پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، مردی باماهی عظیم جثهای بر دوشش در منطقه حمارینه در جنوب موگادیشو قدم میزند.
اولین باری که به موگادیشو پایتخت سومالی رفتم سربازانی بر روی بام ترمینال فرودگاه در اطراف هواپیمای باری سقوط کردهای، حضور داشتند.
تمام مدت لباس ضد گلوله بر تن داشتم، حتی وقتی شبها از صدای انفجار از خواب بیدار میشدم. روزها هم صدای شلیک تفنگها پشت سر هم به گوش میرسید و امری عادی بود.
همه این وقایع برای پنج سال پیش بود. اخیرا به آنجا بازگشتم و شبی برای خوردن پیتزا بیرون رفتم. حملات در موگادیشو توسط گروه القاعده سومالی و گروه شبه نظامی الشباب هنوز هم رایج و مرگبار است.
اگر فکر میکنید تنها از گزارش های خبری می توانید اینجا را بشناسید و گمان می کنید این شهر کاملا درگیر تروریسم و جنگ است، کاملا در اشتباه هستید.
اسم رستورانی که پیتزا می فروخت «کارامل» بود و نام صاحب آن «سلطان».
سلطان مرد گردن کلفت و وراجی با ریشهای انبوه است که حسادت هر کس را بر می انگیزد.
وی از من استقبال گرمی کرد و گفت: بسیار خوش شانس بودهام که توانستهام از بهترین رستوران موگادیشو دیدن کنم.
هنگامی که از حیاط به سوی میز حرکت کردیم، به شوخی گفت: با رفتن قدافی در آفریقا در بازار به دنبال شاه شاهان بودند و البته من بهترین گزینه برای آن سمت هستم. سپس محکم بر پشت شانه ام زد و با صدای گوش خراشی خندید.
مکالمه ما خیلی ادامه نیافت. وی به شوخی به دیگران میگفت میخواهد که ازدواج کند. از گوشه و کنار شنیدم که سلطان چهار همسر دارد و بنا به حکم شرعی دیگر اجازه تجدید فراش ندارد.
پیتزاهایی را خوردیم در تنور سلطان با پنیر وارداتی کنیا. واقعا نه تنها بنا به گفتهها و تعاریف سلطان متوجه شده باشم، که حقیقتا بهترین پیتزا در موگادیشو را دارد. البته خیلی هم اینجا رقابت زیاد نیست اما اگر خمیر کلفت دوست داشته باشید، غذایشان خوب است.
با بشیر مردی که در طی دیدار پیشینم آشنا شده بودم به رستوران کارامل رفتم. بشیر به عنوان محافظ، راهنما و هتلدار فعالیت میکند. خارجیهایی که به این شهر میآیند و میخواهند دور از هرج و مرج در منطقه سبز باشند در هتل «صلح بشر» اغلب اتاق رزرو می کنند. در این هتل آب گرم، غذای خوب، نوشیدنی خنک، نگهبانان مسلح و اتومبیل های ضد گلوله وجود دارد.
شب نشینیها در موگادیشو بخشی از تلاشهای من برای درک اینکه چگونه پایتخت سومالی با وجود سال ها جنگ مخرب و هرج و مرج در حال تغییر است، بود. هنوز هم خشنوتهای هولناک در موگادیشو وجود دارد.
یکی از جاذبه های این شهر جایی است که به آن مکه می گویند. این مکان پر زرق برق مانند انتهای خیابان آکسفورد لندن است. در آنجا اغلب ساختمانها جدید و با شیشه ها آبی باز تابنده و رنگ صورتی پوشیده شده اند.
در آنجا فروشگاههای لوازم الکتریکی، خرده فروشان لباس، رستوران ها، آژانس های مسافرتی، بانک ها و هتل هایی وجود دارد. مسیر دو طرفه ماشین ترافیک است و پیاده رو هم از موج جمعیت انباشته شده است.
در محله حمار، وینه کارل دسوزا همکار عکاسی که همراه من بود فرصت یافت تا از ماشین پیاده شوند و از صحنه ها زندگی روزمزه از جمله مردی که ماهی عظیمی را حمل می کرد، عکسهایی بگیرد. این قبیل عکس ها به عنوان خاطراتی برای عکاس و از جمله برای من شد. از این رو از فرصت استفاده کردم و به محض اینکه در فضای آرامی قرار گرفتیم از کارل خواستم از من هم به عنوان یادگاری با آن موجود دریایی عکس بگیرد.
ماهی بر روی سر دبیر، عکس: تریستان مک کنول
پنج سال پیش به معنی واقع کلمه منطقه مکه مکرمه خط مقدم بود، بر روی بام ساختمانی که اکنون هتل است، به پشت سنگرهای شنی در حالی که گلوله ها به دیوار پشت من اصابت می کرد، پناه گرفتم. جایی که حال تبدیل به پارکنیک هتل شده بود، سنگر بتونی محکمی برای مواقعی که گلوله ها فرود می آمدند وجود داشت.
سپس سواره بر ماشین مسلح نظامی پرسنل و با لندکروزری که پنجره هایش دودی شده بودند به همراه دو مرد مسلح از افراد بشیر در ماگادیشو گشتی می زدیم. اغلب خارجی ها اینگونه به سفرشان در این شهر ادامه می دهند، اما بشیر به من گفت همین روزها این منوال پایان می یابد.
بشیری در حالی که وعده می داد بار دیگر که به آنجا بروم نیازی به فرد مسلح نخواهم داشت و تنها یک و یا دو محافظ کافی خواهد بود، گفت: اینجا دیگر وایلد وست نیست و ما هم کابوی نیستیم.
شاید این موضوع خیلی پیش و پا افتاده باشد، اما برای موگادیشو پیشرفت عظیمی است.
هنوز هم خیابان های شهر برای تنها قدم زدم امن نیست هر چند در رستوران کارامل تلاش می کنند به من نشان دهند که همه چیز در موگادیشو عادی است، اما زمان شام در روال غیر عادی سپری شد.
سومالی ها در حال فوتبال بازی کردن وقتی که خورشید در موگادیشو غروب میکند
به علت شلوغ بودن خیابان ها بشیر از ما خواست که زودتر آماده رفتن شویم. نیم ساعت زودتر از وقت معمول تصمیم گرفت راهی شویم. در زمان شام یکی از دوستان خبرنگار سومالیمان به ما ملحق شد و در گوشه ای پشت میز نشست. با ورود هر یک از مشتریان لبخندی عصبی بر لبانش نقش می بست. ناگهان گفت: هیچ وقت آسوده نخواهم بود. هر گاه ممکن است، حمله و یا انفجار انتحاری صورت گیرد.
خدا رو شکر آن شب به خوبی و خوشی سپری شد و هیچ چیز روی نداد و ما هم از شاممان لذتی را که سال ها پیش تصورش غیر ممکن بود را بردیم. موگادیشو راه طولانی را در پیش رو دارد.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری