جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

ارتباط آمریکا با نفت و تروریسم در لیبی

غرب به ویژه آمریکا در لیبی به دنبال نفت است و تفاوتی نمی کند که نفت این کشور در کنترل دولت باشد یا گروه های تروریستی نظیر داعش،غرب برای رسیدن به این ماده حیاتی با همه همکاری می کند.

کد خبر: ۹۶۰۸۶
ارتباط آمریکا با نفت و تروریسم در لیبی

پس از گذشت چهار سال از «آزادی ناتویی»در لیبی تلاش های بین المللی برای جمع کردن گروه های سیایس مختلف لیبی برای ایجاد کشور لیبی تحت حاکمیت یک دولت و یک ارتش که بتواند با داعشی هایی که شهر«سرت»را به عنوان محل اقامت و منطقه آغاز نفوذشان انتخاب کردند،همچنان ادامه دارد.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران،روزنامه الاخبار درباره تحولات داخلی لیبی و کنترل نفت این کشور توسط شرکت های آمریکایی و ارتباط واشنگتن با گروه های تروریستی از جمله داعش نوشت:اکنون این تروریسم است که امروز از نبود دولت در لیبی برای اقامت گزیدن دائمی در این کشور سوء استفاده می کند و نه فقط محصور در مرزهای لیبی نماند بلکه خارج از کنترل شده و روز به روز قدرتمندتر می شود و توانایی ضربه زدن به کشورهای همجوار لیبی به ویژه تونس را پیدا کرده است.

لیبی در آن واحد همچنان مرکز رسمی تروریسم و منشأ آن است.به همین دلیل می توان گفت که امروز لیبی به ویژه مناطق شرقی و مناطق جنوبی تبدیل به عرصه حیاتی برای گروه تروریستی داعش شده است که از این جغرافیای سخت کوهستانی در شرق و بیابانی گسترده در جنوب برای آموزش و اعزام تروریست ها به کشورهای همجوار می کند امری که این ضرورت را ایجاب می کند که در این راستا فعالیت شود که جامعه لیبی کنترل مرزهایش را به دست گیرد و سه منطقه مهم این کشور را برای تضمین وحدت اراضی اش و تمامیت ارضی و جغرافیایی اش کنترل کند.

اوضاع لیبی به گونه ای پیش می رود که در حال تجزیه شدن است و کنترل هر بخش آن به دست یکی از قبایل مستقل در حال نزاع می افتد که نزاعی بی نهایت میان آنها در خواهد گرفت.تروریسم در حال خانه گزیدن در لیبی است که به مرحله خاصی از تجزیه و ضعف حاکمیت سیاسی و نبود نهادهای قانونی رسیده است که از هیچ کس پنهان نیست زیرا تبدیل به مشکلی برای خود لیبی ها و نیز همسایه های دور و نزدیک آنها شده است.می توان گفت که بیشتر رهبران گروه های تروریستی در شمال آفریقا نظیر «مختار بلمختار» الجزایری تبار و رهبر گروه تروریستی«گردان الموقعین بالدم»(گردان امضا کنندگان با خون) در شمال مالی و «ابو عیاض التونسی»رهبر گروه تروریستی«انصار الشریعه» از سال 2012 در لیبی حضور دارند.استراتژی داعش برای سکنی گزیدن در لیبی تغییر کرد به ویژه پس از گسترش نفوذ گروه های تندرو داخل لیبی و کنترل بسیاری از شهرها نظیر درنه،سرت،صبراته و جنوب شهر سبها که تا حدود 100 درصد به کنترل گروه های تندرو درآمده اند.

وجود بیش از 12 گردان وابسته به داعش در سراسر لیبی باعث شد این گروه بتواند برخی شهرها را به طور کامل به اشغال خود دربیاورد و اکنون پس از بازگشت تندروهای لیبی از سوریه در سایه وجود برخی از رهبران جهانی تروریست ها در صفوفشان و با همکاری جماعت اخوان المسلمین در لیبی در راه طرابلس پایتخت است و باعث شده است که به فکر استراتژی جدیدی بیفتد که بتواند با آمریکا همکاری کند به جای آنکه منافع آمریکا را مورد حمله قرار دهد و این استراتژی «تندروهای توبه کرده»است.با توجه به چنین چیزی »دیبورا جونز»سفیر آمریکا با «عبدالحکیم بلحاج» و«عبدالوهاب القاید»دیدار کرد و با فرماندهان تروریستی در شرق لیبی نیز به منظور گسترش نفوذ آمریکا در اراضی لیبی دیدار کرد .از همین جا بود که «خالد شریف» یکی از فرماندهان گروه های مسلح در لیبی معاون وزارت دفاع و پس از آن وزیر دفاع شد و عبدالحکیم بلحاج وزیر کشور لیبی شد و هدف از کمک غیرعلنی از گروه های تندرو در لیبی، درون خود چیزهای زیادی نهفته دارد.

نخست:چه بسا هدف آمریکا از حفظ آرامش با داعش حداقل در حال حاضر حمایت از منافع استراتژیکش در منطقه است.

دوم:احتمال دیگر تمکین داعش در لیبی به مثابه احیای طرح «خاورمیانه جدید»پس از ضربه به آن در اثر انتفاضه 30ژوئن 2013 در مصر است.از همین جا می توان دلیل بقای این گروه تروریستی و تکفیری را در امنیت و آرامش تمام در لیبی و چشم پوشی از امارت درنه و تبلیغ برای تندروها از طریق ادوات جدید پس از ناکامی اخوان مصر از طریق آن چه «ارتش آزاد مصر»نامیده می شود و انجام اقدامات تروریستی گاه و بیگاه در مصر و تلاش برای ناکامی دولت و نیز تغذیه اختلافات در الجزایر پس از موفقیت عبدالعزیز بوتفلیقه به شیوه ای که شک و شبه هایی توسط الجزایری ها به وجود آورد و سخره آنها را برانگیخت، فهمید. امری که خبر از آشوب های سیاسی و امنیتی و «بهار عربی»جدید می دهد یا آن که آمریکا به دنبال بهانه هایی برای فعالیت شاخه آفریقایی ارتش این کشور(آفریکوم)در لیبی است به ویژه آن که آمریکا از الجزایر و تونس درخواست کرد که در این کشورها پایگاه نظامی دائمی ایجاد کند که با مخالفت آنها مواجه شد.

پژوهشگران عرب بر این مساله اجماع دارند که همه گروه های تندرو در لیبی از دو جماعت:«توحید و جهاد» و «جماعت های مسلح لیبی»نشأت گرفته اند به طوری که گروه جوانان درنه فرماندهی مرکزی گروه های تندرو در لیبی به شمار می رود زیرا دارای مراکز آموزش و مخفی گاه ها برای سلاح است؛این جدای از آن است که طبیعت مکان شبیه کوه های کابل در افغانستان است و مختار بلمختار و «سفیان بن قمو» و «عبدالحکیم الحصادی» آن را هدایت می کنند.عواملی وجود دارد که به نفوذ گروه های تروریستی به لیبی منجر می شود از جمله طبیعت جامعه لیبی که ساده است و تمایل عمومی اش بر اساس تعامل نکردن با دولت مرکزی،روابط اجتماعی به هم پیوسته،جغرافیای لیبی و سلطه ساختار عشایری است.بدین ترتیب اگر یکی از خانواده ها به تندروی گرایش پیدا کند برادر و پسرعمویش نیز به وی ملحق می شوند به همین دلیل تندروی با سرعت غیرقابل تصوری در لیبی رشد کرده و نفوذ پیدا می کند.همین امر باعث می شود برخی گمان کنند که جایگزین مطرح شده به جای گروه های تروریستی لیبرالیسم محض است و این چیزی است که با عقل جمعی لیبی ها انسجام ندارد به همین دلیل گروه های تندرو داخل جامعه لیبی بیشتر قابل قبول هستند زیرا گزینه های آن به نخبه های پرورش دیده در غرب که بسیار اندکند و نزد افکار عمومی لیبی حضوری ندارند و گروه هاه تروریستی محدود است که به نام دین یا وابستگی به قبیله ای نزد لیبی ها هوادار پیدا کردند.

در این زمان و همزمان با اعلام تمایل برای کنترل پایتخت،گروه های«تکفیری تروریستی»به ویژه داعش تلاش می کنند که لیبی را کشوری تندرو در منطقه و مرکزی برای صدور تروریسم به کشورهای همجوار به ویژه مصر،تونس و الجزایر تبدیل کنند.در سایه سیطره تروریست ها و شبه نظامیان سلفی مسلح بر مناطق مختلف لیبی این کشور به تدریج تبدیل به کشوری از هم پاشیده شده و پس از آن که همه گوش های خود را نسبت به زبان گفت و گوی میهنی بستند،زبان سلاح زبان حاکم بر لیبی شده است به ویژه آن که اهداف خاصی که گروه های مسلح اخوانی و تکفیری ترورریستی دنبال می کنند در خدمت اهداف خارجی است و کاملا با مصلحت ملی لیبی در تناقض است.بالطبع میان اهداف و خواسته های میهنی با اهداف و خواسته های خارجی تناقض وجود دارد،اولی به دنبال ثبات و دومی به دنبال منافعش و در صدر این منافع نفت است که چه در صورت جنگ و چه در صورت ثبات به آن می رسد.حاکمیت در کشوری که به طور کامل کنترلش به دست شبه نظامیان تروریست افتاده محال است.این شبه نظامیان هیچ ابایی از سرنگونی هر دولتی در لیبی در صورتی که به شیوه دموکراتیک و زیر سقف این دولت خواسته هایش را تامین نکند،ندارد.

آیا همانطور که برخی کشورهای عربی و غیر عربی می خواهند،نجات لیبی در گرو دخالت نظامی دوباره غرب برای از بین بردن تروریسم در این کشور است؛ترورریسمی که خود غرب سازنده آن است و مصلحت بزرگش در گروه وجود آن است؟

نه عرب ها و نه ناتو برای حمایت از غیرنظامیان یا حمایت از کشورهای همجوار لیبی دخالت نمی کنند.غرب و به طور مشخص آمریکا به دنبال سلطه بر نفت است و نفت لیبی اکنون در اختیار شرکت های آمریکایی است.در دوران قذافی به موازات 200میلیارد دلار درآمدهای خارجی، درآمدهای نفتی بیش از 60 میلیارد دلار به بودجه سالیانه دولت (99 درصد از درآمدهای دولت) واریز می کرد.امروز لیبی در آستانه ورشکستگی است زیرا چاه ها و بندرهای نفتی در اشغال شبه نظامیانی است که وابسته به شرکت های نفتی آمریکایی و فرانسوی است.یک چهارم شرکت های خارجی که نفت لیبی را مورد بهره برداری قرار می دهند شرکت های آمریکایی هستند(کونوکووفلیپس،ماراتون،هیس،اوکسیدنتال)که به شکل مستقیم بر نیمی از چاه های نفتی و لیبی سلطه دارند و تولید روزانه دولت از یک میلیون و 400هزار بشکه به کمتر 160 هزار بشکه رسیده است.

منبع:روزنامه الاخبار

انتهای پیام

دیدگاه شما