همانطور که امت عربی مجبور به ورود به جنگی با عنوان فلسطین در رویارویی با باندهای صهیونیستی که زمینه را برای ایجاد رژیم صهیونیستی مهیا کردند، شد اکنون نیز مجبور به ورود به جنگ جدیدی با عنوان رویارویی با گروه تروریستی «دولت اسلامی عراق و شام» یا همان «داعش» می شود.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران،روزنامه «السفیر»لبنان نوشت: نکته جالب اینکه باندهای صهیونیستی برای عملی کردن طرحی استعماری با نظارت کشورهای بزرگ در آن زمان به فلسطین آمدند که از «معاهده سایس پیکو» میان انگلیس و فرانسه آغاز شد و به «بیانیه بلفور» وزیر خارجه وقت انگلیس به جنبش صهیونیسم میرسد. هر دوی اینها از نتایج جنگ جهانی اول هستند تا برسد به «کنفرانس» پاریس که برای کشورهای پیروز در جنگ برگزار شد. برخی کشورهای عربی نیز در این توطئه کشورهای بزرگ را همراهی کردند. در حالی که باندهای جهانی داعش با وجود آنکه برای رهبرانش عنوان «خلیفه» با نسبتهایی عربی به کار برده اند، تروریستهایی حرفهای و چند ملیی به صفوفش ملحق شدهاند. این باندهای تروریستی داعش از حمایت و نظارت ضمنی برخی کشورهایی بهره میبرند که از اشغالگریهای این گروه تروریستی در غارت ثروتهای نفتی در عراق و سوریه یا تلاش برای فروپاشی و تجزیه این دو کشور استفاده و سود میبرند. بیتردید ترکیه نخستین کشوری است که از وجود داعش بهره میبرد و شاید برخی از کشورهای عربی که خودشان را فریب دادند نیز استفاده میبردند و پس از آن به این آگاهی رسیدند
که داعش را به دلایل مذهبی نمیتوان «هم پیمان» خود دانست؛ در صدر این کشورها عربستان سعودی است و پس از آن دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس هستند. ناگزیر مصر نیز در نهایت به این کشورها ملحق میشود، زیرا جنگ با این دشمنی که از جاهلیت سر برآورده حتمی است.
یادآوری گذرای اقدامهای باندهای صهیونیستی در فلسطین در آستانه ایجاد رژیم صهیونیستی که خطرناکترین آنها «شتیرن» و «هاگانا» بودند، روشن میکند که تا چه حد این باندها با باندهای داعش شبیه هستند تا جایی که باندهای داعش تلاش میکنند اقدامهای باندهای صهیونیستی را در عراق و سوریه تقلید کنند. باندهایی که در دیگر بخشهای جهان عرب مانند لیبی، شبه جزیره سینا در مصر و برخی مناطق آفریقا امتداد پیدا کردند.
برای تشبیه باندهای صهیونیستی با باندهای داعش همین بس که وقایع خیز صهیونیستی در فلسطین را نگاهی و بررسیای سریع کرد؛ باندهایی که به کشتارهای جمعی منظم، منفجر کردنها و ویرانی برای بیرون کردن ساکنان فلسطین از شهرها و روستاهایشان به منظور بستر سازی برای اشغال آنها و اسکان دادن شهرک نشینهایی که از خارج آمدند به جای فلسطینیها دست زدند.
صهیونیستها اقلیتی از فلسطینیهای ناتوان و فقیر را مورد «عفو» قرار دادند تا از آنها برای انجام کارهای خدماتی مورد استفاده قرار دهند؛ خدماتی نظیر بازسازی خانهها برای غیر خود، -با زور گرسنگی-مشارکت در ساخت شهرکهایی برای دشمنانشان و نیز انجام کارهایی که صهیونیستها تمایلی به انجامشان با دست خود ندارند.
از شواهد نشان دهنده تشابه در عملکرد صهیونیستها و داعش میتوان به تصاویر منتشر شد توسط داعش اشاره کرد که این گروه تروریستی تلاش میکند برای ایجاد رعب و وحشت در قلب های عراقیها و سوریها (و سایر عربها و به طور ویژه در الجزیره و خلیج فارس و علاوه بر آن لبنان... اما حمایت از اردن که اسرائیلی پادشاهی است!) دست به آنها میزند. همین اقدامات را صهیونیستها برای اقداماتشان در فلسطین انجام میداند: کشتارهای دسته جمعی که زنان را مستثنی نمیکند و به کودکان هم رحم نمیکند، سپس اجبار برخی از شهروندان باقی مانده به انجام خدمات ضروری که افراد باندهای صهیونیستی از انجام آنها ابا دارند.
پیشرفت شگرف در ابزارهای ارتباط جمعی و در صدر آنها رسانهها، خدمت بزرگی به داعش کرده است تا بتواند پس از تاثیرگذاری بر شهرندان در مناطق محدود، بر شهروندانی که در مناطق وسیعی از عراق به حال خود رها شدهاند، تاثیر بگذارد. این مناطق به عنوان پایگاههای پشتی این گروه وحشی در سوریه مورد استفاده قرار میگیرند؛ گروهی که نیمی از مساحت سرزمین شام را به اشغال خود در آورده است.
داعش پس از اشغال موصل، با اشغال مروارید تاریخ سوریه یعنی شهر «تدمر» موفقیت جهانی برای خود به دست آورد.
این منطقی است که گمان کنیم هر کسی سخنرانی« سید حسن نصرالله» دبیر کل حزب الله لبنان را در پانزدهمین سالروز پیروزی و آزادی مناطقی از لبنان که دشمن اسرائیلی آنها را در اشغال خود داشت، شنیده است متوجه تشابه در عملکرد و اقدامهایی که این دشمن ملی-قومی-انسانی و داعش پس از حمله به مناطق وسیعی از عراق و شام شود. اقدامهایی نظیر اعدام در برابر دوربینها و با رنگهای مختلف، اعدام کارگران فقیر، کارمندان عرب و خارجی، مسلمان و مسیحی (و نیز اعدام کارگران قبطی مصری در لیبی یا اعدام اقلیتهای کلدانی و آشوری و کرد و ایزدی در شمال عراق).
داعش دشمن طایفه خاصی نیست یا حتی دشمن دین یا قومیت خاصی هم نیست بلکه این گروه تلاش میکند طرح سیاسی خود را (خلافت!!) با عملیات نظامی برنامه ریزی شده به مناطقی که مشخص شده است دولت در آن ضعیف است یا با نظام حاکم به دلایل طایفهای یا مذهبی یا سیاسی یا در نتیجه سهل انگاری رسمی مشکل دارند، محقق کند و پس از آن بتواند در دیگر مناطق با تروریسم رعب و وحشت ایجاد کند و به سمت آنها پیشروی کند و این مناطق را تقریبا بدون درگیری یا با درگیریهای شدید ولی با توان محدود اشغال کند.
سادهترین راه رویارویی با این خطر که همانند خطر اسرائیل است این است که قربانیان احتمالی آن برای رویارویی با این گروه تروریستی گرد هم جمع شوند اما نباید خصومتها یا مسائل طایفهای یا مذهبی آنها را به خود مشغول کند و راه را برای این گروه تروریستی باز کنند و سپس غرق در ندامت شوند...