پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، مهاجری در حال دویدن بر روی ریل برای رسیدن به قطار. ایالت «چیاپاس» مکزیک. ۲۱ ژوئن ۲۰۱۵.
دمای هوای ۳۵ درجه و رطوبت تفریبا ۱۰۰ درصداست. ما در حال پیگیری قطاری با عنوان «لا بیستیا» به معنی «دیو» که از مرز جنوبی مکزیک به سوی ایالات متحده حرکت میکند، هستیم. این قطار بخشی از تاریخ مهاجرت است. تاکنون صدها هزار نفر برای دستیابی به رویای آمریکایشان سوار آن شده اند. بسیاری در این راه مورد حمله، سرقت قرار گرفته اند و حتی برخی هم در این مسیر کشته شدند.
این قطار با سرعت بیش از ۴۰ کیلومتر در ساعت از ایستگاه «تنوسیک» عبور می کند. این سرعت برای بسیاری از جوانان مهاجر که امیدوار هستن بتوانند بدان آویزان شوند و با آن سفر کنند بسیار سریع است.
ما به عنوان یک گزارشگر و عکاس در صدد هستیم تا به گروهی از این جوانان دستیابیم. هم پای آنان در تاریکی در کنار ریل قطار می دویم. تنها یک نفر موفق می شود که به قطار بچسبد. دهها نفر دیگر که بسیاری از آن ها زیر سن قانونی هستند، دست از پا درازتر جا ماندهاند. برخی از آنها عصبانی هستند و برخی هم خونسرد، تسلیم شدهاند. این برای اولین بارنیست که دست به انجام این کار می زنند.
برای ما هم تجربه خسته کننده ای است. اینجایم تا از جوانانی که به قطار آویزان می شوند، فیلم بگیریم.
پنج روز است برای تهیه مستندی درباره بحران مهاجرت در این منطقه، جایی که کودکان بی شماری سفر خطرناک و دشوار از مزیک به شمال را به جان میخرند، هستیم.
همچنین قصد داریم افزایش دستگیریها و آنچه را که گروههای حقوق بشری به عنوان خشونت پلیس در مقابل مهاجرت اظهار می کنند، گزارش دهیم.
در کمی آن طرفتر نوجوانی را که در تاریکی قدم میزند، هدف می گیریم. به او نزدیک می شوم. با چشمان مشکوک به من و دوربین فیلمبرداریم نگاه می کند. می گوید وقت صحبت کردن ندارد. در صدد است که در راستای ریل قطار به شهر بعدی برسد. دوربینم را به شانه ام آوریزان می کنم و با او به گفتوگو می پردازم.
«خوآن» کم کم رویش باز می شود. یواش یواش وقتی می بینم اعتماد دارد شکل می گیرد دوربینم را بر روی شانه ام قرار می دهم.
مانند دهها هزارنفر دیگر که زیر سن قانونی هستند، خوان نیز از خشونتهای باندهای مواد مخدر در «هندوراس» سرزمین مادری اش به ستوه آمده و قصد دارد فرار کند.
مانند کودکی به نظر می رسد. دستانش به بندهای کوله پشتی اش قلاب شده است. اما کلامش مانند یک بزرگسال است. به من می گوید: نمی ترسم. اگر من را بکشند هم کشته اند. اما باید این کار را بکنم.
ساعت ۱۰ شب مسیرمان از هم جدا می شود. او به راهش ادامه می دهد و ما هم خسته بعد از ۱۴ ساعت دنبال کردن هیولای آهنین به هتل باز می گردیم.
خوان علی رغم خستگی ناشی از سفر ۶۰۰ کیلومتری که در چندین روز پشت سر گذاشته است، در تاریکی شب به قدم هایش ادامه می دهد.
در روز بعد به شکار «لا بستیا» می رویم.
ایستگاه به ایستگاه مسیرش را دنبال می کنیم. چیزی برای گزارش نیست. مانند قبل چیزی دستگیرمان نمی شود.
اما در طی این دو روز دها نفر از مهاجران را دیده ایم که در طول ریلهای باریک در تکاپو هستند و صدها کیلومتر را با پای پیاده طی کردند، در حالی که هزاران کیلومتر دیگر را در پیش روی دارند .
اصول اخلاقی در گزارش گاهی اوقات که شما در صحنه هستید متفاوت است. آیا می تواند در وضعیت بدی که شاهد آن هستند مداخله کنید؟ آیا می تواند به خودتان اجازه دهید تا در زندگی کسانی که زندگی شان را روایت می کنند نفوذ کنید؟
زمانهای پشت صحنه، خارج از دوربین و اعتماد سازی
ما تصمیم می گیریم تا خودمان را درگیر کنیم. به مهاجرانی که با آنان ملاقات می کنیم آب، موز و بیسکویت تعارف می کنیم. سعی می کنیم به افرادی که از پلیس فرار می کنند نزدیک شویم.
این زمانهای پشت صحنه نیز بر کارمان تاثیر می گذارد. آنها مواقعی هستند که مهاجران از زندگی ها، رویاها و مشکلاتشان برایمان می گویند.
برخی از آنان بعد از گذر زمان موافقت می کنند تا فیلمبرداری کنیم. برخی هم ترجیح می دهند که ناشناس باقی بمانند. بعضی وقتها اعتماد از طریق ساده ترین تعاملات انسانی ساخته می شود.
گزارشگر خبرگزاری فرانسه در حال ارائه کمک اولیه به یک مهاجر در چیاپاس ژوئن ۲۰۱۵
شنبه است. ما در «پالنکه» شهر باستانی که امروزه بقایای آن در جنوب مکزیک قرار دارد در ۸۰ کیلومتری شمال این کشور هستیم.
شب فرار می رسد و مهاجران در کنار ریل ها به دنبال قطار نمایان می شوند. «آلفردو»عکاسمان به گروهی نزدیک می شود. یکی از آنان خوآن است.
این یک فرصت خبرنگاری است. فرصتی که که بتوان صورت یک انسان - آن هم صورت بچه گانه خوآن- را در میان ده ها هزار تن ثبت کرد. ما می توانیم زندگی این مهاجر جوان را از ورودمان به مکزیک تا جایی که وی سوار قطار به سوی شمال می شود را دنبال کنیم.
اما نمی توانید بدون نزدیک شدن و سوال کردن داستان زندگی کسی را دریابید. زمانی طولانی را صرف حرف زدن با این جوان هندورایی می کنیم. دوربین ها خاموش هستند.
بین آنها قهوه و سیگارهایی را تقسیم می کنیم. درباره خدا و آینده حرف می زنیم. یک رفاقت زود گذر بینمان رشد می کند. زمانی که یک فرد کاملا غریبه تمام رازهایش را با شما سهیم می شود، نمی شود همدلی نکرد، چیزی که گزارشگران همیشه این اجازه را به خودشان نمی دهند.
چگونه می توان بدترین فجایع انسانی را گزارش کرد در حالی که آن روایت شما را از داخل می خورد؟
قطار به حرکت در می آید. بدون لحظه ای تردید خوآن و همراهانش شروع به دویدن به دنبال پیدا کردن بهترین جا برای پریدن و آویزان شدن می کنند.
هیچ چیز جز این هیولای آهنی نمی تواند آنان را به رویای آمریکایشان برساند.
عکاس و من به تعقیب ادامه می دهیم. خوان می دود از روی بوته ها می پرد و نهایتا موفق می شود به نردبان بچسبد. من و آلفردو نیز می دویم و عکس می گیریم. خوآن به ته قطار می آید و برایمان دست تکان می دهد.
او می داند که ما اینجاییم تا از حملات پلیس فیلم بگیریم. او نیز آگاه است که ما شاهد بخشی از رویایش بوده ایم.
ده کیلومتر آن طرف تر به ماشین پلیس مهاجرت بر می خوریم. آیا باید خودمان را نشان دهیم یا مخفی شویم؟
به آرامی از آنجا می گذریم. پلیس و لباس شخصی ها برای حمله آماده می شوند. بعضی از آنها مسلح هستند.
خوشبختانه آنتن دهی تلفن همراه وجود دارد و ما می توانیم به گروههای حقوق بشری اطلاع دهیم که یک حمله در حال وقوع است.
«لابستیا» به غرش باز می ایستد. دوربین هایمان به کار می افتند. می خواهم هر ثانیه را ثبت کنم. به ریل نزدیک می شویم. نگرانیم که پلیس متوجه مان شود.
پلیس با چراغ قوه به واگن ها نگاه می اندازد. از افسر در حال کار فیلم می گیرم. مهاجران پیاده شده اند و توسط پلیس ها محاصره شده اند.
خوان را می بینیم که مجبور می شود از قطار پایین بیاید. دوباره امیدهایش از هم پاره می شوند.
در دوربین عصبانی و مستاسل به نظر می رسد. با همراهنش به سوی ونی که سگی در کناراش است، رانده می شوند.
مهاجرانی که با ما قهوه نوشیده بودند و داستان هایشان را برایمان گفته بودند به من نگاهی می اندازند و می گویند: خائن ما را لو دادی!
درب ون بر روی رویا آمریکایی خوان بسته می شود. وی به هندوراس برای دومین بار بازگردانده خواهد شد .
دوربین هم چنان کار می کند.
سوالی برایمان مطرح شده است. آیا باید به آنان درباره حمله هشدار می دادیم؟ آیا باید شماره تلفن هایشان را می گرفتیم؟ اگر هم گرفته بودیم زنگ باید می زدیم؟
سوال ها معلق و بی جواب باقی می مانند. دوربین دیگر خاموش است.
از آنجا که به آنان هشدار ندادیم، بهتر توانستیم داستان هزاران کودک مهاجر را که به امید دستیابی به زندگی بهتر خطر می کنند، روایت کنیم.
برای اینکه به آنان هشدار ندادیم، خوان به هندوراس بازگردانده خواهد شد و دوباره برای رسیدن به ایالات متحده همه چیز را از نو آغاز خواهد کرد.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری