پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «حسینا اکتر» بنگلادشی قربانی حمله اسید پاشی در کنار مادرش.
صدای چرخهای کالسکه در حالی که از تپه سرازیر می شویم، به گوش میرسد. سر و صدای کارخانه منسوجاتی که در امتداد این جاده قرار دارد را می توانم بشنوم. صنایع داکا پایتخت بنگلادش در حومه شهر گسترده شده است.
در راه روستایی که حسینا اکتر در آن زندگی می کند، هستیم. او در کنار من در پشت کالسکه نشسته است.
حسینا هر از گاهی دست من را فشار میدهد تا چیزی در بیرون را نشانم دهد، زیرا انگلیسی بلد نیست. هر چه به روستا نزدیک تر میشویم بیشتر به وجد میآید.
کالسکه شروع به راه رفتن در جادهای گل آلود که در اطرافش برکهها و مزراع قرار دارند، می کند. «ربیع» پسرعموی حسینا که بچه مدرسهای است به سوی من دوید. وقتی به حسینا می رسد لبخند بر روی لبانش نقش می بندد و دستانش را به دور حسینا حلقه می کند. عمو زادههای دیگر و روستاییان در امتدادی راه باریکی که در میان خانه قرار دارد، جمع شده اند.
این همان جایی است که حسینا در آن بزرگ شده است. او به سرخوش و بازیگوش بودن در روستا شناخته می شد. دختری شیطان و بازیگوش بودم. با سایر کودکان دعوا می کردم. مادرم همیشه نگران من بود و به من می گفت که چون دخترم، نباید با سایر بچهها دعوا کنم. همیشه شکایاتی ازمن در روستا بوده است.
به محض رسیدن، مادر حسینا از ما استقبال کرد. زنی لاغر اندام است و یکی از چشمانش آبی و کدر. پدر حسینا مردی قوی اندام است که بنا به رسم تنها با دست دادن از من استقبال می کند.
وقتی می نشینم، دهها بچه مرا دوره می کنند. از اینکه یک خارجی را از نزدیک می بینند، شوق دارند. من را با دست لمس می کنند و پوستم را نوازش می کنند. برخی شان دکمه های ساعتم را فشار می دهند. برخی موهایم را نوازش می کنند. تقریبا خفه کننده است .
حسینا با لبخندی برای نجاتم به سویم می آید. به من آشپزخانه که در بیرون قرار دارد و دیگی در حال جوش زدن است را نشان می دهد. مادرش دو مرغ را برای این ناهار ویژه که برای دیدار حسینا تدارک دیده، سر بریده است.
زمانی که که حسینا در حال رشد بود، یکی از کارکنان پدرش بنام «امیر حسین» که مرد جوانی بود، به وی در کارهای خانه کمک می کرد.
امیر حسین چند سالی از حسینا بزرگ تر بود و خود را حامی غیر رسمی حسینا می دانست و او را کنترل می کرد که وی کجا می رود و با چه کسی صحبت می کند و چه کاری کرده است.
«او می خواست من را کنترل کند. داشت دیوانه می شد. هر روز با او بحث و جدل می کردم. پدرم فکر نمی کرد جدی باشد»
امیر حتی غذایش را در اتاق خواب حسینا می خورد، به گونهای که به خواهد، قلمرو خود را نشانه گذاری کند.
«او همیشه در اتاق من غذایش را می خورد. من این کار را دوست نداشتم و هیچ وقت اجازه نمی دادم. همیشه به او می گفتم برو بیرون. حتی پدرم به او گفته بود که آنجا غذا نخورد. از بیرون به آنجا می آمد و بسیار کثیف بود و در همان جا غذایش را می خورد.» تا ژانویه ۲۰۰۴ حسینا و امیر هر روزه با هم بحث و جدل می کردند. حسینا ۱۷ ساله حساس و لجباز بود. امیر در اوایل ۲۰ سالگی خود بود و کاملا حسود وغریتی به نظر می رسید و دوست داشت همه چیز را کنترل کند.
۲۲ ژانویه همان سال، حسینه سطل آب جهت شستن لباسهای خانواده آورده بود. او در حالی که با عموزادههایش گپ می زد خانه را ترک کرد. زمانی که بازگشت امیر سطل آب را برای گاوها برده بود.
«گفتم چه کسی آب را برده است اما برای واژه چه کسی از عبارت رکیکی استفاده کردم.»
نقطه عطف ماجرا همان جا بود. چند ساعت بعد امیر کوزهای از اسید را خریداری کرد و تصمیم گرفت تلافی کند و انتقام بگیرد. امیر منتظر فرصت ماند تا حسینا و خانواده برای خواب به تخت بروند.
نزدیکهای صبح به زیر پنجره اتاق نشیمن جایی که حسینا و عمو زاده هایش خوابیده بودند رفت.
«او از پنجره اسید را پاشید. شروع به فریاد زدن کردیم. تنها شیون می زدم. همه فریاد می زدند. هر کس که از خانه های مجاور میآمد به صورتم آب می زد.»
«فقط فریاد می زدم. می سوختم. بر روی زمین خوابیده بودم. لباسی بر تنم نمانده بود. لباسهای برادرم را بر رویم انداختند»
اسید به یک سوی صورت حسینا کاملا نفوذ کرده بود. انگار که در چشم و گوشش آتش روشن کرده بودند.
نهایتا حسینا را در پشت ماشین سوار کردند و او را به بیمارستانی در داکا که دو ساعت راه بود بردند.
«زمانی که در بیمارستان بستری شدم، بیماران بسیاری دیگر که به علت سوختگی از اسید در آن بیمارستان بستری شده بودند، حضور داشتند. آنان نزدم آمدند و دست هایم را نوازش کردند، به من گفتند: نگران نباش ما اینجا هستیم. ما هم مثل تو با این مشکل مواجه هستیم. نگران نباش. شفا پیدا می کنی، خوب می شوی.
وقتی نوازشم می کردند خیلی خوشحال بودم. احساس می کردم شفا پیدا می کنم. شجاعت پیدا می کردم.
«من همیشه اعتماد به نفس داشتم. این اعتماد را داشتم که هرگز نمی میرم. همه چیزم را از دست داده بودم اما قرار نبود ببمیرم.»
«واقعا زمان سختی بود. نمی توانم توصیف کنم چطور آن دوران را سپری کردم. زمانی که آن شب به پایان رسید و صبح شد هنگام لباس عوض کردن به مشکل بر خوردم و بسیار دشوار بود. تمام روز بابت این موضوع نگران بودم. بسیار دردناک بود. زمان تعویض لباس بسیار وحشتناک بود. هیچ گونه نمی شود آن را توصیف کنم.»
فکر می کردم باری برای خانواده ام شده ام. چه می توانسیتم بکنم؟ همه چیزم را از دست داده بودم. بعد از ترخیصم از بیمارستان چه روی خواهد داد؟ چگونه زندگی کنم و همه چیز را از نو آغاز کنم. هیچ کس پذیرای من نخواهد بود. نگران اینکه مردم چه فکر خواهند کرد و چه خواهند گفت بودم.عکس العمل خانواده ام چه خواهد بود؟
آینه ای در حمام بر روی دیوار پیدا کردم. خودم را در آینه نگاه کردم. چشم هایم بسته شده بودند، جای دهان و بینی ها عوض شده بود، همه جا عفونت کرده بود. شروع به گریه کردم، فکر کردم هیچ گاه درمان نمی شوم و شفا پیدا نمی کنم. فکر کردم چطور خوب شوم و بر آن غلبه کنم. تنها گریه می کردم. همه چیز تغیر شکل داده بود و از ریخت افتاده بود.
حسینا چهار ماه را در بیمارستان سپری کرد و پنچ عمل جراحی بر روی صورت وی انجام شد. حال زمان رفتن به خانه فرا رسیده بود.
مادر برقعی همانند آنچه که زنان عرب می پوشیدند برایم آورد و من آن را پوشیدم و با تاکسی به روستا رفتم . همه زنان روستا دورم جمع شدند. آنان من را در بیمارستان ندیده بودند، می گفتند: حسینا آمده.
زمانی که به روستا بازگشتم فکر می کردم همه از من استقبال خواند کرد و همه می آیند که من را ببینند. روز به روز متوجه شدم کسی من را دیگر قبول نمی کند. مردم به خانواده ام گفته بودند که حقم بوده است زیرا دختر بدی بوده ام.
مردم نمی خواستند به خانه مان برای دیدار من بیایند. می گفتند که این موضوع تفصیر من بوده است.
از مادرم خواستم تا سم بیاورد که بخورم تا بمیرم. می گفتم نمی خواهم زنده بمانم. مادرم نیز گریه می کرد. پیش از این ماجرا مادرم بسیار چاق بود اما حال بیمار است و روز به روز لاغرتر می شود.
بنیاد نجات یافتگان اسید در داکا برای کمک و حمایت و درمان قربانیان برپا شده است. بسیاری از کارکنان این بنیاد از قربانیان فاجعه اسید پاشی هستند.
پس از دوسال زندگی در روستا به این بنیاد رفتم و درخواست کار کردم. نمی خواستم در روستا بمانم. از مدیر آنجا خواستم تا به من مهارت و رایانه بیاموزند. بسیار از آموختن و بودن در آنجا لذت می بردم. نهایتا کاری به دست آوردم و به خانه باز گشتم. همه می گفتند دختر خوش شانسی هستم. دیگر من را پذیرفته بودند، دیگر احساس نمی کردم سربار هستم.
در مارس ۲۰۰۷ یک فرمانده ارشد پرونده حسینا را خواند و تصمیم گرفت وارد عمل شود. در عرض ۲۴ ساعت امیر را دستگیر کردند و حسینا و خانواده اش را فرا خواندند. به من گفتند میتوانم او را قصاص کنم، اما تنها در جواب گفتم: میخواستی من را نا کار کنی اما من از همیشه قوی ترم و مانند یک پرنده آزادم. تو هیچی نیستی!!!
حسینا می گوید: من هر روز که بیرون می روم نگاههای سنگین را حس می کنم، اما من همه چیز را از دست ندادهام. یک چشمم سالم است. هنوز زیبایی را در قلبم دارم. نوراین زیبایی به روی زندگی ام خواهد تابید.
عکس: ای بی سی
مترجم: گلناز سادات غفاری