جماران-سرویس بین الملل: اکنون غریب به نیم قرن از آغاز اشغال سرزمین های فلسطینی توسط اسرائیل می گذرد. به دولت راستگرای اسرائیل نیز امید چندانی برای حل این بحران نیست. با این حال دولت جدید وعده ی ارزشمند جدیدی داده است: شفافیت. و شفافیت این فرصت را به وجود میآورد تا بتوان توسط آن دروغ «موقتی بودن» اشغال را به چالش کشید. زیرا اگر اشغال از تمامی جنبهها به غیر از صرف نام آن دائمی شود، پس حق رأی فلسطینیان چه می شود؟
دو ماه قبل در روز انتخابات اسرائیل(رژیم اشغالگر قدس)، نخست وزیر بنیامین نتانیاهو بیان کرد که شهروندان عرب اسرائیل «دسته دسته در حال هجوم به پایگاه های نظر سنجی هستند.» تلاشی واضح برای اینکه یک پنجم شهروندان رأی دهنده در انتخابات را خطری معرفی کند که باید با آن مقابله شود. بیان این جملات البته خلاف اصول صریح دموکراسی بود اما باعث شد مسأله ی وضعیت جمعیت فلسطینی که آن سوی مرز ها تحت سیطره ی مستقیم یا غیر مستقیم قوانین این رژیم زندگی میکنند کمرنگ شود. آنها نمیتوانند هیچ حقی درباره ی انتخاب دولت اشغالگری داشته باشند که سرنوشتشان به تمامی در دست آن است.
اگر به تمامی آن سرزمین نگاه کنید فاصله ی میان اردن و دریای مدیترانه در اختیار اسرائیل است. در این منطقه ۸.۳ میلیون نفر در سن رای دادن زندگی می کنند. حدود ۳۰ درصد (نزدیک به دو و نیم میلیون) از این تعداد فلسطینیان خارج از اسرائیل هستند که در اورشلیم(قدس) شرقی، کرانه باختری و باریکه غزه تحت درجات مختلفی خارج از کنترل دولت اسرائیل زندگی می کنند. آنها اختیاراتی برای انتخاب برخی فلسطینیان با کارکرد های محدود را دارند. اما هیچ قدرتی در انتخاب مقامات رسمی اسرائیل که اثر گذار ترین تصمیمات را درباره ی آنها اتخاذ میکنند ندارند.
قوانین حقوق بشری تضمین کننده ی حق رأی و انتخاب مقامات اشغالگر برای مردمی که تحت اشغال موقت قرار گرفتهاند نیست. اما در اینجا «موقت» کلمهای تأثیرگذار است. اشغال نظامی لازم است پایانی داشته باشند. و عقل سلیم میگوید نیم قرن دیگر «موقت» نیست.
با این حال مبنای اجتناب از اعطای حقوق سیاسی فلسطینیان به آنها همین است: چنان که به ما گفته شده است وضعیت فعلی اشغال، موقتی است و تا زمانی ادامه می یابد که توافق سیاسی با اسرائیل به فلسطینیان اجازه دهد تا برای نهاد های حاکمیتی فلسطینی رأی گیری کنند. اکنون احتمال وقوع چنین اتفاقی بیش از پیش واضح است. در شامگاه روز انتخابات آقای نتانیاهو قول داد تا زمانی که او نخست وزیر است هیچ دولت فلسطینی تشکیل نخواهد شد.
آیا این بدان معنا است که هیچکس در مناطق اشغالی رأی اثر گذاری ندارد؟ در حقیقت چنین نیست. برخی مردم از چنین حقی برخوردارند: شهرک نشینان اسرائیلی
در آگوست ۱۹۷۰ پارلمان اسرائیل (کنست) اصلاح قانون انتخابات کنست را به بحث گذاشت که تصریح میکرد اسرائیلیان (با اسثناهای کوچکی مانند دیپلمات های در حال مأموریت در کشور های خارجی) لازم است داخل اسرائیل باشند تا بتوانند رأی دهند. مستثنیات این اصلاحیه تا جایی توسعه یافتند که شامل اسرائیلی های «ساکن مناطق تحت سلطه آی دی اف (نیروی دفاعی اسرائیل)» نیز بشود. به عبارت دیگر، شهرک نشینان اسرائیلی میتوانند از خارج از مرز های اسرائیل برای انتخابات کنست رأی دهند: اما همسایگان فلسطینی آنها در هر کجا که باشند نمیتوانند در این امر سهمی داشته باشند.
در یکی از جلسات کنست که به بحث اصلاًح قانون انتخابات پیش از تصویب آن مربوط بود، یکی از نمایندگان فعال صلح، یوری انواری بیان کرد باور عموم بر این است که آغاز فرآیند صلح به زودی این اصلاحیه را منسوخ خواهد کرد. وی بیان کرد که امیدوار است «در مدت زمانی نه چندان طولانی، یک سال یا یک سال و نیم و حداکثر دوسال، دیگر عبارت «مناطق تحت سلطه» معنایی نداشته باشد و آی دی اف به داخل مرز های اسرائیل بازگردد.»
بیش از چهار دهه بعد، به نظر می رسد آنچه که منسوخ شده نه اصلاحیه قانون انتخابات، بلکه دقت توصیفاتی است که از انتخابات کنست به عمل می آید: انتخاباتی فراگیر، ملی، مستقیم، عادلانه، سالم، و متناسب.
چگونه این انتخابات میتوانند «فراگیر» قلمداد شود وقتی میلیونها نفر که برای قریب به ۵۰ سال است تحت کنترل اسرائیل قرار دارند نمیتوانند نقشی در انتخاب نهاد های حاکمیتی مسلط بر خویش را داشته باشند؟ بیایید با این حقیقت روبرو شویم. تنها شش انتخابات نخست مجلس در اسرائیل (انتخابات های انجام شده تا پیش از ۱۹۶۷) حقیقتاً «فراگیر» بوده اند. هرچند اعراب فلسطینی شهروند و در داخل مرز های اسرائیل (رژیم صهیونیستی) تحت قوانین نظامی قرار داشتند اما به هر حال می توانستند رأی دهند.
شهرک نشینان سرزمین های اشغالی تا کنون در ۱۴ انتخابات کنست رأی دادهاند و در طول زمان تعداد آنها از چند هزار به صد ها هزار نفر رسیده است. اما با این حال یک چیز ثابت مانده است: میلیونها فلسطینی همچنان نمیتوانند رأی معنا داری داشته باشند. در حالی که رأی همسایگان شهرک نشین آنها (شهروندان یک قدرت اشغالگر) در تعیین سرنوشت این ملت در بند اثر گذار است.
لازم به یادآوری است پس از توافق نامه های اسلو که در ۱۹۹۳ به امضا رسیدند، فلسطینیان ساکن مناطق اشغالی می توانستند برای برخی نهاد های مختص خود رأی گیری کنند. اما استقلال فلسطینیان هرگز تصویب نشد، و خودمختاری موقتی و جزئی داده شده به آنان تأکید میکند که چگونه این «موقتی بودن» زمانی که تمامی کنترل همچنان به دست اسرائیل باقی میماند تحت الشعاع قرار می گیرد.
حتی خود معاهدات اسلو نیز بنا بود موقتی باشند و تنها برای ۵ سال عملیاتی شوند. آخرین رأی گیری فلسطینیان در چهارچوب این معاهدات در سال ۲۰۰۶ ثابت کرد که چه ارزش کمی در آنها به فلسطینیان داده شده است. نتایج این انتخابات نیز هنگامی که حماس پیروز انتخابات مجلس جدید فلسطین شد به کناری نهاده شدند. حماسی که خود مختاری قدرتمند آن نیز به ندرت توانست مسئولیت های اسرائیل در ایجاد زیر ساخت ها، خدمات درمانی و آموزش را از میان بردارد.
در حقیقت حاکمیت فلسطینیان همچنان بسته به هوی و هوس قدرت اشغالگر آن هاست. همچنان که در همین اواخر نیز اسرائیل انتقال عایدات مربوط به مالیات فلسطینیان را مسدود کرد.(و بعد هم آن را از مسدودیت خارج کرد)
تمامی اینها شرم آور است. و یکی از شرم آور ترین جنبههای اشغال ظاهر دموکراتیک آن است که بر حقیقت غیر دموکراتیک و ظالمانه آن سرپوش می گذارد. استفاده ی اسرائیل از نیروی نظامی در قبال فلسطینیان تنها یکی از انواع خشونت ها علیه آنان است. تشویق به نادیده گرفتن میلیونها انسان و در عین حال مباهات به «جشن دموکراسی» خود، نوعی دیگر از خشونت است. خشونتی علیه تاریخ، حقیقت و واقعیت.
روزی خواهد رسید که این اشغال پایان یابد. ممکن است در پایان آن یک کشور یا دو کشور یا چیز دیگری باقی بمانند. چنین انتخاب های سیاسی ای مادامی که گزینه ی انتخاب شده خلاف حقوق بشر نباشد ورای مسائل عمیق تر حقوق بشری قرار می گیرند. اکنون انتخابی که ما نمیتوانیم انجام دهیم این است که بخواهیم حقیقت فعلی را دموکراتیک و اشغال را موقتی بدانیم.
از هر چیز گذشته شفافیت میتواند ارزشمند باشد در صورتی که به پایان یافتن زودتر اشغال کمک کند.
هاگی العاد- نیویورک تایمز