پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، یکی از مهاجران به همراه فرزند خود در حال دوچرخه سواری و خروج از مقدونیه.
ما هم به سهم خودمان مشکلاتی در مقدونیه داریم. این کشور در بحران سیاسی عمیقی غوطه ور است. تنش های خشونت باری میان اکثریت اسلاو و اقلیت آلبانیایی وجود دارند. در کنار این بحران، مهاجرانی وجود دارد که هر روزه شمال تا جنوب این کشور را در امتداد دره واردار طی می کند.
برای هزاران مردم بی بضاعت این جاده مسیری برای زندگی بهتر در یکی از کشورهای اتحاده اروپا است.
آنان از سوریه، افغانستان و جاهای دیگر که به علت جنگ، فقر و خشونت از کشورشان رانده شده اند، می آیند.
بیشتر آنان از یونان جایی که بحران اقتصادی برمهاجران و همچنین خود یونانی ها تاثیر گذاشته است، آمده اند.
اکثر آنان در صدد هستند که به آلمان جایی که به نظرشان بهترین فرصت را برای از نو ساختن زندگی ارائه می دهد، برسند. اما در ابتدا آنان ملزمند از مقدونیه و سپس از صربستان عبور کنند.
بنا به آمار آژانس مرزی فرانتکس شمار مهاجران در مرز صربستان و مجارستان - به عنوان منطقه ای آزادی اتحادیه اروپا- بین سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ بیش از چهار برابر شده است.
مهاجران بدون مدرک شناسایی در مقدونیه مجاز به استفاده از وسایل نقلیه نیستند.
مقامات این کشور شرکت های اتوبوسرانی و راه آهن را از فروش بلیط به آنان منع کرده اند. با این حال آنان اجازه دارند به سوی مقصدشان پیاده روی کنند.
منطق کمی برای این سیستم وجود دارد، اکثر قوانین مبهم مقدونیه در مورد بیگانگان، قرار است در آینده نزدیک به روز شوند.
در روزنامه های محلی اخیرا به چشم می خورد که این مهاجرین راه غیر متعارفی را برای گذر از مقدونیه با دوچرخه پیش گرفته اند.
کنجکاو بودم که بیشتر از این مسئله سر دربیارم به همین منظور خودم روانه شدم تا ببینم.
در دمیر کاپییا شهری که در چند کیلومتری مرز یونان واقع شده است راسته کسب و کار جدید به وجود آمده است.
مهاجرانی که استطاعت داشته باشند می توانند با ۱۵۰ تا ۲۰۰ یورو دوچرخه ای دست و پا کنند.
این گزینه به شدت نزد مهاجران مورد استفبال قرار گرفته است.
آنانی که پیش تر این سفر را تجربه کرده اند و با پای پیاده از مرز یونان-مقدونیه گذر کرده اند، می دانستند که قادر به یافتن دوچرخه هایی برای ادامه سفراشان خواهند بود. بسیاری از آنان کودکانشان را بر روی دوچرخه قرار می دهند و خودشان در کنار آنان قدم می زنند.
بسیاری از مهاجرین از اینکه به آنان نزدیک شوم مشکلی نداشتند. از اینکه عکس می گرفتم خوشحال بودند و با لبخند گپ می زدند.
البته اکثرشان هیچ نظری درباره بحران سیاسی و قومی کشوری که از آن عبور می کنند، ندارند.
آنان نگرانی های دیگری دارند. جاده طولانی و خطرناک است. دو ماه پیش ۱۴ مهاجر سومالیایی و افغان مورد اصابت قطاری که از یونان سفر می کرد، قرار گرفتند. آنان بر روی ریل در نزدیکی ولس در جنوب اسکوپیه جایی که صخره ای خطوط راه آهن را میان دره ای باریک مسدود کرده بود، در حال استراحت بودند. آنان هیچ جایی برای گریزنداشتند.
پلیس مقدونیه چشمانش را بر روی عابرین و دوچرخه سواران مهاجر بسته است و ترجیح می دهد بر روی شبکه های قاچاق انسان متمرکز شود. مقدونیه به عنوان مسیر قاچاق در بالکان از انسان گرفته تا مواد مخدر و اسلحه معروف است.
این پدیده مهاجران دوچرخه سوار نبستا متداول شده است. صد ها تن از آنها روزانه در دره واردار دیده می شوند. آنان ابتدا به کومانووا واقع در شمال مقدونیه می رسند و سپس دوچرخه شان را در آنجا رها می کنند و با پای پیاده مسیر کوتاه به صربستان را طی می کنند. دوچرخه برای گذشتن از مرز که مسیر کوتاهی است مزاحمت ایجاد می کند.
شایعه شده است که در کومانووا دوچرخه ها را جمع آوری می کنند و دوباره برای همین منظور به مهاجران تازه وارد از یونان به فروش می رسانند.
هیچ گاه روحیه کار آفرینی مقدونیه ها را زیر سوال نبری؟!
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری