جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

پس از برقراری دوباره روابط دیپلماتیک با کوبا؛

۱۱۶سال اشغالگری آمریکا در گوانتانامو پایان می یابد؟

کد خبر: ۸۵۱۳۹
116سال اشغالگری آمریکا در گوانتانامو پایان می  یابد؟

با توجه به برخی گمانه زنی ها درباره ازسرگیری روابط دیپلماتیک میان کوبا و آمریکا در هفته های آتی، اکنون این سوال مطرح می شود که آیا زمان پایان 116 سال اشغالگری آمریکا در خلیج گوانتانامو نزدیک است.

به گزارش پایگاه خبری و اطلاع‌رسانی جماران، واشنگتن پست گزارش داد: همانطور که رائول کاسترو، رئیس جمهور کوبا بارها و بارها گفته است حتی اگر با توجه به پیش بینی ها، آمریکا و کوبا در هفته های آینده روابط دیپلماتیک خود را از سر بگیرند، دو کشور هنوز هم راه درازی را برای ازسرگیری رابطه "عادی" در پیش دارند. فهرست کاسترو از نارضایتی هایش از آمریکا فهرستی طولانی است. اما این هفته وی گفت که نارضایتی ها به دو موضوع کاهش یافته است: اول، البته، تحریم تجاری آمریکا است. دیگر موضوع، مسئله ایستگاه دریایی خلیج گوانتانامو، بعنوان قدیمی ترین پایگاه خارجی نیروی دریایی آمریکا است که 116 سال پیش اشغال شده است.

دولت اوباما مدعی است گوانتانامو موضوع اصلی مناقشه نیست. اما این حرف پذیرفتنی نیست.

کارشناسان نظامی می گویند این مشکل است که ببینیم که چگونه ایالات متحده می تواند ارتباط خود را با هاوانا از سربگیرد در حالی به یک بخش بزرگی از خاک کوبا به طور نامحدودی وابسته است؛ به خصوص اگر در دوران پس از کاسترو روابط به طور قابل توجهی گرم شود.

در حالی که امروزه نمونه های زیادی در جهان از مرزهای مورد مناقشه و یا جزایر مورد رقابت وجود دارد، 45 مربع مایل زمینِ تحت محاصره‌ی آمریکا در گوانتانامو نمونه ای از یک ناهنجاری ژئوپولیتیکی در جهان است. هیچ جای دیگری در جهان نیست که در آن ارتش آمریکا با زور و اجبار سرزمین خارجی را بر مبنایی کاملا باز در برابر خواست ملت میزبان آن، اشغال کرده باشد.

جیمز استاوریدیس، دریاسالار بازنشسته آمریکایی گفت: "این امر احتمالا اجتناب ناپذیر است و ما باید گوانتانامو را به کوبا پس دهیم اما این اقدام دیپلماتیک سنگینی است."

استاوریدیس رئیس فرماندهی جنوب ارتش آمریکا بین سال های 2006 و 2009 بود. او گفته بود که پایگاه گوانتانامو، یک دارایی "استراتژیک و بسیار مفید" برای آمریکا باقی خواهد ماند.

استاوریدیس گفت: "این سخت است که به جای گوانتانامو به مکان دیگری با ترکیبی از یک بندر در آب های عمیق، فرودگاه مناسب و زمینی پهناور فکر کنیم."

اردوگاهی برای بازداشت مظنونان، تنها یکی از موارد استفاده این پایگاه است. این محل، مرکزی تدارکاتی برای ناوگان چهارم نیروی دریایی آمریکا و همچنین عملیات مبارزه با مواد مخدر و اقدامات امداد رسانی است. این مکان همچنین می تواند به عنوان یک مرکز بازداشت برای مهاجران شمالی باشد. محل این پایگاه در سواحل جنوب کوبا اجازه می دهد تا ارتش ایالات متحده پروژه برق رسانی در سراسر حوزه کارائیب را مدیریت کند و در عین حال این پایگاه موقعیت استراتژیکی در کنار هائیتی دارد.

استاوریدیس گفت، گوانتانامو در دوران مدرن امروزی با زیردریایی های هسته ای و هواپیماهای بدون سرنشین دیگر ضرورت چندانی ندارد. عملیات نظامی در مقیاس بزرگ نیز این مکان انجام نمی شود. پس می توان آن را با تاسیسات نظامی کنونی در پورتوریکو و یا جنوب فلوریدا جایگزین کرد.

کشتی های جنگی آمریکا در سال 1898 به خلیج گوانتانامو رفتند، و به همراه شورشیان کوبا، ناوگان اسپانیایی را شکست دادند. آمریکایی ها اساسا هرگز این مکان را ترک نکردند و شرایط استقلال کوبا در مفاد قانون اساسی این کشور اجازه داد تا نیروی دریایی آمریکا این مکان را "برای زمان مورد نیاز" اشغال کند. مبلغ اجاره، 2 هزار دلار در سال تعیین شد که با طلا پرداخت می شد.

اجاره نامه‌ی جدید ، مبلغ اجاره را به 4 هزار دلار در سال 1934 افزایش داد. اما هیچ تاریخی برای زمان خروج آمریکا تعیین نشد.

دولت آمریکا هنوز هم ماموری برای دریافت اجاره به کوبا می فرستد، اما کاستروها به آنها پولی نمی دهند. آنها اجاره نامه را به رسمیت نمی شناسند و می خواهند مستاجران آنجا را ترک کنند. تصور یکی از نمادهای امپریالیسم آمریکا بعنوان چیزی فراتر از یک پایگاه نظامی کار دشواری است.

پس از انقلاب کاسترو، ایالات متحده به هیچ وجه تمایلی نداشت این پایگاه تحت کنترل کمونیست ها قرار گیرد. در زمان اوج تنش در دوران جنگ سرد، مانند بحران موشکی کوبا در سال 1962، نرده های این پایگاه به خط مقدمی برای بن بست اتحاد جماهیر شوروی و آمریکا تبدیل شد. گاهی اوقات بین نیروهای ایالات متحده و کوبا نیز گلوله رد و بدل می شد.

کاسترو در سال 1964 آب و برق این خلیج را قطع کرد و اکنون این پایگاه به طور کامل از کوبا جدا شده است. بازدید کنندگان می گویند گوانتانامو شبیه یک شهر کوچک آمریکا است. این پایگاه با مین های زمینی، سیم خاردار و کاکتوس های قطور از دیگر بخش های جزیره جدا شده است.

در سال های اخیر، تلاش ناموفق اوباما برای تعطیل کردن زندان گوانتانامو چند سناریوی رویایی از دوره‌ی خروج از نظامیگری را برای این پایگاه ایجاد کرد. یکی از این سناریوها، تبدیل این مکان به یک مرکز تحقیقات و مرکز درمانی برای بیماری های گرمسیری و همه گیر بود. اگر گوانتانامو به مکان تحت کنترل کوبا بازگردد، می تواند به دومین شعبه از دانشگاه پزشکی آمریکای لاتین در کوبا تبدیل شود، که در آن دانشجویان از سراسر جهان آموزش پزشکی رایگان از دولت کوبا دریافت می کنند.

استاوریدیس گفت یک پیشنهاد برای "بین المللی سازی" این پایگاه که ارزش خود را به عنوان یک مرکز تدارکاتی حفظ می کند می تواند از نظر پنتاگون در طولانی مورد قابل پذیرش باشد. دیگران می گویند تحول در این پایگاه می تواند به عنوان یک تمرین در اعتماد سازی بین کوبا و آمریکا برای کاهش خصومت محسوب شود.

چنین حرکتی نمی تواند پیامدی به دنبال نداشته باشد. ایالات متحده کانال پاناما، را به عنوان مکانی به مراتب استراتژیک تر و با منافع تجاری بیشتر از خلیج گوانتانامو برای انجام عملیات نظامی با اکراه رها کرد.

پاناما با همکاری چندین دانشگاه آمریکا تاسیسات نظامی خود را به یک "شهرک علمی" به عنوان مجموعه ای از آزمایشگاههای تحقیقاتی و امکانات دانشگاهی تبدیل کرد.

در اینجا جدول زمانی در مورد چگونگی اشغال خلیج گوانتانامو توسط آمریکا آمده است:

سال 1898 : کشتی های جنگی بادبانی به گوانتانامو رفتند و به شورشیان کوبا برای شکست نیروهای اسپانیایی کمک کردند.

سال1903: آمریکا به خلیج گوانتانامو حقوق ارضی اعطا کرد. مدت اجاره در سال 1934 تمدید شد، میزان اجاره بها دو برابر شده و به سالانه چهار هزار دلار رسید.

سال 1959: فیدل کاسترو در کوبا به قدرت رسید و به رژیم باتیستا که مورد حمایت آمریکا بود، پایان داد. او آب و برق ارسالی به پایگاه را در سال 1964 قطع کرد.

دهه 1990: این پایگاه به بازداشتگاه و مرکز نگهداری از دهها هزار نفر از پناهندگان از هائیتی و کوبا تبدیل شد.

سال 2002: زندانی برای مظنونان باز شد. نزدیک به 800 تن از بازداشت شدگان در این محل نگهداری می شدند که امروز حدود 100 نفر از آنها باقی مانده اند.

منبع: واشنگتن پست

انتهای پیام

دیدگاه شما