جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ گزارش از سرزمین ناشناخته

کد خبر: ۹۱۲۱۲
عکس روز/ گزارش از سرزمین ناشناخته

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، خودروی زرهی فرانسه در شهر «گوندام» در منطقه «تیمبوکتو» واقع در مالی شمالی در حالی که در یک عملیات به نیروهای مسلح مالی پیوسته است. ۳ ژوئن ۲۰۱۵
دماسنج سالن انتظار به ۵۰ درجه سانتیگراد چسبیده است. فراتر هم می‌تواند برود. در کنار آن یخچالی قرار دارد که اوضاعش مشخص نیست. هنوز در مقر مستقر ارتش فرانسه در فرودگاه «تیمبوکتو» مالی، گرمای ظهر نرسیده است.
«سباستین» یکی از سربازان می‌گوید: در این روزهای اخیر همین طور بوده است، زیاد و کم می‌شود. تنها چیزی که ما می‌دانیم این است که دمای هوای بالای ۵۰ است. نمی‌دانیم تا کجا پیش پیش می‌رود.
از زمانی که خانواده‌های سربازان فرانسوی در افغانستان تلفنی تهدید شدند، از مطبوعات خواسته شده تا نام و نام خانوادگی آنان را اعلام نکنند. تنها سرهنگ «لوک لین»، افسر فرمانده مستفر در گائو است که به طور کامل شناخته شده است.
این یکی از قوانین است که خبرنگاران باید تا زمانی که ارتش فرانسه در این کشور قرار دارد از آن پیروی کنند.
حال چرا از خبرگزاری فرانسه درخواست شده است به شمال مالی برای همراهی سربازان فرانسه در «عملیات بارخان» که عملیات ضد تروریستی در منطقه ساحل صحرای آفریقا است، بیاید، دو دلیل دارد.
اول آنکه اقدامات سربازان این عملیات را گزارش دهند. دوم تحت حفاظت ارتش به عنوان یکی از مکان‌هایی در جهان که خبرنگاران در معرض ربوده و کشته شدن هستند، به آن دسترسی پیدا کنند.
از نظر گزارشگر، این فراتر از تصور است و «قرار گرفتن» عبارتی است که می‌توان به آن اطلاق کرد. در مورد نیروهای مسلح فرانسوی بدین معنی است که توسط یک افسر اطلاعات از اول تا آخر، اقامتشان سایه به سایه زیر نظر است. همچنین به این معنی است که به سفری در اطراف هواپیماها، بالگردها، جیپ‌ها و ماشین‌های زرهی بدون هیچ کلامی، حتی کی و کجا می روید؟ برده شوید.
یعنی در مقرهای نظامی در حومه شهرها بمانید بدون آنکه قدم در شهر هایشان بگذارید.
بدین معنی است که جلیقه ضد گلوله بپوشید و با مردم در حالی که با مردان مسلحی که باید کلاه‌هایشان را در بیاورند تا چهره‌شان را ببینید، احاطه شوید.
برای خبرنگاری که عادت دارد بر خلاف جهت شنا کند، شرایط مانند برزخ است.
اما این یک معادله ساده است. بدون ارتش ما اینجا نبودیم. شمال مالی بدون محافظت بسیار خطرناک شده است.
دو تن از همکارهای ما از رادیو بین المللی فرانسه در حالی که در «کیدال» گزارش تهیه می کردند در نوامبر ۲۰۱۳ ربوده شدند و به قتل رسیدند.
هیچ داستان و گزارشی ارزش کشته شدن و یا ۳ سال حبس در بیابان و یا بسته شدن به کاپوت یک وانت را ندارد.
بنابراین شما قوانین و محدودیت ها را قبول می کنید و سعی می کنید کارتان را به بهترین شکل ممکن انجام دهید.
زمانی که من و «فیلیپ دسمازس» عکاس در اواخر ماه می سال جاری وارد پایگاه «گائو» شدیم اولین چیزی که افسران ارشدی که به استقبالمان آمده بودند، گفتیم، این بود که ترجیح می دادیم بدون آنان اینجا می بودیم.
در شهر می ماندیم و راننده و مترجم برای خودمان پیدا می کردیم و می آمدیم ارتش را در حین انجام عملیات تماشا می کردیدم و گزارش می نوشتیم و دوباره آنجا را ترک می کردیم. این همان گونه است که در گائو در سال ۲۰۱۳ عمل کردیم. اما حال بسیار خطرناک است.
پس از تعدادی سفر با ارتش های فرانسه، بریتانیا و آمریکا آموخته ام که ارتش صراحت را قدردانی می کند.

ابتدا آنان در رابطه با خبرنگاران محتاط بودند. بیشتر آنان داستان‌هایی که در رابطه با مطبوعات بود باور دارند و از وارد شدن خسارت احتمالی به حرفه شان هراس دارند.
پس آنکه مشاهده کنند شما قوانین را پذیرفته اید و قصد دارید با آنان همراه شوید، سعی می کنند به شما اعتماد کنند و آنچه را که به شغل شما کمک می کند، انجام می دهند.
چند چیز آشکارا ممنوع است. هیچ برنامه ماموریتی را پیش از آنکه به اتمام رسد، افشا نشود. و از اعضای نیروهای فرانسوی که به عنوان «مردان نامرئی» شناخته می شوند، عکاسی نشود.
برنامه بر این بود ۲ روز در گائو بمانیم و سپس ۵ روز به گشت در اطراف پایگاه تیمبوکتو بپردازیم.
در این منطقه شمالی مالی راهزنان، قاچاقچیان و باندهای مسلح وجود دارند.

کودکان از درون حفره های دیواری در اردوگاه مینوسما در منطقه تیمبوکتو مالی نگاه می کنند


در روز اول قبل از طلوع آفتاب با صدای انفجاری در دوردست از خواب بیدار می شویم. ما هم مانند نیروها در چادر هایی که تهویه هوا با اتاق‌های مستقل و تخت های اندک دارند می خوابیم.
در این گونه مواقع به ما سفارش شده است به نزدیک ترین پناهگاه برویم. یک ساعت را در آنجا همراه سربازانی که در چادر مجاورمان هستند در حالی که به رادیو گوش می دهند، سپری می کنیم. به نظر می رسد یک موشک در اردوگاه نیروهای حافظ صلح هلندی بدون هیچ آسیبی اصابت کرده است.
افسر می گوید: بد شانسی، این اولین هشدار از زمان عید پاک است.
به وی می گویم: برای ما خبرنگارها بهتر است، اتفاقی روی دهد.
هیچ گاه نفمیدیم چه کسی موشک را پرتاب کرده بود اما هر ازگاهی شورشیان از رمپ های چوبی موشک هایی را پرتاب می کردند.
پیش از آنکه پاریس را ترک کنیم اجازه گرفته بودیم تا پایگاه مستقر در گائو را به منظور دیدن مردم بومی که آنجا زندگی می کردند ترک کنیم.

به علت حضور نظامیان، کشاورزان محلی می گفتند که ممکن است در بیان حقیقت تحریف شود. بنابراین یک سوال را از چندین تن در مکان ها و زمان های مختلف می پرسیدیم.
هیچ گاه نظامیان به ما نگفتند که چه بنویسیم بنا براین هیچ سانسوری وجود نداشت.
در روز بعد زمانی که می خواستیم راهی شویم با ۷۰ سرباز مالی مستقر در تیمبوکتو ملاقات کردیم . قرار بود ۵ روز سفر در بیابان را با آنان باشیم. آنان بر پشت وانت‌های تویوتا سوار شدند. به سوی روستاهایی که دریاچه‌هایشان سال‌ها پیش خشک شده‌اند، روانه شدیم. مردم آنجا می‌گویند توسط بوماکو ترد شده‌اند.
راهزنان مسلح بارها این روستاها را هدف قرار داده اند. شرایط آب و هوایی و بی قانونی سبب شده است ده‌ها هزار نفر از خانه هایشان رانده شوند. سعی می کنیم با چند نفر از این افراد ملاقات کنیم تا آنان از گرفتاری‌های خود برایمان بگویند.
دمای هوا در بیرون بیش از ۵۰ درجه سانتیگراد است ولی در داخل ماشین با وجود سیستم تهویه دما ۴۶ درجه است. اگر آب را در یخچال نگذاریم درست مانند آب جوشی است که در آن چای کیسه ای می گذاریم.
همانند فیلم های وسترن دایره وار چادر میزنیم. دو وانت که سوخت و لوازم را حمل می کنند همراهمان است. سربازان استراحت می کنند. زمان استحمام بسیار قابل توجه است، زیر دوش پلاستیکی که بین دو در ماشین زرهی قرار می دهیم، می ایستیم. آب از آب آپارتمان ها در پاریس گرمتر است. خاک به صورتمان می خورد.
اجازه نداریم از لامپ سفید رنگ استفاده کنیم زیرا بسیار قابل رویت است. لامپ‌هایی که بر روی سرمان قرار دارند قرمز هستند و تنها می توان با آن تختان را بیابید و یا صفحه ای را مرور کنید. صدای خر و پف در ارودگاه طنین می اندازد. سربازان به صورت شیفتی در شب دیده بانی می کردند. دوباره پیش از طلوع آفتاب در ساعت ۴:۳۰ از خواب بیدار می شویم و ساعت ۶ دوباره راهی بیابان ...
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما