پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، فریبندهترین نمایش پرشکوه هنری و تجاری جهان به پایان رسید. حال نوبت جشنواره غزه است.
هزاران نفری که امسال همانند سالهای پیش در ماه می به کن سرازیر شده بودند، آنجا را ترک کردند. آنها عدهای از هنرمندان، بانکداران، بازیگران، تولید کنندگان، خبرنگان، هواداران و منتقدان از سراسر جهان بودند.
اما در کل، عدهای از فرش قرمز و عدهای دیگر غیر از آن گروه هستند. همانند هواپیما جایگاه عادی و جایگاه درجه یک وجود دارد.
۱۰ شب، عدهای گلچین شده از روی این گذر قرمز رنگ در حالی که صدای موسیقی و فریاد عکاسان که آنان را صدا می زنند شنیده می شود، با تکبر راه می روند.
مردان که هم چون پنگوئن ملبس شدهاند، مانند طاووس ها سلانه سلانه قدم می زنند و زنان هم که شبیه طاووس شده اند، مانند پنگوئنها می خرامند.
بقیه هم از کنار تنها نظاره گرند و تماشا می کنند - اوه، وای، اااا، خدای من. درست مانند میلیون ها نفر که پای تلویزیون هایشان این رویداد را دنبال می کنند و در رویا هایشان فکر می کنند که یک روز آنانند که بر روی این فرش قرمز راه می روند.
چه چیزی سبب شده است که این فرش قرمز تا به این حد جادوئی شود؟ چرا مردم اینقدر مشتاقند تا سینماییها را، لباس و جواهرات گران قیمتی که بیش از قیمت خانه و خودرو آنان است، تماشا کنند؟ به نظر می رسد که راه رفتن بر روی مسیر قرمز رنگ یک آیین باستانی است و مانند بسیاری از آیینها از جنگ و یا مذهب سرچشمه گرفته شده است.
سینما و موسیقی که در ناز و نعمت قوطه ور شده، باعث سرگرمی و تحریک کنجکاوی ها شده است.
برای همین منظور فرش قرمز برای ترویج شهرت، توام با زرق و برق، برای جذب و نه رعب، به وجد آوردن و نه کسل کردن، خشنودی و نه نا خشنودی عدهای طراحی شده است.
رازی در پشت تبدیل کردن مردم غیر علاقه مند به هواداران پر و پا قرص نهفته است. به لطف شبکه های ماهواره ای و اینترنتی امروزه فرش قرمز، فرش پرنده ای است که ستاره ها را به خانه ها در سراسر جهان می برد.
پس از گذر هفت دهه هر ساله جشنواره فیلم کن بر گزار می شود. این جشنواره یکی از محبوب ترین و جذاب ترین سندهای فرهنگی جهان است.
اما تجاری و آمریکایی شدن هنر، سینما را تبدیل به شرکت های عظیمی کرده است که فرش قرمز برای موفقیت، قدرت و نفوذ در آن ضروری است.
امروزه قدرت ستاره ها، قلب صنعت سینما و هنر است و همچنین برای پرورش صنعت مد ضروری است.
علاوه بر همه چیز هزارن خریدار و فروشنده در جشنواره کن حضور دارند و سبب شده اند که این رویداد تبدیل به برزگترین بازار فیلم شود.
این امر بیان گر آن است که در میان آنان عده ای ساده لوحانه به ابراز فضل در مورد عشق، فقر، گرم شدن زمین و مسئله سودان می پردازند. و این است دلیل مد شدن استفاده از قدرت ستارگان برای سر پوش گذاشتن بر علل فقر.
هیچ چیز با بازیگر جذابی که با کودکان فقیر احاطه شده است، قابل مقایسه نیست.
شاید جشنواره کن، اسکار و امثالهم در سراسر جهان جذاب ترین، هنری ترین و پر شورترین فیلم ها را بر گزینند. اما آن ها تبدیل به نمایش های نامدار بی روحی شدند که روابط جنسی را ترویج می کنند. عده ای بر این باورند که از زنان در رویداد فرش قرمز استفاده ابزاری می شود و بارها و بارها مردها از نقششان در این نمایش پرسیده اند؟ در حالی که ظاهر زنان در این رویداد داوری و لباس خوب و بد در پایان انتخاب می شود.
زمانی که جشنواره کن آغاز می شود رویداد دیگری در آن سوی مدیدترانه در نوار غزه صورت می گیرد، درست در همسایگی شجاعیه که تابستان گذشته توسط رژیم صهیونیستی بمباران شد. تصاویر فرش قرمز که همانند جوی خون در میان خرابه ها پهن شده، چشم گیر است. فرش قرمز! واقعا؟
این یک داستان تقلیدی و چیزی فرا تر از آن است. زندگی در غزه، جایی که هر روز داستانی است. جایی که مردم راهی برای قدم برداشتن با غرور و افتخار بر روی فرش قرمز می یابند.
اما در یک اردوگاه پناهندگان در نوار غزه چیزی ارزش فروختن و یا ترویج و یا تماشا ندارد. بدن برهنه ای وجود ندارد تنها پا های برهنه هستند. تنها حقیقت عریانی درباره جهانی است که کن را در آن جشن می گیرند.
بله می دانم که تمامی شما واقعیت های زندگی را می دانید. در اینجا نیازی به تحریک احساسات نیست. تمام هدف این است که تنها عده ای دستچین شده می توانند بر روی فرش قرمز راه بروند اما در این جا هر کس شانس این را دارد که بر روی فرش قرمز و هر چیز دیگری بدون حامی مالی و یا برتری قدم بردارد.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری