شکست سیاست های جنگ طلبانه عربستان
کد خبر:
۸۵۷۵۱
مسئولان عربستانی طی سالهای اخیر با دخالت در نزاعهای منطقهای، این نزاعها را تبدیل به نزاعهای طایفه ای-مذهبی کردند و گمان می کردند که میتوانند این کشور را از هر گونه حمله ای توسط تروریستها مصون کنند اما حمله گروه تروریستی داعش به مسجدی در منطقه نفت خیز القطیف نشان داد که دخالت در نزاع های منطقهای و حمایت از تروریسم در منطقه و به طور خاص در سوریه،عراق و یمن به خود این کشور بازگشته است. بنابر این، این خود مسئولان عربستانی هستند که مسئول حمله تروریستی در این کشور به شمار میروند.
به گزارش پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران، روزنامه الرای الیوم در سر مقاله خود مینویسد: بیتردید شاهزاده «محمد بن نایف» ولیعهد عربستان و مسئول پرونده امنیتی در این کشور در پی شنیدن خبر حمله انتحاری به مسجد «امام علی» (ع) در روستای شیعه نشین «القدیح» در شمال شهر «القطیف» که منجر به شهادت و زخمی شدن بیش از ۳۰ نفر شد، بیش از دیگر مسئولان عربستانی حیرت زده شده است؛ زیرا نام وی و شهرتش با موفقیتهای بزرگی گره خورده که به عنوان وزیر کشور در زمینه جنگ با گروه القاعده و باندهای این گروه در عربستان به دست آورده است. امری که باعث شد وی به مرد قدرتمند در این کشور و نیز نزد آمریکاییها ارتقا پیدا کند.
خطر این حمله نه فقط به دلیل شمار قربانیانش و نه به دلیل آنکه طایفه شیعی در عربستان را مورد حمله قرار داده است بلکه در این مساله نهفته است که عامل آن همانطور که در گزارشها آمده است، وابسته به گروه تروریستی داعش است. این به معنای آن است که باندهای وابسته به داعش در عربستان حضور داشته و در حال گسترش به عمق عربستان هستند و توانستهاند که به دیوار امنیتی که تلاش میکند از ورود آنها جلوگیری کند، نفوذ کنند.
استراتژی امنیتی عربستان حول یک محور و هدف اصلی و آن تامین امنیت جبهه داخلی این کشور و دور کردن این جبهه از هر گونه اقدام خشونت بار و نیز رویارویی با گروههای تندرو در خارج از مرزهای عربستان (سوریه، عراق، یمن و لیبی) و جلوگیری از آنها برای رسیدن به این کشور است. این استراتژی طی پنج سال گذشته موفقیتهایی را به دست آورد، به طوری که اقدامات خشونت بار و تروریستی در این کشور کم شد و عربستان در این مدت شاهد حملههای تروریستی بزرگی به جز حمله ماه نوامبر سال ۲۰۱۴ به روستای «دالوه» در منطقه «الاحساء» نبود؛ حملهای که در آن هشت نفر جان خود را از دست دادند.
گروه القاعده در برابر داعش از قدرت کمتری در زمینه باندهایش و نیز شمار عناصر و ایدئولوژی برخوردار است. گروه القاعده از زمان کشته شدن «اسامه بن لادن» رهبر سابقش و نیز ادامه حملات هوایی آمریکا به پایگاههای این گروه در افغانستان، یمن و عراق در مرحله انتقالی به سر میبرد. وارثش یعنی گروه «جبهه النصره» نیز فقط در سوریه فعالیت دارد. این در حالی است که داعش کنترل نیمی از اراضی سوریه و یک سوم اراضی عراق را به دست گرفته است و در دو عرضه سلاح و پول خودکفا است. اشغال شهرهای «الرمادی» در عراق و «تدمر» در سوریه و گذرگاه مرزی «الکنف» در مرزهای سوریه و عراق منجر به گسترش مناطق اشغال شده توسط این گروه تروریستی شده است و نیز به سلاحهای بیشتری از ارتش عراق دست یافته است. نزدیک شدن داعش به مرزهای عربستان با عراق و و جذب بیش از صد هزار عنصر در صفوفش از مهمترین اهداف آینده این گروه تروریستی است.
در ابتدای سرمقاله گفتیم که شاهزاده محمد بن نایف بیش از دیگر مسئولان عربستانی از این حمله تروریستی دچار بهت و حیرت شده است نه به دلیل اینکه وی مسئول نخست امنیت و پروندههای امنیتی به عنوان وزیر کشور است بلکه وی همچنین به دلیل آنکه رئیس کمیته امنیت و سیاست عالی عربستان است، دچار بهت زدگی شده است؛ کمیتهای که وزارت دفاع، سازمان اطلاعات، حج، اوقاف و وزارت خارجه عربستان را در بر میگیرد. این کمیته قویترین کمیته در عربستان به شمار میرود و بر عملیات نظامی علیه یمن موسوم به «طوفان کوبنده»، ائتلاف سه جانبه جدید میان عربستان، ترکیه و قطر، علملیات حمایت و کمک مالی به گروههای مسلح و اقدامات نظامی این گروهها در سوریه اشراف دارد. خلاصه آنکه این کمیته «شورای عالی جنگ» عربستان به شمار میرود.
رهبران سیاسی و امنیتی عرابستان نمیتوانند چندین جنگ را در آن واحد هدایت و اداره کنند، به ویژه آنکه جنگ علیه یمن ممکن است ماهها و چه بسا سالها به درازا بکشد. جنگی که به مرزهای عربستان و یمن کشیده است و گلوله باران توپخانهای و راکتی شهرهای بزرگ عربستانی نظیر «جازان» و «نجران» آنها را به طور کامل فلج کرده است.
اگر نگرانی رهبران عربستان از این حمله و زمان آن به دلیل تلاش آنها برای امنیت و ثبات جبهه داخلی در وهله نخست است اما نگرانی بزرگ آنها از تبدیل این گونه حملات به درگیریهای طایفهای در این کشور است.
رهبران عربستان به خوبی میدانند که در این کشور نزدیک به سه میلیون شیعی زندگی میکنند و به گفته برخی شمار شیعیان بیش از سه میلیون نفر است که بیشتر آنها در منطقه الاحساء مرکز نفت خیز و صنایع نفتی است و باید از آرامش و امنیت برخوردار باشند و مانند دیگر شهروندان عربستان از حقوق یکسانی برخوردار شوند. تکرار حمله به مساجد و حسینههای شیعیان چه بسا میتواند باعث شود که خود آنها برای اجرای قانون دست به کار شوند که این امر میتواند منجر به آغاز درگیریهای بیپایان در این کشور شود.
رهبران عربستان خود مسئول وقوع چنین اقدامات تروریستی هستند زیرا آنها تلاش کردند با دخالت در نزاعهای منطقهای به ویژه در یمن و سوریه و عراق آنها را تبدیل به نزاعهای طایفهای و مذهبی کنند. رهبران عربستان برای دامن زدن به نزاعهای منطقهای به نزاع طایفه ای-مذهبی ارتشهای الکترونیکی و رسانهای وابسته به خود را از طریق شبکههای اجتماعی و شبکههای تلویزیونی خبری و دینی به کار گرفتند. برخی از کسانی که این رویکرد را در پیش گرفته، نظریه پردازی میکنند و برای این نزاع تبلیغ میکنند بر این باورند که این نزاع در جنگهای عربستان در سوریه و عراق و یمن برای این کشور مفید و ثمره بخش است اما بیتردید نزاع به داخل خود عربستان نیز بر میگردد و این کشور مصون از آن نخواهد بود. حمله القطیف چه بسا تصورات رهبران عربستان درباره دخالتهای شان در نزاعهای منطقه ای و تلاش برای تبدیل کردن این نزاع ها به نزاع های طایفه ای-مذهبی را نقش برآب کند.
سیاست رسانهای عربستان و ارتشهای فیسبوکی ، تویتتری و اینترنتی اش بیش از آنکه دوستان عربستان را زیاد کند دشمنانش را زیاد کرد و سلاح قویای به دست دشمنان این کشور داد. به عبارتی این سیاست عربستانیها برای این کشور نتایج برعکسی را به بار آورد.
برگ برنده مسئولان عربستانی امنیت و ثبات و دور کردن جبهه داخلی از نزاعهای داخلی است امری که باعث شد بسیاری از شیوخ و شهروندانش از حکومت طرفداری کنند و آنچه مسئولان این کشور تحمیل می کنند را با یادآوری بهره مندیشان از نعمت امنیت در مقایسه با دیگر کشورهای عربی، در سایه حاکمیت کنونی، بپذیرند.
به نظر ما یعنی روزنامه رای الیوم این برگ برنده در سایه بیشتر شدن گستره جنگهایی که عربستان وارد آنها شده یا علیه این کشور در چندین جبهه خارجی به راه افتاده، دیگر به قوت پنج یا ده سال قبل نیست. پس لرزههای ناکارآمدی این برگ برنده با وضوح بیشتری در حال بروز در جبهه داخلی است؛ امری که باعث میشود که عربستان مجبور به تغییر سیاستهایی شود که در پیش گرفته است.