۱۵ سال قبل در چنین روزی مقاومت و محور آن پس از در هم کوبیدن نیروهای صهیونیستی و آزادی بیشتر بخشهای جنوب لبنان پیروزی بر رژیم صهیونیستی را اعلام کرد، در آن هنگام این پرسش مطرح شد که پاسخ اربابان طرح صهیونیستی-آمریکایی به این شکست که توسط مقاومت لبنان که سوریه و ایران از آن حمایت کردند، چه خواهد بود؟
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پایگاه اینترنتی النشره نوشت: اسرائیل با ائتلاف صهیونیستی-آمریکایی از همان زمان که از جنوب لبنان توسط محور مقاومت بیرون رانده شد برای راه اندازی جنگ و انتقام از مقاومت برنامه ریزی کرد.
در عمل نیز جنگهایی که اسرائیل به همراهی آمریکا علیه محور مقاومت به راه انداختند پشت سر هم آمد؛ جنگهایی که شکلهای مختلف و زیادی به خود گرفت که از قطعنامه ۱۵۵۹ و جنگ ۲۰۰۶ گرفته تا «آتش سوزی در جهان عرب» که برای سوزاندن سوریه برنامه ریزی شد تا پس از آن محور مقاومت از بین برود و عرصه برای آمریکا خالی شود تا بر جهان بدون مخالف و رقیب خالی شود.
اما سوریه با ایستادگی اسطوره ایاش، اجرای طرحهای کینه توزانه پی در پی غرب را ناکام گذاشت. آخرین طرح،طرح گازانبری بود که طی هفتههای اخیر در منطقه استراتژیک» القلمون «در مرزهای سوریه با لبنان با ضربات سهمگینی که به آن وارد شد، ناکام ماند؛ امری که آمریکا و هم پیمانان استعمارگرش را در باتلاق جدیدی گرفتار کرد و این پرسش را مطرح کرد که جایگزین این طرح چه باید باشد؟
آمریکا به طرح گازانبری پس از آن روی آورد که پیش از آن سه طرحش که برای اجرایشان به پنج کشور ترکیه، اردن، اسرائیل، عربستان و قطر تکیه کرده بود، شکست خورد. پس از آنها نیز داعش که ساخته خودش بود در عراق و سوریه ناکام ماند و طرح آمریکا در این دو کشور شکست خورد به طوری که آمریکا انتظار چنین چیزی را نداشت. عراقیها با حمایت ایران و نیروهای مردمی توانستند که حملات داعش را خنثی کنند؛ داعشی که رسانههای غربی از آن اسطوره ساختند و در زمینه تبلیغ برای این گروه تروریستی سنگ تمام گذاشتند و به گونهای آن را به تصویر کشیدند که شسکت ناپذیر است و درهای چهار استان عراق که یک سوم مساحت این کشور را تشکیل میدهند به رویش باز کردند. اما عراق نیمی از این چهار استان را بازپس گرفت و نزدیک بود که داعش را پاک سازی کند اما دخالت آمریکاییها مانع از این کار شد.
در سوریه داعش در شهر «عین العرب» که با وجود تنگناهایی که ترکیه برای سوریها به وجود آورد، ناکام ماند. سوری ها در برابر داعش ایستادگی کردند و ساکنان این شهر با حمایت دولت سوریه توانستند که داعش را شکست داده و به عقب برانند. همچنین ارتش سوریه و نیروهای دفاع مردمی عناصر داعش را در شرق و در منطقه «الحسکه» و «دیرالزور» تحت تعقیب قرار داده و شکستهایی سنگینی به این گروه تروریستی تحمیل کردند. در اینجا باز آمریکا به دست و پا افتاد که باید چه کار کند و سرنوشت داعش پس از شسکت چه خواهد بود و چه تجاوز جدیدی به سوریه و عراق انجام میدهد؟
در پاسخ به پرسش نخست باید گفت که انتظار میرفت آمریکا از داعش به عنوان برگ برنده ذخیره استفاده کند که در صورت نیاز به آن روی بیاورد. درباره پرسش دوم این را باید گفت که آمریکا طرح گازانبری را برای تجاوز جدید انتخاب کرد. طرحی که در القلمون با پیشدستی و انجام عملیات توسط ارتش سوریه و مقاومت در مثلث «درعا، دمشق والقنیطره» و نیز در حومه» «حلب» و مقابله با تحرکات ترکیه در شمال غرب سوریه، خنثی شد.
خنثی شدن طرح گازانبری باعث شد غرب اذعان کند که رویارویی نظامی در سوریه اهدافش را محقق نمیکند و تنها راه حل بحران در سوریه سیاسی است (رؤسای جمهوری آمریکا و فرانسه و وزیر خارجه آلمان به این مساله اذعان کردند). روسیه نیز تاکید کرد که آمریکا به این نتیجه رسیده است که راه حل بحران سوریه فقط با همکاری دولت این کشور به ریاست جمهوری «بشار اسد» صورت میگیرد. با وجود این، این پرسش مطرح میشود که: غرب چگونه عمل میکند؟
تصور بر این بود که آمریکا دو را حل را در پیش میگیرد: جنگ فرسایشی که زمان مناسب را برایش مهیا کند تا بتواند طرح تجاوزکارانه جدیدی را خلق کند یا طرح تجزیه که به عنوان گزینه استعماری تکه پاره کردن کشورها مطرح میماند را در پیش میگیرد.
تا کنون هنوز روشن نیست که آمریکا کدام یک از این دو راه حل را در پیش میگیرد. البته این را باید گفت که گزینه تجزیه کشورها گزینهای است که نشانههای آن وجود دارد اما این گزینه موانع سختی دارد به ویژه ایستادگی محور مقاومت در برابر آن است. بدین ترتیب آمریکا به یک طرح تکیه نمیکند بلکه همزمان با هم دو طرح را پیش میبرد: جنگ فرسایشی برای به دست آوردن زمان و طرح تجزیه. اما این پرسش در اینجا مطرح میشود که ابزارهای اجرایی این دو طرح چیست؟
به نظر میرسد که آمریکا بار دیگر به داعش به عنوان ابزار مناسب برای آنکه بتواند آتش دائمی برایش مهیا کند و دشمنش را خسته کند و از بهره گیری از دستاوردهای استراتژیکش جلوگیری کند، روی آورد. این گونه میتوان عملکرد اخیر آمریکا در عراق را تفسیر کرد زیرا از آزادی موصل جلوگیری کرد، سپس مانع رفتن نیروهای مردمی (الحشد الشعبی) به شهر «الرمادی» برای جلوگیری از اشغال آن توسط داعش شد. آمرکیا پس از آن به داعش تسهیلاتی برای رفتن به شهر «تدمر» و اشغال آن ارائه کرد. اقدام برخی گروههای لبنانی که توسط آمریکا هدایت میشوند برای تعیین خطوط قرمز برای حمایت از تروریستها در شهر «عرسال» و اطراف آن، جدای از این تحولات نیست. همه این موضع گیریها در خدمت یک ایده است و آن: آمریکا در مرحله پس از شکست در القلمون بار دیگر به استفاده از داعش به عنوان ابزار روی آورد.
اما اینکه آمریکا اعلام کرد که اشغال شهرهای الرمادی و تدمر توسط داعش برای ائتلاف ضد داعش شکست به شمار میرود دو رویی این کشور برای سرپوش گذاشتن تجاوز جدیدش در منطقه و دور کردن اذهان از رویکردش برای جلوگیری از آزادی موصل است. مساله شکست نیست بلکه بازگشت به داعش و گروههای همسو با این گروه در خدمت طرح تجاوزکارانه است. کاروانهای داعش در زمین باز و زیر نظر هواپیماهای ائتلاف ضد داعش حرکت میکنند و همانطور که «جان مک کین» سناتور جمهوری خواه آمریکایی گفت این هواپیماها ۷۵درصد از مهمات خود را بدون آنکه روی داعش بریزند، باز میگردانند.
این همان حقیقتی است که محور مقاومت نسبت به آن آگاهی دارد و میداند که غرب هنوز برای توقف تجاوزاتش به پختگی نرسیده است. رویارویی نیز بدون آن که چشم اندازی برای پایانش بشود تصور کرد، ادامه دارد. با وجود آنکه جنگهایی که کار را تمام کند، بعید به نظر می رسد، بنابر این جنگ فرسایشی چیزی است که بر آن تکیه شده است و همسو با آن طرح تجزیه کشورها نیز پیگیری میشود. این چنین است که امروز این نیاز احساس میشود که بیش از هر زمانی باید به پاسخی که از سه رکن تشکیل شده، تکیه شود: ایستادگی و وحدت، رویارویی و دوری از دام جنگ فرسایشی و نیز جنگ روانی برعکس برای حفظ روحیه.