جماران-سرویس بینالملل:جس جکسون بنیانگذار و رئیس اتحادیه رینبو و یکی از مهم ترین فعالان مدنی آمریکایی است. وی در یادداشت اخیر خود برای گاردین به شرح و تبیین وضعیت امریکاییان سیاهپوست و دامنه تبعیض علیه آن ها، و همچنین ریشه های کشتار کلیسای چالرستون پرداخته است.
«پس از کشتار کلیسای ایمانوئل، دستگیری دیلان روف در اولویت اضطراری قرار گرفت اما اضطرار برای مشخص کردن شرایطی که به این تراژدی ختم شد کجاست؟
همانند چهار دختر کوچکی که در جریان بمبگذاری در بیرمنگام آلاباما در ۱۹۶۳ کشته شدند، جهان و مردم آمریکا از شدت کینه و بی احساسی جنایت کشتار ۹ سیاهپوست آمریکایی در کلیسای تاریخی ایمانوئل اِی. ام. ای. در چارلستون کارولینای جنوبی در حیرت و ناراحتی فرو رفتند. کشیش این کلیسا و همچنین یک نماینده سنا در میان گشته شدگان هستند. بیش از سه دهه قبل «عملیات توانبخشی» (سازمانی که من در سال ۱۹۷۱ بنیانگذاری کردم تا وضعیت اقتصادی امریکاییان سیاهپوست را بهبود بخشد) مراسم پیمان نامه ملی خود را در این کلیسا برگزار نمود.
و باز هم مانند ساختار سیاسی و اقتصادی بیرمنگام در آن زمان، ملت و رهبران امریکا همچنان نمیتوانند شرایط اقتصادی و سیاسی ای که امروز باعث بروز این حادثه شده است را ببینند و درک نمایند. سرچشمه اقدام مرد سفیدپوست جوانی که مسئول این کشتار بوده است، تروریسم نبود. بعید است او نماینده دهه ها و قرنها تروریسم سیاسی فعال و سازمان یافته باشد. در فاصله سالهای ۱۸۷۷ تا ۱۹۵۰ در کارولینای جنوبی ۱۶۴ حمله به سیاهپوستان آمریکایی اتفاق افتاده است.
تیراندازی های چارلستون نتیجه نژادپرستی سازمان یافته، دهه های متمادی نادیده گرفتن حقوق انسانی و جلوگیری از ایجاد فرصت های سیاسی و اقتصادی برابر بوده است. امروز همه از این کشتارها عصبانی هستند. اما کمتر کسی است که همان عصبانیت را از این داشته باشد که سیاهپوستان بیشترین مرگ و میر نوزادان را دارند. بیشترین آمار بیکاری را دارند. از وام های بانکی و دسترسی به پایتخت محرومند. بیشترین آمار زندانی را دارند. بیشترین بیخانمان ها را دارند. مدرسههای عمومی آنها با نیاز های مالی دست و پنجه نرم می کنند. در میانشان فقر، بیماریهای قلبی و کبدی، دیابت، بیماریهای روانی و ایدز وجود دارد. ما تمامی این تهدیدات سازمان یافته که نتیجه آن ترس و وحشت جامعه سیاهپوستان است نادیده می گیریم.
این امری اضطراری بود که هویت روف مشخص شده و خود وی دستگیر شود تا به کس دیگری آسیب نرساند. اما ظاهراً اضطراری مشابه برای شناسایی و دستگیری شرایط اقتصادی و سیاسی موجود (نژادپرستی سازمان یافته و تبعیض ساختاری) پیش از آنکه به کس دیگری آسیب برساند در کار نیست. امروزه در کارولینای جنوبی یک دانشگاه تاریخی سیاهپوستان یعنی «دانشگاه ایالتی کارولینای جنوبی» در آستانة بسته شدن است. اما من نمیبینم فرماندار و نمایندگان کارولینای جنوبی در مجلس همان اضطرار را برای نجات این دانشگاه داشته باشند. فرماندار نیکی هِیلی به درستی از ساکنان کارولینای جنوبی خواست برای قربانیان این حادثه و خانوادههای آنها دعا کنند و خشونت در اماکن مذهبی را تقبیح کرد. اما در عین حال خود او اجازه نداد تا مردم فقیر به خدمات درمانی در قالب قانون درمان قابل پرداخت دسترسی پیدا کنند.
اما این بیعدالتیها و تبعیض ها محدود به کارولینای جنوبی نیست و دامنه آنها ملی است. ما نیازمند یک کنفرانس کاخ سفید درباره برابری نژادی و تدوین سیاستهای مدنی هستیم که تضمین کند دیگر کسی به خاطر تبعیض های اقتصادی، سیاسی و حاکمیتی یا عدم انجام اقدامات مناسب آسیب نخواهد دید. نژادپرستی نیازمند درمان است.
ما برای این کار به رئیس جمهور، کنگره و ۵۰ فرماندار و نمایندگان ایالت ها نیازمندیم تا همه تلاشی واحد را آِاز کنند و از همه ظرفیتها و انرژی خود برای پایان دادن به جرایم نژاد پرستانه، تبعیض اقتصادی و انکار حقوق سیاسی بکار گیرند. ما به اندازه کافی قتل های مایکل براون، اریک گارنر، تمیر ریس و والتر اسکات داشته ایم. ما به اندازه کافی مرگ و میر کودکان داشته ایم. ما به اندازه کافی بیکاری داشته ایم. آن هم هر بار حداقل به اندازه دو برابر نرخ بیکاری سفید پوستان.
ما به اندازه کافی شرایط آموزشی و نابرابر و کمبود هزینههای تحصیلی داشته ایم. به اندازه کافی بی خانمان داشته ایم. ما نیاز به دعا و امید داریم اما علاوه بر این نیاز به تعهد سیاسی و صرف هزینههای اقتصادی داریم تا به این نسل کشی سیاسی پایان طولانی مدت دهیم.
ما نیازمند رهبری ای هستیم که در جهت برابری های نژادی تلاش کند. ما نیازمند ساختاری برای عدالت اقتصادی هستیم. مدّ فعلی برای به آب انداختن همه قایق ها کفایت نمی کند. ما همچنین نیازمند صداقت در نمایندگان سیاسی هستیم. اینها چیزهایی هستند که ما به آنها نیازمدیم در صورتی که بخواهیم به ۴۰۰ سال «نسل کشی سیاسی» سیاهپوستان آمریکایی پایان دهیم. شرایط سیاسی و اقتصادی عادلانه حق ماست. همه ما حق داریم تحت لوای قانون از برابری برخوردار شویم.»
منبع: گاردین