یک فعال حقوق زنان در مصر می گوید: دولت نظامی مصر برای سرکوب مخالفان خود از اعمال خشونت های جنسی علیه زنان، به عنوان یک ابزار استفاده میکند و تا پیش از این نیز آمارهای نگران کننده ای در زمینه ی آزار های جنسی وجود داشت، اکنون به نظر میرسد که چنین آزارهایی حتی به صورت شکنجه توسط نیرو های دولتی و رسمی در حال انجام است.
به گزارش سرویس بین الملل جماران شیرین الفکی فعال حقوق زنان، در بخشی از یادداشت روز گذشته ی خود برای گاردین با اشاره به گزارش های فدراسیون جهانی حقوق بشر آورده است: «چهار سال قبل قاهره تابلویی عظیم برای حقوق بشر بود. کلمات «آزادی»، «عدالت» و «شرف» در تمام دیوار های شهر به چشم می خوردند و در کنار آن ها امید های بلند میدان تحریری ها بودند که بر خیابانهای شهر نقش بسته بودند. آنچه امروز باقیمانده است تنها نقشهای وصله و پینهای از آن شعار ها ست که به عنوان پوششی برای هر اعتراض سیاسی کنونی استفاده می شود.
امروز اما، این استفاده از شعار ها تنها زیبانمایی در مصر نیستند. بر اساس گزارش تأسف باری که در هفته گذشته منتشر شد، از زمان بازگشت نظامیان به قدرت در ژولای ۲۰۱۳ خشونت های جنسی علیه زنان در مصر به شکل غم انگیزی افزایش داشته است.
علیرغم سرپوش های حاکمیت بر خشونت مذکور، فدراسیون جهانی حقوق بشر موارد متعددی را از شکنجه های جنسی توسط پلیس، ارتش و نیرو های امنیتی دولتی در مصر گزارش کرده است.
بر اساس گزارشهای ارائه شده توسط سازمان های مردم نهاد و برخی قربانیان، این آزار ها از آزار و اذیت جنسی و تجاوز تا شوک الکتریکی به اندامهای تناسلی را شامل می شوند.
و البته تنها قربانیان این اعمال زنان نیستند. اعضای گروه اخوان المسلمین و مخالفان سیاسی دیگر، بازداشت شدگان معمولی، دانشجویان و حتی کودکان تحت بازداشت نیز هدف این آزار ها و شکنجه ها بوده اند. خشونت جنسی هم در جهان عرب و هم در مصر نیز مانند تمامی نظام های استبدادی دیگر امر جدیدی نیست.»
در بخش دیگری از این یادداشت آمده است: « به دلیل تابو هایی که حول مسائل جنسی در این مناطق وجود داشته و نیز همراه بودن این مسائل با شرم و خجالت، خشونت جنسی به ابزاری قدرتمند برای کنترل افراد بدل شده است.
زنان در این زمینه آسیبپذیر ترند زیرا بهره برداری از آنان همزمان به دو آسیب می انجامد: نه تنها آنها را بی شرافت میکند، بلکه حتی خانوادههای آنان را نیز بی آبرو می کند. همسران، پدران، و برادران هنوز نیز نگهبانان شرف زنان خانواده محسوب می شوند.
گزارش فدراسیون جهانی حقوق بشر همچنین اشاره میکند که دولت فعلی فضا را برای انجام چنین خشونت هایی در راستای مستحکم تر کردن پایههای قدرت خود و تحت فشار قرار دادن مخالفان مهیا کرده است.
در این گزارش به آزار های جنسی تحت حمایت های دولتی از خوابگاه های دانشجویی تا بازداشتگاه های مخفی نظامی اشاره شده است. همجنسگرایان و کسانی که جنسیت خود را تغییر دادهاند نیز با توجه به زنجیره ی جدیدی از محکومیت ها و بازداشت ها در معرض خطر قرار دارند. حتی علیرغم این امر که در مصر قانونی وجود ندارد که مستقیماً آنها را مجرم محسوب کند.»
الفکی در گزارش خود به آمار های نگران کننده و رسمی ای اشاره میکند که از خشونت های جنسی علیه زنان در مصر وجود داشته است: «در سال ۲۰۱۳ نتایج یک تحقیق دولتی نشان داده است که ۹۹.۳ درصد زنان مصری حداقل زمانی در زندگی خود مورد بی حرمتی و یا آزار قرار گرفته اند. از بی حرمتی و آزار و اذیت های خیابانی بسیار شایع، تا بیش از ۶۰۰ مورد ثبت شده ی تجاوز توسط خلافکاران در جریان اعتراضات میدان تحریر در سال ۲۰۱۱.»
در پایان گزارش الفکی آمده است:«بیشتر مصریانی که من میشناسم اگر به شکلی فعالانه از سرکوب های دولتی چشمپوشی نکنند، حداقل به اقدامهای دولت اهمیتی نمی دهند. دولتی که قرار بود آخرین امید آنان برای استقرار نظام سیاسی باشد و اکنون دست به انجام دستگیری های بی دلیل، بازداشت های فله ای، و مجازات های سؤال برانگیز کسانی که برای سیستم تهدیدآمیز شناخته میشوند، زده است. مادربزرگ مصری من تکیه کلامی در توضیح این مطلب داشت: «تا وقتی که مرا تهدید نکند به من ربطی ندارد» و اتفاقاً این جمله درباره ی خشونت های تحت حمایت دولتی ها به طرز غم انگیزی صادق به نظر می رسد.»