به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران:روزنامه القدس العربی در سرمقاله امروز خود درباره تحولات الجزایر نوشت:تلویزیون دولتی الجزایر برای چهارمین بار از سال 2103 تا کنون تصاویری از «عبدالعزیز بوتفلیقه»رئیس جمهوری این کشور پخش کرد بوتفلیقه که در سال 2013 سکته مغزی کرد پیش از این فقط سه بار ظاهر شده و از وی تصاویری پخش شده است.در تصاویر جدید تلویزیون الجزایر، بوتفلیقه روی ویلچر نشسته و در حال بازدید از مقبره«العالیه»در پایتخت برای خواندن فاتحه به روح شهدای انقلاب آزادی این کشور از استعمار فرانسه در 53 سالروز استقلال این کشور دیده می شود.
بوتفلیقه در این بازدید تاکید کرد که وی تا پایان دوره ریاست جمهوری اش در قدرت باقی می ماند.رئیس جمهوری الجزایر گفت:«به رغم شرایط جسمی که خدا را به خاطر آن شکر می گویم، من باید قربانی بزرگ بدهم همانطور که بهترین دوستانم در صفوف ارتش آزادی بخش ملی که در میدان شرف به شهادت رسیدند!»چیزی که می توان از این سخنان فهمید این است که بوتفلیقه ریاست بر الجزایری ها را «قربانی دادن بزرگ»می داند که ارزش آن را با شهادت صدها هزار الجزایری در راه جنگ استقلال، یکی دانسته است.علاوه بر آن، این را نیز به سادگی می توان فهمید که بوتفلیقه صندلی ریاست جمهوری را تا پیش از مرگ خود ترک نمی کند تا شهید پست و مقام شود همانطور که دیگر رهبران عرب همقطار وی کردند و روی صندلی قدرت مردند.
بوتفلیقه چیزی جز این کم نداشت جز اینکه «فرانسوا اولاند»رئیس جمهوری فرانسه پس از دیدارش با وی در 15 ژوئن گذشته وی را به علت تیزهوشی و توانایی اش برای حکمرانی مورد تمجید قرار دهد تا آنچه در الجزایر درباره تنش و مشکلات سیاسی که سراسر این کشور را فرا گرفته نادیده بگیرد؛همان چیزی که عنوانش فساد،فردگرایی در حاکمیت و نپذیرفتن هر گونه تغییر واقعی است.
تعریف و تمجید رسمی فرانسه از بوتفلیقه و تمایل پاریس به ماندن وی در قدرت،دلایل زیادی دارد که مربوط به فروپاشی بزرگ امنیتی است که برخی از کشورهای عربی افریقا به ویژه لیبی و تا حدود اندکی تونس و مصر شاهد هستند، امری که باعث می شود الجزایر در مقایسه با آنها بهتر از همسایه هایش بشود.جالب این جاست که فرانسه بن بست در چشم انداز سیاسی در الجزایر را تضیمن کننده آرامش در این کشور در منطقه ای که نظام های حاکم بر آن و نهادهای سیاسی و نیروهای سیاسی اش آگاهانه یا غیرآگاهانه به سمت خودکشی پیش می روند.
الجزایر به منطقه با نگاهی به گذشته نزدیک و معاصر می نگرد، بنابر این در مبارزه طولانی و گسترده اش علیه استعمار این را به یاد می آورد که با احتیاط به تحرکات غرب در غرب و شرق منطقه عربی می نگرد و نیز یک دهه نزاع خونین با «جبهه نجات اسلامی»را به یاد می آورد به همین دلیل با جنبش «النهضه»نزدیک می شود و تا حدودی دردها و مشکلاتش را در ک می کند و با تلاش های نظام حاکم بر مصر برای سلطه بر لیبی مقابله می کند و با همسایگان نزدیک خود وارد موازنه های پیچیده ای می شود، بدون آنکه پرونده های خونین صحرا و «پولیساریو» را نادیده بگیرد که روابط تاریخی اش را با مراکش متنشج کرده است.
اگر این سیاست های خارجی می تواند پوشش و معنایی برای الجزایر در چارچوب منطقه ای ملتهب بدهد و اجازه ثبات طولانی مدت در روابط میان نهادهای ریاست جمهوری ، ارتش و سازمان امنیت الجزایر بدهد پس نظام بوتفلیقه قربانی بازی موازنه های پیچیده ای می شود که اجازه نمی دهد تغییرات واقعی جدای از تغییرات بی معنا در کابینه و تغییر وزرا و ظاهر شدن های اندک رئیس جمهور و رئیس جمهوری فرانسه درباره تیزهوشی، رخ دهد.
ملت بزرگ الجزایر که صدها هزار فرزند خود را برای رهایی از استعمار و استبداد و فساد تقدیم کرد را نمی توان روی ویلچر حبس کرد.
منبع:القدس العربی