به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران:هنگامی که انفجارها به قلب قاهره برسد و خودروهای بمب گذاری شده «هشام برکات»دادستان کل این کشور،مردی که انتظار می رفت از حمایت و حفاظت زیادی برخوردار باشد، و کاروانش را هدف قرار دهد و جنگنده های «اف 16»آمریکایی مدرن برای بمباران باندهای مسلح وابسته به گروه«ایالت سینا»(شاخه داعش در مصر)در پی حملاتی که منجر به کشته شدن بیش از 70 نظامی و پلیس و غیرنظامی و بیش از 38 فرد مسلح شد،مورد استفاده قرار گیرند،این به معنای آن است که قاهره به تدریج در حال تبدیل شدن به «حلب«دیگر است و شبه جزیره سینا که در آن درگیری ها در جریان است به «عین العرب»(کوبانی)یا حتی «فلوجه»اگر نگوییم به «الانبار»دیگر در حال تبدیل شدن است.
تعجب نمی کنیم و بعید نمی دانیم که یک روز صبح و چه بسا قبل از عید فطر از خواب بیدار شویم و خبردار شویم که حکم های اعدام «محمد مرسی»رئیس جمهوری برکنار شده مصر و «محمد بدیع»رهبر جماعت اخوان المسلمین و شماری دیگر از رهبران این جماعت که حکم اعدامشان صادر شده،به اجرا درآمده است.از تصمیمی که دولت مصر برای مختصر کردن تدابیر قانونی قضایی برای تسریع در اجرای حکم های اعدام گرفته همین نتیجه را می توان برداشت کرد.
مصر به سرعت در همان راهی می رود که عراق ،سوریه،یمن و لیبی رفتند یعنی ویرانی و هرج و مرج خونین و چه بسا تجزیه و تقسیم همانطور که معاون نخست وزیر ترکیه دو هفته پیش در سخنان خود پیش بینی کرده بود و خبر از «سایس پیکوی»جدید در منطقه داده بود.
شب گذشته خبرگزاری «الشرق الاوسط»،خبرگزاری رسمی مصر، تاکید کرد که دولت مصر قانون جدیدی برای مبارزه با تروریسم تصویب کرد که این قانون خواستار تسریع در تدابیر تجدیدنظر است و منتظر تایید آن توسط «عبدالفتاح السیسی»رئیس جمهوری این کشور طی ساعت های آینده است.
اعدام محمد مرسی رئیس جمهوری سابق این کشور آتش خشونت و تروریسم در مصر را شعله ور می کند و این کشور را وارد تونل تاریک و خونینی می کند که باعث می شود همه امیدها برای امنیت و ثبات در این کشور که برای برون رفت اقتصاد این کشور از بحران های اقتصادی ضروری است،باد هوا شود.
«جمال عبدالناصر»رئیس جمهوری فقید مصر با اخوان السملمین جنگید و برخی از رهبران آنها (سید قطب به طور مثال)را اعدام کرد اما در چارچوب طرح اقتصادی و سیاسی قوی و حمایت مطلق از فقرا از راه قانون اصلاحات کشاورزی و پایان دادن به تیول در این کشور این کار را کرد اما اکنون طرح مشابه و کاملی در دوران جدید مصر نمی بینیم بلکه شاهد جنگ ها و راه حل های امنیتی از هر سو هستیم.
انور السادات دیگر رئیس جمهوری مصر کاملا برعکس عمل کرد و برای ضربه زدن به چپ ها و جریان ملی گرا و دیگر جماعت ها در دهه های هفتاد و هشتاد با اخوان المسلمین هم پیمان شد و وارد جنگ اکتبر با اسرائیل به منظور آزادی شبه جزیره سینا شد اما در حال حاضر نمی دانیم که چه کسانی با حاکمان کنونی مصر متحد هستند اگر چه می دانیم دشمنانشان چه کسانی هستند و با تاسف زیاد باید بگوییم که در میان این دشمنان اسرائیل دیده نمی شود یا حداقل در ظاهر که چنین است بنابر این مشخص کردن طرح و هویت حاکمان دشوار است.
خطر بزرگی که نظام مصر را تهدید می کند،نه جنبش اخوان المسلمین که رئیس وابسته به این جنبش از قدرت کنار زده شد و شاهد به حاشیه راندن،محدود شدن و صدور حکم های اعدام و زندان ابد برای رهبرانش بوده و هستیم بلکه داعش است که در شبه جزیره سینا دست بالا را دارد و در حال گسترش قدرتش در هر سو است.جالب این جاست که داعش هرگز میانه خوبی با اخوان المسلمین ندارد و از این جماعت منتنفر است و دولت مصر را نیز تکفیر می کند.
همین داعش بود که روز گذشته شش ایست بازرسی ارتش مصر را مورد حمله قرار داد و 70 نفر را که بیشتر آنها نظامیان بودند کشت و کنترل بخشی از شهر«الشیخ زوید» را در نزدیکی مرزهای مصر با نوار غزه آن هم در اقدامی بی سابقه به دست گرفت.این اقدام ما را به یاد هشت شهر سوریه و عراق می اندازد که از سال گذشته تا کنون به اشغال این گروه تروریستی درآمد و اکنون تهدید به براندازی دولت جنبش«حماس»در نوار غره می کند و این جنبش را متهم به به اجرا درنیاوردن شریعت می کند.
ترور دادستان کل مصر با خودروی بمب گذاری شده جنایتی است که باید عاملان آن محازات شوند،همچنین کسانی که نتوانستند از وقوع چنین جنایتی جلوگیری کنند نیز باید مجازات شوند اما وضع قوانینی برای تسریع در اجرای حکم های اعدام اقدامی منفعلانه و غیربررسی شده است که چه بسا فاجعه ای برای مصر به بار بیاورد زیرا پیامدهای چنین اعدام هایی غیرقابل پیش بینی است و برجسته ترین این پیامدها کنار گذاشتن اقدامات «مسالمت آمیز»توسط اخوان المسلمین و رفتن آن زیر زمین و سلاح به دست گرفتن است زیرا این اعدام ها به نفع جناح تندروی جماعت اخوان المسلمین و به ضرر جناح میانه رو است البته اگر چیزی از این جناح مانده باشد.
ما انکار نمی کنیم که ترور دادستان کل مصر که حکم های اعدام «ساختگی»صادر کرد،ترور جاه و جلال دولت و نهادهای امنیتی و سیاسی اش است با این فرض که چنین جاه و جلالی وجود دارد و از ماه ها یا سال ها پیش ترور نشده است، اما این ترور در نتیجه تصمیم های و سیاست های منفعلانه و عجولانه است.
مصر اکنون شبیه خودروی بزرگ و سنگینی است که با سرعت به سمت پرتگاه خشونت خونین در حرکت است و راننده آن نیز نمی تواند کنترلش کند و کاری به جز درخواست کمک انجام نمی دهد اما کسی به او پاسخی نمی دهد.
آن چه مصر برای برون رفت از همه بحران های نیاز دارد نه پول های کشورهای حوزه خلیج فارس است و نه سلاح های روسی و آمریکایی و نه جنگ علیه اخوان و تروریسم است بلکه گزینه سومی است که می تواند وحدت ،آشتی ملی و توقف خونریزی در حال و آینده باشد.ملت مصر به تسامح برای مصلحت کشورش،امنیت و ثبات آن معروف است.
این گزینه سوم فقط در اختیار یک نهاد است و آن ارتش این کشور است که ستون فقرات و تضمین کننده وحدت امنیت ثبات و هویتش به شمار می رود، همانطور که قدرت تغییر را نیز در اختیار دارد.
نویسنده:عبدالباری عطوان
منبع:رای الیوم