جماران-سرویس بین الملل:جستوجو برای آرامش و غذا که هر از گاهی هزاران نفر از مردان و زنان را که کودکان خود را به دنبال میکشند وادار میکند خطر جانی را بپذیرند تا به اروپا برسند امروز آغاز نشده است و فردا نیز تمام نخواهد شد. هرکس که فکر میکند که این بحران میتواند با پست گذاشتن در توئیتر و فیسبوک حل شود در دنیای دیگری زندگی میکند.
تاریخ بشر پر است از جریانهای مهاجرت اما ترس باعث میشود که عوام فریبی و سطحینگری و نژادپرستی عریان اکنون هر روز بیشتر حضور خود را در سیاستهای اروپا نشان دهد و به عاملی تعیینکننده در هر انتخاباتی بدل شده است.
اما باید به این ترس با شجاعت سیاسی پاسخ دهیم.
کشوری که من نماینده آن هستم یعنی ایتالیا در ماه های گذشته جان تعداد بیشماری از انسانها را نجات داده است. میخواهم در اینجا از مردان و زنانی قدردانی کنم که چه در کسوت نظامی و چه در کسوت شهروند ایستادگی و شجاعت از خود نشان میدهند تا جان همنوعان خود را نجات دهند. در درون قایق های نیروی دریایی و پلیس ساحلی ما در شش ماه گذشته سه کودک متولد شدند.
«فرشتگان دریا» باعث میشوند که اروپا جای بهتری شود. من قبلاً شهردار شهر «فلورانس» بودم. هویت این منطقه ریشه در شاهکارهای نوابغ دوران گذشته دارد. از «میکلآنژ» تا «لئوناردو داوینچی»، از «گالیله» تا «برونلسکی» از «یوفیزی» تا «پالازو وکچیو» اما زمانی که با مردم سالمند کافه ها و خیابانها سخن میگفتم آنها به من میگفتند آنچه بیش از هر چیز به آن افتخار میکنند آثار باستانی آنها نیست. بلکه تلاش آنان برای نجات زندگی افراد و حفظ آثار هنری در سیل سال ۱۹۶۶ بوده است.
ما قبلاً این مردم را «فرشتگان باتلاق» می نامیدیم. اما امروز ایتالیا به «فرشتگان دریایی» خود افتخار میکند همانگونه که فلورانسی ها به «فرشتگان باتلاق» خود افتخار می کنند.
با این حال هرچند که زندگی ها را نجات دادیم اما میدانیم که جا برای همه وجود ندارد. از هر کسی که شرایط پناهجویی را دارد در اروپا باید به گرمی استقبال کرد نه تنها در ایتالیا. و این درست برخلاف توافق نامه دوبلین اتحادیه اروپا است. اما قابل قبول نیست که تنها یک کشور به تنهایی با تمام این مشکل مواجه شود. مسئولیتپذیری و مقاومت مفاهیمی هستند که باید برای محقق کردن آنها دست به دست هم دهیم.
هر کس که حق ماندن در اروپا را ندارد باید به میهن خود بازگردد. در آن کشور ها اتحادیه اروپا (و از جمله ایتالیا) لازم است که کارهای بسیاری انجام دهد از جمله حمایت، پیشتیبانی از انجام پروژه های بینالمللی و برنامههای تبادل فرهنگی و صنعتی.
اما اروپا لازم است استراتژی داشته باشد. و لازم است که این استراتژی شفاف باشد. عدم شفافیت امروز موجب بروز مشکلات فردا است. این همان اتفاقی است که در لیبی افتاده است. جایی که مداخله باعث پایان دیکتاتوری بیرحم این کشور شد، اما این مداخله همراه با استراتژیای نبود که با پیامد های آن مواجه شود. در نتیجه هر یک از ما نقشی در این عدم موفقیت ایفا می کنیم. بیش از ۹۰ درصد پناهجویان به ایتالیا از یک ساحل لیبیایی میآیند که دیگر توسط دولت کنترل نمی شود.
مسأله امروز دیگر این نیست که ایتالیا به تنهایی با این مسأله روبرو شود. ما کشوری بزرگ هستیم و به این خاطر که در یک سال بیش از مقدار پیشبینی شده پناهجو داشتهایم سردرگم نخواهیم شد. اگر مجبور شویم با این مسأله به تنهایی مواجه شویم از برابر این چالش نخواهیم گریخت. ما به نجات زندگی انسانها ادامه خواهیم داد زیرا بار قرنها تمدن را بر دوش خود حس میکنیم. ما به آن پشت نمیکنیم نه به این دلیل که میخواهیم جایگاه خود را در نظرسنجی ها ارتقا دهیم. زندگی انسانها بیش از ارتقا ارزش دارد.
با این حال اروپا واکنشی در حد اتحادیه اروپا بیشتر نیازمند است تا ایتالیا. ایتالیا میتواند این کار را تنها در مدیترانه انجام دهد. اما اروپا است که نمیتواند اجازه وقوع چنین اتفاقی را بدهد. نکته اساسی همین است. این اروپا است که لازم است ارزشهایی را که به آنها پایبند است اثبات نماید. اروپا صرفاً مجموعهای از قید و بست های اقتصادی نیست، بلکه اجتماعی از مردمان است؛ مردمانی دارای سرنوشتی مشترک و آرمانهایی مشترک. اگر این هدف مشترک ضربه بخورد ما هویت اروپایی خود را از دست خواهیم داد.
ما میخواهیم برای دفاع از مجموعهای از ارزشها مبارزه کنیم. برای تمدن و صلح. این همان دلیلی است که اتحادیه اروپا بر مبنای آن ساخته شده است. نه برای افزایش تفاهم نامهها و قرارداد ها بلکه برای این ارزشها.
اگر اکنون آنها را نادیده بگیریم، هنگامی که دریا متلاطم شود و کودکان غرق شوند ما خود اروپا را از دست خواهیم داد.
ما اکنون بر سر دو راهی ایستادهایم. لازم است تصمیم بگیریم که این وقایع در دریای مدیترانه مسأله همه است یا تنها مسأله کشور های منطقه است. اگر ایستادگی و مسئولیت پذیری غلبه کند راه حلها را میتوان یافت: از تعداد مهاجرانی که لازم است پذیرفته شوند تا نحوه احراز هویت و انجام ااقدام های بهداشتی و تخصیص بودجه.
اما اگر ترس و خودخواهی غلبه کند به معنی این است که ما این خطر را پذیرفتهایم که اندیشه والایی که زیربنای پروژه اروپا بوده است را از دست بدهیم.
برای نسل من هویت اروپا با سقوط دیوار برلین آغاز می شود. من در آن زمان ۱۴ ساله بودم. امروز پسرم ۱۴ ساله است و من نمیخواهم نماد هویت اروپایی برای او دیوار میان مجارستان و صربستان باشد. و نمیخواهم دیوار بی اعتمادی میان کشورهای اروپایی باشد.
ما نیازمند قوانین مشخص و نیازمند احترام به این قوانین هستیم. هر کس که حق ماندن دارد لازم است که به گرمی پذیرفته شود. و هر کس که این حق را ندارد باید به خانه بازگردد. اما لازم است همه نجات داده شوند و به همه کمک شود. از دید ما و از دید ایتالیا، اروپا لازم است اروپا چراغ راهنمای تمدن باشد نا دیوار ترس.
متئو رنزی-گاردین