پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، دختران فوتبالیست در حال خواندن نماز، جاکارتا، 25 مارس، 2015
دخترها یکی پس از دیگری در حالی که لباس فوتبال قرمز رنگی با شماره ای بر پشتش به تن داشتند، از رختکن بیرون می آمدند اما آنها به جای اینکه در زمین فوتبال مشغول به دویدن شوند، برای اقامه نماز عصر وارد مسجد کوچکی شدند.
من عاشق عکاسی ورزشی هستم و زمانی که خبرگزاری فرانسه از من خواست گزارشی از فوتبال زنان در اندونزی تهیه کنم فورا از این فرصت استفاده کردم. اما ظاهر بانوان فوتبالسیت اندونزیایی که بیشترین جمعیت مسلمانان جهان را دارا است با یکدیگر متفاوت است و این امر برای من تعجب برانگیز بود که چگونه با این مسئله کنار می آیند.
بعضی ها می گویند حتی فوتبال مردها هم در اینجا مانند آش شله قلمکار پیچیده است. اندوزی رتبه ۱۵۹ را در جدول رده بندی فدراسیون جهانی فوتبال دارد.
مردم در این مورد که انتخاب ۱۱ نفر برای تیم فوتبال از میان جمعیت ۲۵۰ میلیون نفری بسیار دشوار است با هم مزاح می کنند.
فوتبال بانوان اندوزی را در گوگل جستجو کردم اما اطلاعات مناسب و جدیدی دراین باره نیافتم.
در نهایت در فیسبوک به صورت تصادفی با باشگاه کوچکی به نام «سپاک بولا وانیتا» برخورد کردم.
اکثر مسابقات رده پایین و رقابتها محلی بودند. در این سایت ذکر شده بود که فدراسیون فوتبال اندونزی به دنبال احیای فوتبال زنان است. به فکرم رسید که می تواند یک روایت عکسی خوب باشد.
اولین توقف برای تهیه این داستان سر تمرین باشگاه فوتبال بانوان سیبوبور اندونزی بود. زمانی که وارد زمین ورزشی در جاکارتا شدم بازیکنان هنوز مشغول آماده شدن در ساختمان آجری بودند. دختران ظاهر شدند و پیش از آنکه برای بازی روانه زمین شوند، برای به جا آوردن نماز عصر وضو گرفتند. به علت کبمود چادر برای به جا آوردن نماز دخترها نشسته بودند و با هم گپ می زند تا نوبتشان شود.
آنان با آرامش در حالی که کاملا با چادر پوشیده شده بودند دعا می کردند، اما هنوز در زیر چادرها شماره لباسشان دیده می شد.
خارج از زمین دخترها با پرتاپ توپ ها به اطراف، نرمش ها و پاسکاری های یک به یک و یا دو به دو خود را برای بازی که در پیش داشتند، گرم می کردند.
از میان دخترانی که در آن روز تمرین می کردند، ویسا آنیستیاواتی حجاب بر سر داشت. وی در زمین در حالی که دخترها توپ ها را به جلو و عقب می راندند فریاد می زد: صبر کنید دارم گیج می شوم.
ویسا علاقه اش به فوتبال را در نوجوانی کشف کرد. اما پدرش که یک کارگر کارخانه بود با بازی دخترش مشکل داشت. مادرش هم به شدت مخالف بود و می گفت که این بازی برای دختران نیست. در نهایت والدین ویسا از مخالفت دست کشیدند و اجازه دادند تا دخترشان به دنبال هدفش که پیوستن به تیم ملی بود، برود.
چیزی فورا کشف کردم آن بود که فوتبال زنان در اینجا با وجود تیم نوجوانان و جوانان برای شرکت در رقابت های بین المللی مانند سایر کشورها به عنوان یک رشته واقعی محسوب می شود.
اوی اسونداری ۳۵ ساله که به عنوان یک ستاره در تیم است، می گوید: به صورت شانسی دروازه بان تیم ملی شدم.
فوتبال حرفه ای برای وی از زمانی آغاز شد که در دانشگاه ملی جاکارتا دانشجوی تربیت بدنی بود و دانشکده برای مسابقات کشوری تیم بانوان تشکیل داده بود.
او از اندونزی در بازی های جنوب شرقی آسیا سال ۲۰۰۱ که در مالزی برگزار شد و جام فوتبال بانوان در ویتنام حضور یافته بود.
پیش تر او حجاب بر سر نمی کرده است، اما پس از اینکه به مکه مشرف شده است زمان فوتبال بازی کردن حجاب خود را حفظ کرده است.
در میان دیگر هم تیمی های ویسا برخی حجاب ندارند، اما از فرهنگی مشابه و به دنبال رویای فوتبالیست حرفه ای شدن آمده اند.
این دختر ۱۸ ساله می گوید برادر و مادرم همیشه اظهار می کردند که فوتبال یک بازی مردانه هست. حتی یک روز مادرم گفت که وظیفه یک دختر نظافت خانه و پخت و پز است.
زمانی مادر وی از اینکه به عنوان یک «مادر فوتبالیست» باشد، خوشحال نبود اما امروز هم چیز تغییر کرده است و مادر وی دخترش را در مسابقات تشویق و حمایت می کند.
یولیتا سیندی آنگراینی ۱۷ ساله، دختر بچه دبستانی بود که به همراه پدرش برای تماشای فوتبال رفته بود. او رفتن و تماشای فوتبال را به عروسک بازی ترجیح داده بود. سیندی فوتبال را با پسران همسایه در کوچه آغاز کرده بود.
مادر سیندی هیچ تمایل به فوتبال بازی کردن او نداشت اما مربی سیندی برای صحبت با خانواده اش به خانه شان رفته بود. حال سیندی امیدوار است که به تیم ملی بپیوندد و تبدیل به یک بازیکن حرفه ای شود.
دختران بی حجاب به راحتی در کنار با حجاب ها بازی می کنند.
به نظر سنیدی بسیار خوب و متفاوت است که با حفظ ایمان و عقاید انسان علایقش را دنبال کند.
وی امیدوار است که روزی با حفظ حجاب، فوتبال را در زمین دنبال کند.
در اوایل سال جاری فدراسیون فوتبال اندونزی در صدد راه اندازی برنامه ای برای احیای بانوان و لیگ زنان بود.
اما هنوز راه طولانی در پیش مانده است ...
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری