حسین کودک میانماری بر این بار است که کشورش میانمار او را نمیخواهد. او خود را سوار بر قایقی دید که معتقد بود از ظلم و آزار نجاتش میدهد اما به رنجهای بزرگتری دچار شد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، اسکای نیوز عربی نوشت: حقوق «حسین احمد» و هزاران کودک از اقلیت مسلمان «روهینگا» که در میانمار مورد اذیت و آزار قرار میگیرند به شدت نقض میشود و آنها در معرض رنجهای بسیاری قرار دارند؛ از مهاجرت اجباری گرفته تا بستن دهانهایشان در قایقهای مرگ طی سفر.
کودکی حسین از او گرفته شده است و به رغم میل باطنیاش به یک پناهگاه آوارگان در مالزی منتقل شد. او در مسیر این پناهگاه با چشم خود دید که چگونه همقطارانش در دریا غرق میشوند و چگونه با برخی دیگر بدرفتاریهایی میشود که هرگز نمیتوان آن را فراموش کرد.
حسین میگوید: «در میانمار به دنیا آمدم اما این کشور مرا نمیخواهد. تلاش کردم به تایلند یا مالزی بروم اما این کشورها نیز از پذیزش من سر باز زدند.»
کودکان زیادی شرایط کشورهایشان آنها را تبدیل به مهاجر یا پناهنده کرده است. این کودکان از بوی خون و مرگ که سراسر کشورهایشان را فراگرفته فرار می کنند. در چنین شرایطی عملیات تجارت بشر رونق میگیرد. بسیاری هستند که میگویند از کشورهای خود ربوده شده و سوار بر قایقهای مرگ شده بدون آنکه بدانند به کجا دارند میروند.
کودک دیگری به نام «اتاو رحمن» میگوید: «نمیدانم چه اتفاقی افتاد. سوار یک قایق شدیم و دست و پایمان را بستند و دهانهایمان را نیز بستند و در طول سفر از حرف زدن منع شدیم.»
«انتاس نتابیگوم» یکی دیگر از پناهندگان از کمبود غذا در پناهگاهی که آنها را پناه داده شکایت میکند و میگوید: «چیزی جز یک مشت برنج در روز به ما نمیدهند.»
بیگوم میافزاید: «در قایق که بودیم نمیتوانستیم تکان بخوریم. هر کسی تکان میخورد مورد ضرب و شتم قرار میگرفت. بالاخره به اینجا رسیدم و این از خوش شانسی ما بود.»
نهادها و موسسات بین المللی تلاش میکنند که به این کودکان با یک وعده غذایی یا دارو کمک کنند تا کمی از رنجهای آنها به دلیل مهاجرت از کشورهایشان بکاهند اما سرنوشت بسیاری از این کودکان که پدران و مادران خود را از دست دادند مبهم و ناشناخته است.