پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «گلناره سولیمانووا» خارج از خانه خود که یک کانکس است.
به گزارش تلویزیون میدان، حال که مقامات آذربایجان به شدت برای میزبانی بازی های اروپایی سرمایه گذاری می کنند، ساکنان می پرسند: چه کسی از این رویداد بهرمند خواهد شد؟
«گلناره سولیمانووا» و خانواده پنج نفره اش در کانکسی واقع در پشت استادیوم ورزشی جدید شهر باکو که مخصوص بازی های اروپایی ساخته شده است، زندگی می کنند.
سولیمانووا که به عنوان یک نظافتچی مشغول به کار است، گفت: در مسیر راه به اینجا شاید انبوه شن را دیده باشید. شوهرم زمانی که کار ندارد به آنجا می رود و شن ها را غربال می کند.
وی اظهار کرد: در آمد خانواده ما حدود ۳۰۰ منات آذربایجان معادل ۱۸۴ پوند در ماه است که حتی برای تهیه غذا هم کافی نیست.
این داستان خانواده فقیری است که در راستای ساخت و ساز سالن های بلندی که برای افتتاحیه بازیها توسط بودجه شرکت دولت نفت آذربایجان، زندگی می کنند.
الهام علی اف رئیس جمهور این کشور اظهار کرده است: ۶،۵ میلیارد پوند برای سالنهای ورزشی و زیر ساخت سرمایه گذاری شده است.
سازمان دهندگان نیز هزینه سفر و اقامت تمامی ۶ هزار ورزشکار شرکت کننده در این رویداد را پرداخت می کنند. این اقدام توسط گروه های حقوق بشر به عنوان ماست مالی کردن سابقه بد حقوق بشری و فساد در این کشور است.
اختلاف آشکار بین استادیوم های لوکس و چالش های خانواده سولیمانووا این سوال مهم را برای وی ایجاد کرده است که چه کسی در واقع از این بازی ها بهره مند می شود.
سولیمانووا گفت: زمستان با وجود استفاده از بخاری بسیار سرد است. در تابستان ها هم گرما در اینجا طاقت فرسا است. ما از آب های مجاور استفاده می کنیم. آب، گاز و برق مشکلات بزرگی هستند. باید خودتان اینجا زندگی کنید تا بفهمید زندگی در این جا چگونه است. توصیف آن سخت است.
پس از ۱۰ سال اجاره نشینی این خانواده در کانکسی واقع در پشت استادیوم مستقر شده اند. بوی نفت در همه جا به مشام می رسد اما این بزرگترین مشکل نیست. آنان گرسنه و تشنه هستند و دو فرزندشان سلامتشان رو به وخامت است.
پسر سولیمانووا ضعف شنوایی و دخترش مشکلات بینایی دارد. هر بار که وی به ورزشگاه می نگرد با خود می اندیشد که چند کودک با هزینه این ساخت و ساز ها می توانستند به درمان پزشکی دسترسی پیدا کنند.
گلناره گفت: تنها یک صدم این ۴ میلیارد برای درمان فرزندانم کافی است. هر جا رفتم به نتیجه ای نرسیدم و چیزی به من ندادند.
خانواده سویلمانووا در اتاق یک در یک تاریک و باریک با وسایل فرسوده زندگی می کنند.
سولیمانووا بیان کرد: میز ندارم. صندلی هم ندارم که تعارف کنم بنشینید. اینجا هم اتاق خواب و هم اتاق پذیرایی است. پرده هم نداریم . اگر سراغ حمام هم بگیرید باید بگویم که آن را هم نداریم و برای دوش گرفتن به مکانی در همسایگی می رویم.
وی افزود: آشپزخانه هم ندارم. هر آنچه دارم در این اتاق است.
هیچ گوش شنوایی در برابر درخواست های وی برای کمک وجود نداشته است. او برای کمک های اجتماعی تقاضا کرده است، اما واجد شرایط نبوده. «به من گقتند که شوهرت باید در یک نهاد دولتی مشغول به کار باشد و باید اوراقی را برای اثبات آن ارائه دهی. اگر شغلی در یک شرکت و یا نهاد دولتی داشتم دیگر نیازی به کمک های تامین اجتماعی داشتم؟»
سولیمانووا می پرسد: «مجتمع های ورزشی ساختند، جاده هایی احداث کردند اما چه کسی از آنها سود می برد؟ چرا به کودکان کمک نمی کنند؟ چرا فکر نمی کنند بچه های کوچک، مردمان بیمار و فقیری هستند که در این کشور زندگی می کنند؟ چرا به آنان کمک نمی کنند؟''
عکس: شبکه میدان
مترجم: گلناز سادات غفاری