جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

نیویورک تایمز بررسی کرد؛

یک شبیه سازی جذاب برای کشف انگیزه مجرمان

کد خبر: ۸۷۳۰۸
یک شبیه سازی جذاب برای کشف انگیزه مجرمان

در ده های اخیر محققان تحقیقات بسیاری بر روی رفتارهای مجرمان انجام داده اند تا علت کارشکنی آنان را بفهمند و انگیزه های تخلفات آنها از قانون را شناسایی کنند. اما دلایلی که در این زمینه ارائه شده است همیشه دقیق نیست، چرا که راویان احیانا آنها را دست کاری می کنند، خود مجرمان از بیان خاطراتشان دچار نوعی عذاب روحی می شوند و یا به جای اظهار حقایق، با دلایلی بیهوده جرم خود را توجیه می کنند.

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، تحلیلگرمجله خبری نیویورک تایمز در بررسی هایش برای کشف علت قانون گریزی مجرمان، نوشت: بهترین راه برای روانشناسان در کشف علت وقوع جرم این است که رفتار حقیقی مجرمان و واکنش های واقعی آنان را ببینند و سپس با آنها مصاحبه کنند.

براساس مطالعاتی که تاکنون در کشور آمریکا و انگلیس انجام شده است، Claire Nee""- محقق در حوزه روان شناسی- و شاگردانش برای اینکه بهتر متوجه شوند در صحنه جرم چه اتفاقاتی افتاده است، طرح جدیدی مطرح کردند که درآن هدف های بالقوه سارقان را برای دزدی در محله های مسکونی ارزیابی می کنند تا بفهمند چگونه این سارقان در دزدی به اهداف خود می رسند. این ارزیابی از طریق مصاحبه با سارقان فعال خیابانی صورت می گیرد.

اخیرا بازی های ویدئویی و فن آوری های شبیه سازی به کارشناسان حوزه جرم شناسی و روان شناسی امکانات جدیدی به کارشناسان می دهد تا با استفاده از شبیه سازی محیط، رفتارهای مختلف سارقان را ارزیابی کنند.

Claire Nee توانست با آخرین بررسی ها در مجله های روان شناسی، جرم و قانون، یک محیط شبیه سازی را ابداع کند تا با استفاده از آن بتوان از سرقت های قبلی سارقان، به طور ساختگی فضایی را ایجاد کرد و نحوه ارتکاب جرم آنان را بررسی کرد.

وی برای آماده کردن مدارک به یک خانه شبیه سازی شده احتیاج دارد تا تجربه سرقت با همان روشی که در واقعیت رخ داده است، بار دیگر تکرار شود.

درادامه Claire Nee گفت: در بررسی انگیزه مجرمان برای ارتکاب به جرم که از راه شبیه سازی صورت می گیرد دو مانع اصلی وجود دارد: مانع اول این است که ما برای انجام تحقیقات به خانه مسکونی احتیاج داریم که برای سارقان شناخته شده باشد. با توجه به بررسی های قبلی مان در این حوزه، این خانه باید دارای سه اتاق نیمه مجزا و یک بالکن باشد و به سرعت بتوان به پشت خانه راه پیدا کرد، اما متاسفانه بسیاری از صاحب خانه ها حاضر نیستند حتی به کسانی که قبلا سارق بوده اند اجازه دهند تا برای عملیات سرقت - هرچند تقلبی- وارد خانه شان شود.

بنابراین اداره پلیس محلی خانه ای را در یک منطقه آرام مسکونی آماده کرده است تا از آن برای مصاحبه با قربانیان آسیب های روانی جنایات استفاده شود.

وی همچنین در ادامه اظهار کرد: همکار من دکتر Martin White و تیم پزشکی او در در بخش تکنولوژی در یکی از دانشگاه های آمریکا، یک نسخه شبیه سازی شده از خانه مورد سرقت را روی لپ تاپ طراحی کرد که کار با آن از طریق موس و کیبورد امکان پذیر است.

آیتم های شبیه سازی شده درست در همان جایی قرار داده شده اند که در خانه ی واقعی هستند که می توان با یک کلیلک بر روی موس، آنها را دزدید.

مانع دوم در این تئوری پیدا کردن مجرمان سابق است. Claire Nee درمورد این مانع گفت: ما قبل از انجام این آزمایش بر روی مجرمین سابق باید کاملا متقاعد شویم که شرکت کنندگان در این آزمایش حقیقتا به اقدامات مجرمانه خود پایان داده اند و با این آزمایش به گذشته خود برنمی گردند.

وی در ادامه گفت: ما هم چنین برای ادامه بررسی هایمان یک گروه دانشجوی کارشناسی ارشد را استخدام کردیم تا عملکرد آنان را با مجرمان مقایسه کنیم. این دانشجویان دارای سن یکسان با سارقان هستند.

در سرقتی که مجرمان در مرحله اول باید در خانه واقعی انجام دهند، دوربینی روی سرشان نصب شده است و از آنها خواسته شده تا از مقابل در ورودی عملیات خود را آغاز کنند، سپس وارد خانه شوند و در زمانیکه به آنها اختصاص داده شده است وسایل خانه را بدزدند.

بعد از این مرحله فیلم دزدی برایشان برایشان پخش میشود و آنها باید درباره انتخاباتشان درمورد وسایل خانه مقابل محیط شبیه سازی شده در لپ تاپ توضیح دهند. بدین ترتیب آنها مرحله دوم از این آزمایش را با استفاده از مدل شبیه سازی روی لپ تاپ به پایان می رسانند.

مجرمان سابقه دار با تفاوت چشمگیری در مقایسه با دانشجویان این آزمایش را انجام دادند. مجرمان از پشت خانه وارد و بعد از دزدی از همان جا خارج شدند، در حالیکه دانش آموزان از راه پشتی خانه و بالکن اطلاعی نداشتند و در معرض همگان وار خانه و سپس از همان در خارج شدند.

سارقان به طور قابل توجهی زمان بیشتری را با اشیاء گران قیمت سپری کردند و همچنین با سرقت وسایل کم اما با ارزش نشان دادند که دارای هوش بیشتری هستند. بنابراین سارقان ابتدا در خانه واقعی و سپس در فضای شبیه سازی شده دقیقا چیزهای مشترک را دزدیند.

Claire Nee و تیم محققش به این نتیجه رسیدند که عملیات شبیه سازی می تواند یک روش دقیق درجرم شناسی باشد و نمونه های شبیه سازی شده فهم و شناخت کارشناسان از تصمیمات گرفته شده در صحنه جرم را گسترش می دهند. به طور مثال به وسیله مدل های شبیه سازی شده می توان از میزان آگاهی سارقان از در و پنجره های خانه و ... اطلاع پیدا کرد.

همچنین به وسیله این مدل های شبیه سازی شده این امکان وجود دارد تا کارشناسان ارتباط میان عواطف و احساسات با تجربه های مجرمان را در ترک جرم ها برسی کنند. امروزه نقش این احساسات که شامل عوامل محرک در دزدی، سزای اعمال و نگرانی های پس از ارتکاب جرم می باشد، در این حوزه به شدت نادیده گرفته شده است.

فهم بهتر رفتارهای مجرمانه به کارشناسان کمک می کند تا فرصت های ارتکاب جرم را در محل زندگی خود کاهش دهند و بتوانند درک کنند که سارقان دنبال چه هستند و از دزدی چه انگیزه ای دارند.

با درک رفتار سارقان و بررسی اهداف آنها می توان در زمینه های حفاظتی و امنیتی اصلاحات بسیاری انجام داد و با شناخت تصمیم گیری آنها در جرم و جنایت - که اغلب چند روز زودتر از وقوع جرم و دورتر از محل ارتکاب صورت می گیرد- می توان مجرمان را از عواقب کارشان در مراحل اولیه و قبل از ارتکاب به جرم آگاه کرد.

مترجم: ملیکا عربستانی

انتهای پیام

دیدگاه شما