جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نکاتی قابل تامل از گزارش "نیویورک تایمز" درباره ذخایر اورانیوم ایران

کد خبر: ۸۷۹۰۴
نکاتی قابل تامل از گزارش "نیویورک تایمز" درباره ذخایر اورانیوم ایران

داستانسرایی اخیر روزنامه نیویورک تایمز آمریکا که به جنجال آفرینی علیه ایران شهرت دارد، مشکلات عمده و نکات مبهمی دارد که پایگاه اینترنتی آنتی وار در گزارشی به تشریح آنها پرداخته است.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع‌رسانی جماران، در گزارش روز سه شنبه‎ی نیویورک تایمز آمده است: "ذخایر اورانیوم غنی شده ایران در مقایسه با آغاز اجرای توافق اولیه "به شدت در حال افزایش" است."

البته نیویورک تایمز اشاره می کند که بخش کوچکی از این افزایش محصول وفادارماندن ایران به بخش دیگری از توافق مربوط به تبدیل ذخایر اندک اورانیوم با غنای متوسط خود که نزدیک ترین اورانیوم به مرحله بمب است به سوخت باغنای کم می باشد.

"درک دویسون" در گزارشی در آنتی وار در تشریح این مطلب نوشت: در روز سه شنبه، نیویورک تایمز مطلبی را منتشر کرد که به نظر می رسد نخستین به روز رسانی از نگرانی ها در مورد وضعیت برنامه هسته ای ایران باشد. در این مطلب با عنوان "ذخایر هسته ای ایران رشد می کند، مذاکرات پیچیده تر می شود" "دیوید ای سنگر" خبرنگار امور امنیت ملی این روزنامه مستقر در واشنگتن و همچنین "ویلیام براد"، گزارشگر علمی این روزنامه، گزارش 29 ماه مه آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) در تبعیت ایران از پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای و قطعنامه های مربوطه شورای امنیت سازمان ملل متحد را مورد بحث و بررسی قرار دادند.

سنگر و براد نوشتند: آژانس بین المللی انرژی اتمی هیچ مدرکی نیافت که نشان دهد ایران پیشرفت غیر قانونی به سوی ساختن سلاح هسته ای داشته باشد. آنها افزودند: اما گزارش آژانس نشان می دهد که ایران به تعهدات خود درباره اندازه و ماهیت ذخایر اورانیوم کمتر غنی شده (کمتر از 5٪ غنی سازی) گاز هگزا فلوراید(UF6) عمل نکرده است- این شکلی است که به لحاظ نظری در آن حالت اورانیوم می تواند به سانتریفیوژ تغذیه شده و بیشتر غنی شود تا به درجه تسلیحاتی (غنی سازی بیش از 90٪) برسد. این روزنامه، توافق پیش رو را درصورت به نتیجه رسیدن، مجوزی برای ایران برای باقی نگه داشتن تنها 300 کیلو سوخت هسته ای دانسته است که برای یک سلاح هسته ای کمتر از میزان کافی است.

به نوشته‎ی سنگر و براد، با این حال، با توجه به گزارش آژانس، ذخیره UF6 در ایران به مقدار فعلی خود یعنی 8714.7 کیلو توسعه یافته است که اجرای بیانیه مشترک هسته ای(JPOA) میان ایران و 1+5 را زیرسوال می برد. آنها اینگونه استدلال می کنند که گزارش آژانس "یک چالش بزرگ دیپلماتیک و سیاسی برای اوباما و وزیر امور خارجه وی، جان کری خواهد بود" که سعی می کنند به یک توافق نهایی تضمین شده برسند. این گزارش این سوال را مطرح می کند که آیا ایران می تواند به تعهدات خود تحت بیانیه مشترک و تحت یک طرح جامع عمل کند که بر اساس آن به احتمال زیاد باید ذخایر اورانیوم غنی شده خود را به حدود 300 کیلوگرم محدود نماید.

داستان سرایی نیویورک تایمز

مشکل اصلی گزارش خبرنگاران نیویورک تایمز این است که اکثر کارشناسان در هر دو حوزه‎ی کنترل تسلیحات و مذاکرات هسته ای، با ارزیابی بد این دو نفر درباره گزارش آژانس اختلاف نظر دارند. "ماری هارف" سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا در جلسه‎ی روزانه خود داستان سنگر و براد را به شدت مورد انتقاد قرار داد و گفت که "این نظرات کاملا نادرست است" و افزود که ذخایر اورانیوم با غنای پایین ایران تحت شرایط بیانیه مشترک، مجاز به نوسان است تا زمانی که در پایان تاریخ تعیین شده [در 30 ژوئن] به کمتر از 7650 کیلوگرم برسد. به عبارت دیگر ایران تحت بیانیه مشترک اجازه دارد ذخایر اورانیوم با غنای پایین ایران را افزایش دهد و دولت اوباما هرگز چیزی غیر از این را ادعا نکرده است.

هارف همچنین به طور مستقیم گزارش "سنگر" در مورد پیام توییتری خود را به چالش کشیده و تاکید کرد که این موضوع صحت ندارد که گزارش آژانس بین المللی انرژی اتمی چالش های بزرگ دیپلماتیک و سیاسی برای آمریکا بوجود آورده و مذاکرات را پیچیده تر کرده است.

"مارک فیتزپاتریک"، مدیر برنامه منع گسترش و خلع سلاح در موسسه بین المللی مطالعات استراتژیک نیز در روز سه شنبه در پیام توییتری خود گفت که "رشد ذخایر ایران تا ضرب الاجل 30 ژوئن مسئله مهمی نیست."

"ریچارد نفیو" کارشناس مسائل ایران در دانشگاه کلمبیا که در کاخ سفید و وزارت امور خارجه کار می کرد، گفت: "این گزارش از دید آمریکا چیزی به وضوح کمتر از ایده آل است. همین و بس." نفیو گفت: افزایش ذخایر، قرارداد را نقض نمی کند چرا که بدین ترتیب ایران می تواند یک راه حل برای مشکل پیدا کند، به خصوص اگر لغو تحریم ها به این کشور پیشنهاد شده باشد."

توضیحات کامل تر

نویسنده آنتی وار در ادامه این مطلب می نویسد: من از طریق ایمیل با "نفیو" تماس گرفتم تا بپرسم که آیا او احساس می کند گزارش سنگر و براد تحریف واقعیت هاست، و اینکه آیا او از زمان انتشار مقاله با آنها تماسی داشته است یا خیر. "براد" به من گفت که آنها بر حسب کار روزنامه نگاری طبیعی خودشان باید یک داستان کوتاه را با اختصار بیان کنند. او از احساس بد من شگفت زده شد. من اذعان کردم که روزنامه نگاران باید داستان را مختصر بگویند، اما از آنها خواستم داستان را با محتوای گسترده تری بیان کنند اما تاکنون پاسخی از سنگر و براد دریافت نکرده ام.

علاوه بر این، "نفیو" اشاره کرد که زمانی که او با سنگر و براد درباره لغو تحریم" صحبت می کرد، اشاره وی به انگیزه های ایران برای کاهش ذخایر اورانیوم غنی شده در جهت پاسخگویی به شرایط توافق نامه جامع بود، نه در زمینه پرداختن به موضوع حجم اورانیوم فعلی که نیویورک تایمز بر آن تمرکز کرده بود. این تمایز به نظر می رسد بخش گمشده‌ی گزارش سنگر و براد بود.

نفیو که همچنین عضو ارشد غیر مقیم در موسسه بروکینگز است، علاوه بر توییتر، در روز چهارشنبه در وبلاگ "مارکاز" در بروکینگز هم پاسخ خود را ب گزارش نیویورک تایمز منتشر کرد. او تاکید کرد که "تجزیه و تحلیل معمای سنگر و براد از جهات مختلف فاقد نکات مهم است." همان طور که نفیو توضیح داد، دولت امریکا به خوبی آگاه بوده است که ایران به تولید اورانیوم با ذخایر پایین ادامه می دهد. وی تاکید کرد که نوسانات در ذخایر ایران کاملا طبیعی هستند و، در واقع، در طول دوره‎ی اجرای بیانیه مشترک، ایران بارها بیش از 7650 کیلو اورانیوم کمتر غنی شده داشته است.

جنجال آفرینی مداوم علیه ایران در روزنامه نیویورک تایمز

گزارش روز سه شنبه‌ی نیویورک تایمز نشان می دهد که جنجال آفرینی ضد ایرانی این روزنامه که سالهاست در جریان است، همچنان ادامه دارد؛ الگویی است که در موارد متعدد توسط دیگر سایت آمریکایی با نام "لوبلاگ" برجسته شده است:

  • "علی غریب" نویسنده لوبلاگ ماه گذشته در مورد مقاله ای از "سنگر" در نیویورک تایمز گزارشی را نوشت. در گزارش آن زمان نیویورک تایمز آمده بود که "عربستان سعودی در ظرفیت هسته ای با ایران مطابقت خواهد داشت". علی غریب به استناد به بسیاری از تحلیلگران متخصص این گزارش را زیر سوال برد.
  • در ماه مارس، "رابرت کلی" دیگر نویسنده لوبلاگ(مهندس هسته ای و متخصص در مسائل مربوط به توسعه سلاح و منع گسترش سلاح های هسته ای) به شدت گزارش سنگر و براد را که چند خطا در بحث خود از قابلیت های تسلیحاتی هسته ای ایران داشت، مورد انتقاد قرار داد. این گزارش شامل این ادعا بود که ایران دارای یک "تاسیسات پلوتونیوم" است که هیچ تحلیلگری، از جمله آژانس بین المللی انرژی اتمی، چنین ادعایی را تایید نکرد. رابرت کلی نتیجه گرفت که در نوشتن این مقاله از "تعصبات سیاسی" بهره گیری شده است.
  • در سال 2010، "دانیل لوبان" نویسنده‌ی لوبلاگ گزارش دیگری از سنگر، را در مورد قرار خرید 20 موشک دوربرد با قابلیت حمل کلاهک هسته ای از کره شمالی را زیر سوال برد. در نهایت این گزارش توسط لوبلاگ رد شد.

به عنوان مثال یکی دیگر از گزارش های سوال برانگیز "دیوید سنگر" این بود که در ماه نوامبر گذشته، او و براد درباره احتمال اینکه ایران مخفیانه می تواند به دنبال توسعه سلاح هسته ای باشد، گزارشی را نوشتند. بدیهی است که مذاکره کنندگان آمریکا در مورد این امکان ابراز نگران کنند. اگر نگران نبودند، نیازی به بازرسی و الزامات نظارت در مذاکرات در حال برگزاری نبود. اما در این صحنه سازی، سنگر و براد به یافته های سال 2007 سازمان اطلاعات ملی آمریکا به اشتباه استناد کرده بودند.

این گزارش ها باید برای هر کسی را که بر اهداف روزنامه نگاری کاملا واقف است، نگران کننده باشد. چنین گزارش هایی بر مبنای تعصب و موضع گیری های خاص ارائه می شود. اینها تنها مثال هایی از این جنجال آفرینی های بی مورد است و اولین مورد نبوده و آخرین مورد هم نخواهد بود.

منبع: پایگاه اینترنتی آنتی وار

انتهای پیام

دیدگاه شما