتو آزاد شد. و این نظریه آنها توسط ستون نویسان دیگری مانند «نیکلاس کریستف» از روزنامه نیویورک تایمز تایید شد که در آن زمان نوشت که «لیبی تنها یادآوری از این مطلب است که گاهی اوقات ممکن است از ابزار نظامی برای پیشبرد اهداف بشردوستانه استفاده کرد». چه ادعاهای خنده داری. این اظهارات نه تنها مضحک، بلکه وقیحانه و عجیب و غریب بود، چرا که لیبی به تباهی و هرج و مرج سقوط کرد.
در ماه آوریل سال 2015، صلیب سرخ بین المللی اعلام کرد که « هیچ نشانه ای از فروکش کردن خشونت در لیبی مشاهده نمی شود. لیبی از جنگ اشباع شده و گروه های مسلح با تعلقات مختلف و برنامه های متنوع آن را تغذیه می کنند. هزاران نفر کشته شده اند. صدها هزار نفر دیگر آواره شده اند. وضعیت انسانی همچنان رو به وخامت می رود.»
هنگامی که قذافی بر لیبی حکومت می کرد، شهروندان لااقل آب کافی از منابع مختلف را در اختیار داشتند، اما در حمله رعد آسای امریکا و ناتو بسیاری از نیروگاه ها و تاسیساتی که انرژی را انتقال می داد، تخریب شدند.
گزارش سازمان عفو بین الملل، هرج و مرج، آزار و اذیت وحشیانه مذهبی و دیگر اقدامات جنایتکارانه در لیبی و سکوت جامعه بین المللی را از سال 2011 و پایان اقدام نظامی ناتو نشان می دهد. سازمان مسیحی «درهای باز» (Open Doors) اعلام کرده است که «از زمان سقوط قذافی، وضعیت برای مسیحیان در لیبی بدتر شده است. دولت ادعا می کند همه مردم لیبی مسلمانان سنی مذهب هستند. آوردن انجیل عربی به این کشورغیر قانونی محسوب می شود.»
این بیانیه «دیوید کامرون» در مورد لیبی خیلی احمقانه است که «من به تمامی مسیرها در لیبی خوش بین هستم». او فردی است که در سال 2011 اعلام کرد که اطمینان دارد بمباران لیبی شهروندان این کشور را به تامین نیازهای اساسی شان می رساند.
در طول جنگ لیبی، «اوباما و کامرون» مشترکا اعلام کردند که «ما متقاعد شده ایم که مسیر بهتری پیش روی مردم لیبی قرار گرفته است». این را به میلیون ها نفر از مردم لیبی بگویید که زندگی شان توسط مداخله نظامی ناتو ویران شده است.
با این حال، «دیوید کامرون» تصور می کند که بمباران دیگری همه مشکلات را حل می کند، و در 26 ژوئیه روزنامه «دیلی تلگراف» انگلیس، که سردبیران و روزنامه نگاران آن جیره خوار خانواده کامرون هستند، با خوشحالی افشا کرد که « کامرون به مقامات دستور داده است تا برنامه ریزی برای مداخله جدید در لیبی را - که به مامنی برای داعشی تبدیل شده است - آغاز کنند.
دلیل اوضاع کنونی لیبی و تبدیل آن به پناهگاهی برای تروریست ها این است که این کشور هفت ماه زیر بمباران بیرحمانه بود و زیرساخت های اجتماعی این کشور به کلی نابود شد. و راه حل، به عقیده کسانی که در سال 2011 به این کشور حمله کردند، بمباران، بمباران و دوباره بمباران است.
ما در «جهانی جنون آمیز» زندگی می کنیم.
منبع: بنیاد «فرهنگ استراتژیک» روسیه