سوالی که فرماندهان آمریکایی اکنون از خودشان می پرسند این است که آیا اعطای نقشی خطرناک تر به سربازان و خلبانان در جنگ علیه داعش در عراق اقبال سیاسی لازم را خواهد داشت و یا نتیجه آن برعکس خواهد بود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، "میدل ایست آی" در یادداشت نوشت: گزارش منتشر شده در واشنگتن پست در 13 ژوئن نشان می دهد که چگونه فرماندهان نظامی آمریکا - که در پرتو منافع سازمانی خود در مورد سیاست جنگ تصمیم گیری می کنند- یک جنگ بی نتیجه با داعش و محدودیت های موجود در درگیری های آمریکا را به یک جنگ تمام عیار ترجیح می دهند.
مقاومت مقامات نظامی ارشد امریکا در برابر تشدید دخالت نظامی این کشور در جنگ علیه داعش در پی یک بحث سیاسی مهم در دولت اوباما پس از سقوط رمادی دیده شد. گزارش می شود در این بحث، مقامات ارشد وزارت امور خارجه از گزینهی از استقرار مشاوران آمریکایی در واحدهای رزمی عراق برای هدایت حملات هوایی به مواضع داعش و ارسال بالگردهای آپاچی برای حمله به موقعیت های جنگی شهری پشتیبانی کردند. اما "مارتین دمپسی" رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، به دیگر فرماندهان ارشد نظامی مخالفت با این گزینه پیوست. دمپسی به این نتیجه رسید که منافع بالقوه چنین تشدید حملاتی ارزش افزایش تلفات جنگی احتمالی آمریکا را ندارد.
نتیجه این بحث داخلی این شد که اوباما 450 مشاور دیگر به عراق فرستاد، اما تنها به پایگاهی که از وجود داعش پاکسازی شده بود.
متحد علیه ایفای نقش رزمی
اگر چه گزارش شد که باراک اوباما، گزینه های بعدی را غیرمحتمل ندانسته است، ایجاد محدودیت در تلاش های نظامی آمریکا منعکس کننده هم عقیده بودن کاخ سفید و ارتش آمریکا در خصوص ایفای نقش در مبارزه زمینی با داعش بود.
نگرانی اوباما برای جلوگیری از جنگ زمینی آمریکا با داعش از همان ابتدا روشن بود. کاخ سفید در برابر هر فشاری برای ایفای نقش در مبارزه زمینی با این استدلال مقاومت کرد که داعش عمیقا ریشه داراست و در نتیجه نمی توان از طریق اقدام نظامی آمریکا آن را شکست داد. و حتی پس از فشارهای سیاسی داخلی برای اجرای یک عملیات بزرگ نظامی پس از گردن زدن دو آمریکایی، اوباما تلاش کرد حملات هوایی آمریکا علیه داعش را "جنگ" ننامد و آن را "راهبرد ضد تروریسم" نامید.
نویسنده ادامه داد: " هنگامی که آمریکا بمباران اهداف داعش را در ماه اوت گذشته آغاز کرد، من مانند بسیاری از ناظران دیگر، مطمئن بودم که این حملات تاثیر قاطعی بر تضعیف داعش ندارد، و می ترسیدم که منطق تشدید عملیات در جنگ های ناموفق که در جنگ های ویتنام، عراق و افغانستان دیده شد، در جنگ علیه داعش هم دیده شود.
اما ارتش آمریکا تمامی جنگ ها را به یک چشم نمی بیند. موقعیت نظامی براساس مجموعه ای از محاسبات تعیین می شود که ممکن است خام باشد اما منطق مشخصی را دنبال می کند. فرماندهان نظامی آمریکا نه بر اساس اساطیر رسمی، بردگان بی غرض فرماندهی کل هستند، و نه بر اساس دیدگاه های سنتی، عوامل کسب و کار شرکت ها برای تسلط بر منابع جهانی هستند.
ارتش جنگ را چگونه می بیند
از آنجا که دولت با امنیت ملی مدرن آمریکا در اوایل جنگ سرد پدید آمده است، رویکرد ارتش، نیروی هوایی، نیروی دریایی و تفنگداران آمریکایی در قبال پیشنهادات مختلف برای استفاده از نیروی نظامی، در درجه اول توسط پیش بینی های آنها از تاثیر این کار بر منافع اولیه شان شکل می گیرد.
منافع، هر دو موردِ مادی و روانی را شامل می شود. آنها باید اطمینان داشته باشند که منابع مالی کافی برای حفظ سلامت نهادها را در اختیار خواهند داشت (مادی)، و همچنین نیاز دارند که احساس کنند نقش ها و ماموریت های آنها هنوز هم مهم تلقی می شود (روانی).
تفاوت بین نحوه تصمیم گیری برای ارائه خدمات نظامی آمریکا در مورد جنگ و نحوه تصمیم گیری تجاری شرکت ها واضح است، اما آنها در یک جهت اساسی مشابه هستند: همانطور که تجّار در شرکت های بزرگ تصمیم می گیرند که آیا در یک خط تولید جدید سرمایه گذاری کنند و یا عملیات موجود را گسترش دهند، فرماندهان نظامی هم سود و هزینه های درگیری نظامی جدید را مورد ارزیابی قرار می دهند.
سود و هزینه های جنگ متاثر از شرایط سیاسی ارزیابی می شود. دستاوردهای پیش بینی شده از یک پیشنهاد برای جنگ ممکن است شامل افزایش هزینه های دفاعی به طور کلی و یا برای ماموریت های نظامی خاص باشد. یک فایده کمتر ملموس این است که فرماندهان نظامی می توانند نقش مهم نیروهای مسلح خود را برای افکار عمومی برجسته تر کنند.
ارزیابی تلفات
محاسبه خسارات بالقوه در یک درگیری نظامی پیشنهادی، بر تلفات نیروهای آمریکایی متمرکز شده است. اما هزینه آن تلفات بستگی به فضای سیاسی در آمریکا دارد، که به نوبه خود مربوط به دوره های واقعی جنگ است. بنابراین رهبری نظامی ممکن است تلفات بالا را در مراحل اولیه یک جنگ قابل تحمل بداند اما در متن جنگ دیگری اصلا قابل تحمل نداند.
فرماندهان نظامی زمانی را به خاطر دارند که در طول بیش از 15 سال در دهه 1970 و 1980 مخالفان عمومی به جنگ ویتنام دیدگاه های عمومی را نسبت به جنگ تغییردادند. آنها همچنین به وضوح به خاطر دارند که چگونه حمایت عمومی برای هر دو جنگ عراق و افغانستان در نهایت پایان یافت و آنها می دانند که افکار عمومی آمریکا دیگر تحمل کمی برای شرکت در هر جنگ زمینی را دارد. اما آنها باور دارند که هنوز حمایت سیاسی کافی برای انجام حملات هوایی علیه تروریست ها را در اختیار دارند.
سوالی که فرماندهان آمریکایی از خودشان می پرسند این است که آیا اعطای نقشی خطرناک تر به سربازان و خلبانان در جنگ علیه داعش در عراق به احتمال زیاد اقبال سیاسی لازم را خواهد داشت و یا نتیجه آن برعکس خواهد بود. بدبینی انها در مورد این سوال بر اساس این دانش است که چنین اقدامی هم در شکست داعش موثر نخواهد بود.
انتظار می رود جنگ هوایی در عراق و سوریه است به طور نامحدود ادامه یابد. اما این حقیقت که آمریکا در یک درگیری علنا فرقه ای مداخله می کند و نمی تواند بر نتیجه جنگ نیز تاثیری بگذارد، یک مشکل اساسی سیاسی است که انتظار می رود بار دیگر دولت اوباما و فرماندهان ارتش را مشغول کند.