جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

هشدار میدل ایست مانیتور به غرب:

با مقاومت در برابر لغو تحریم ها، توافق با ایران را به تاخیر نیندازید!

مقاله نویس «میدل ایست مانیتور» از سران گروه 1+5 خواست در برابر خواسته معقول ایران در خصوص لغو تحریم ها به عنوان لازمه دستیابی به توافق هسته ای جامع، بیش از این مقاومت نکنند.

کد خبر: ۹۲۵۶۸
با مقاومت در برابر لغو تحریم ها، توافق با ایران را به تاخیر نیندازید!

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع‌رسانی جماران، «جسیکا پرکیس» در یادداشتی در پایگاه تحلیلی «میدل ایست مانیتور» نوشت: هفت کشور درگیر در مذاکرات هسته ای ایران به شدت در تلاش برای دستیابی به توافق جامع تا آخرین مهلت تعیین شده در روز دوشنبه هستند؛ در حالی که واشنگتن با مخالفت با لغو کامل تحریم های ایران، این روند را به تاخیر می اندازد.

تحریم ها علیه ایران توسط آمریکا، سازمان ملل متحد و شماری از کشورهای اروپایی اعمال شده است. این تحریم ها اکنون برای بیش از سه دهه است که ادامه دارد و با هدف تاثیر گذاری بر سیاست های این کشور به بهانه های مختلفی استفاده شده است. این تحریم ها شامل ممنوعیت صادرات اسلحه، ممنوعیت انجام هر گونه معاملات با بانک های ایرانی و موسسات مالی این کشور و ... است. بسیاری از تحریم ها، بخش مالی، نفت و پتروشیمی ایران را هدف گرفته است.

کشورهای کره شمالی، برمه، زیمباوه، سوریه، لیبی، سومالی، کنگو و بسیاری دیگر از کشورها تحت تحریم قرار دارند. اما آیا تحریم ها نتیجه ای هم داشته اند؟ مطالعات دانشگاهی «رابرت پیپ» از شیکاگو در دهه 1990 نشان داده است که تقریبا 115 مورد استفاده از تحریم ها در این قرن اکثرا بیهوده و یا غیر سازنده بوده اند.

بسیاری از استفاده از تحریم ها حمایت می کنند زیرا مدعی اند که جایگزین صلح آمیزی برای جنگ است. اما تحریم هم مانند جنگ است و سخت ترین آسیب ها را به مردم می زند. در سال 1990، تحریم های اعمال شده از سوی آمریکا و انگلیس منجر به مرگ 1.7 میلیون نفر از شهروندان عراقی شد که 500 تا 600 هزار نفر از آنها کودک بودند. سازمان بهداشت جهانی گزارش داد که تحریم ها عراقی ها را به سوء تغذیه مبتلا کرده و نرخ مرگ و میر کودکان زیر پنج سال را به شش برابر افزایش داده است.

سازمان ملل متحد برای اصلاح این وضعیت به عراق اجازه فروش بخشی از تولیدات نفتی خود را داد تا با استفاده از سود فروش آن، بتواند برخی اقلام بشردوستانه ضروری خود را خریداری کند. با این حال، آمریکا اغلب از تحویل کالاهای انسان دوستانه به مردم عراق جلوگیری می کرد. به عنوان مثال، به عراق اجازه خرید یک تصفیه خانه فاضلاب داده شد اما از خرید ژنراتور لازم برای فعالیت آن ممانعت به عمل آمد. آمریکا و دیگر دولت های غربی بدون شک امیدوار بودند که با این کار بر صدام فشار آورند و این رژیم را وادار به پذیرش خواسته های خود کنند.

اما صدام یک سیستم جیره بندی مواد غذایی معرفی کرد و تبعات این اقدام غرب را تا حدی جبران کرد. آنها در نهایت از تحریم های خود آسیب دیدند و احساسات ضدغربی در عراق افزایش یافت و پس از حمله سال 2003 به اوج خود رسید.

در عین حال آمریکا تحریم های اقتصادی علیه کره شمالی را پس از جنگ کره در سال 1953 آغاز کرد و از برنامه هسته ای پیونگ یانگ به عنوان دستاویزی برای تحمیل تحریم های جدید استفاده کرد. این تحریم ها نه تنها نتوانسته اند برنامه هسته ای این کشور را محدود کنند، بلکه به منزوی شدن این کشور و شهروندان آن منجر شده اند.

در خصوص ایران نیز باید گفت تحریم های سختی علیه این کشور اعمال شد. «باراک اوباما» در طول مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری سال 2012 خود تأکید نمود که تحریم ها، به اقتصاد ایران آسیب زده است. اما به راستی چه کسانی از این تحریم ها آسیب دیدند؟ آسوشیتد پرس در سال 2013 گزارش داد که قیمت صندلی چرخدار تنها در یک دوره یک ساله ده برابرافزایش یافته است. هزینه شیمی درمانی یک بیمار سرطانی تقریبا سه برابر شده، و تجهیزات برای دیالیز کلیه تا 325 درصد افزایش یافته است.

نمی گویم که همه تحریم های اقتصادی بی اثر نیست. در سرزمین های اشغالی کمپین جنبش تحریم اسرائیل(BDS) به رژیم تحریم روی آورده است که چنین تحریمی، معقول و منطقی است.

در سال 2012، رهبر ایران تاکید کرد: تحریم در نهایت به نفع کشور ایران خواهد بود و این تحریم ها در نهایت ما را بیشتر به خودمان متکی خواهد کرد.

به گزارش روزنامه گاردین، در سال 2014 یعنی در نخستین سال ریاست جمهوری «حسن روحانی» اقتصاد ایران رشد 2.8 درصدی را تجربه کرد. صندوق بین المللی پول برای سال های 2015 و 2016 میلادی، به ترتیب رشد 0.6 و 1.3 درصدی را برای اقتصاد ایران پیش بینی کرده است. تورم از رقم 45 درصدی در دوره ریاست جمهوری «محمود احمدی نژاد» به 15 درصد در دوره ریاست جمهوری روحانی کاهش یافته است.

به طور کلی اکثر تحریم ها شکلی از باج خواهی اقتصادی از دولت های دیگر است. بیش از یک قرن اعمال تحریم باید به ما غربی ها فهمانده باشد که این کار در اکثر موارد یک تاکتیک شکست خورده است. در مرحله اول، به ندرت نخبگان سیاسی، از این تحریم ها آسیب می بینند. باید تاکید کرد که تحریم ها بازی خطرناکی هستند که زندگی بسیاری از افراد بی گناه را هدف قرار می دهد. در عین حال، این اقدام به صراحت در قانون بین المللی ممنوع اعلام شده است. در مرحله دوم، در اکثریت قریب به اتفاق موارد، تحریم ها به تنهایی موثر نیستند. آمریکا هنوز هم پس از گذشت نیم قرن از شکست تحریم ها در پایان دادن به رهبری «کاسترو»، در مورد اینکه تحریم های کوبا را حذف کند یا خیر، صحبت می کند.

و سوم اینکه، ما هرگز نباید تحریم ها را جایگزین صلح آمیزی برای جنگ بدانیم بلکه تحریم خود نوع دیگری از جنگ است که می تواند به همان اندازه بی رحمانه و بی معنی باشد.

منبع: پایگاه اینترنتی «میدل ایست مانیتور»

انتهای پیام

دیدگاه شما