پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، پسر فلسطینی در تجمع بزرگداشت روز نکبت در خان یونس در جنوب نوار غزه، نشسته در بالای خرابه های یک خانه که توسط رژیم اشغالگر قدس در طول جنگ 50 روزه تابستان سال گذشته ویران شده است. 15 می 2015.
هر ساله در تاریخ ۱۵ ماه می فلسطینیان خاطره تلخ سلب مالیکیشان را به یاد می آورند.
67 سال از اشغال فلسطین گذشت و خاطرات تلخ یک ملت آواره و ستمدیده بار دیگر زنده شد و در کنار آن تجاوزات،حملات، بازداشتها و سرکوب روزانه و محاصره شدید این ملت بر تلخی این خاطرات افزوده است.
روز نکبت و یا «فاجعه» روزی است که موجب شد فلسطینیها از خانههای خود بیرون رانده و در چهار گوشه جهان پراکنده شوند و این روز سرچشمه اصلی خشم فلسطینیها است، که نسل به نسل در آنها وجود دارد.
آمارهایی که در این هفته منتشر شد، گویای این موضوع است که از جمعیت ۱۲ میلیون نفری فلسطینیها، تنها ۴ میلیون از آنها در کرانه باختری و غزه زندگی می کنند. بیش از ۱،۸ میلیون فلسطینی درسرزمین های اشغالی به سر می برند و مابقی در خارج از فلسطین تاریخی زندگی می کنند.
اردن میزبان بالاترین شمار پناهندگان ثبت نام شده فلسطینی است که جمعیت آنها به بیش از ۲ میلیون نفر می رسد.
بر خلاف آنچه که بسیاری از اسرائیلیها می گویند، نکبت به ایجاد رژیم صهیونیستی اشارهای نمی کند، بلکه روزی است که سبب فروپاشی وحدت ملی، هویت و انسجام فلسطینیها شده است.
در حقیقت سازمان آزادیبخش فلسطین به اتحاد مجدد فلسطینیان از سال ۱۹۴۸ بسیار کمک کرده است، اما فلسطینیها به دنبال اهدافی فراتر از آنچه موجود است، هستند.
فلسطینیهای ساکن سرزمین های اشغالی به دنبال حقوق مساوی و در اردن شهروندان فلسطینی در تلاش برای نقش سیاسی بیشتری در کشور محل اقامت خود هستند. در همین حال، پناهندگان فلسطینی در اردوگاه یرموک واقع در سوریه تنها می خواهند که زنده بمانند.
فلسطینیها در کشورهای مختلف چه در عرصه سیاست و چه حرفهای به خوبی پیش می روند. بسیاری از آنها به درجات بالای سیاسی در کشورهایی که در آن زندگی می کنند، رسیده اند. از جمله بسیاری از نقش های برجسته پارلمانی در اروپا، استرالیا و آمریکا به دست فلسطینیان است.
پس از ۶۷ سال از این فاجعه، فلسطینی ها برای بازگرداندن حقوقشان امید دارند. با گذشت ۶۷ سال بیشتر آنان پناهنده هستند و فرزندان آنان در کشورهای دیگر مستقر شده اند.
آنان با وجود تعهدشان برای فراموش نکردن سرزمینشان، خانه های خود را برپا ساخته اند و تشکیل زندگی داده اند.
با وجود اینکه بعید است بسیاری از این پناهندگان بازگشت به کشورشان را انتخاب کنند، اما تا زمانی که حق بازگشت به آنان حتی کسانی هم که نمی خواهند و نیازی هم بدان ندارند، داده نشود این اشتیاق و درد آرام نمی گیرد.
ایجاد فلسطین به عنوان یک کشور مستفل و جلب رضایت فلسطینیان راه درازی را در پیش دارد.
هیچ کس انتظار ندارد که تمامی پناهندگان فلسطینی به کشورشان بازگردند، اما چیزی که مورد هدف است، دسترسی به این حق است.
رژیم صهیونیستی به عنوان بانی این فاجعه باید جرات یابد که اعتراف کند که مسئول این فاجعه تاریخی است.
با وجود گذر ۶۷ سال عطش بازگشت به وطن شاید سبب شود که همین فردا میلیون ها فلسطینی خانه های جدیدشان را ترک کنند و به خانه های خود در فلسطین بازگردند.
رضایت فلسطینان زمانی جلب خواهد شد که مبارزه ملی برای آزادی کامل فلسطین تحقق یابد. حل اختلاف و خواسته مشروع آنها تنها راه حل برای چهار میلیون نفری که در سرزمین اشغالی بسر می برند، نیست. بلکه راه حلی برای تمام فلسطینی ها در هر جا جهان است.
همانگونه که می دانیم ۶۷ سال فاجعه بر سر فلسطینیان نباید سبب شود، تا تمرکز بر اهمیت هدف تمامی فلسطینی ها که تشکیل کشور مستقل و بازپسگیری کامل خاک کشورشان از رژیم صهیونیستی از دست رود.
حمایت های بین المللی از فلسطینیان، سرمایه گذاری در این کشور و تحریم رژیم اشغالگر قدس کلید تحقق آرمان فلسطین است و به التیام درد ملت فلسطین که ۶۷ سال پیش روی داده است، کمک می کند.
روز نکبت نامی است که فلسطینیان برای اشاره به سالگرد بیرون راندن میلیون ها فلسطینی و تشکیل رژیم اشغالگر قدس در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۲۷ استفاده می کنند و در آن روز عزا میگیرند.
در این میان، کوتاهی کشورهای عربی و اسلامی بر کسی پوشیده نیست و همه واقفند که اگر سستی و ضعف و چند دستگی کشورهای عربی نبود، ما اکنون شاهد دردناکترین واقعه تاریخ یعنی مسئله فلسطین نبودیم و آوراگی این ملت مظلوم را نظاره گر نبودیم.
همچنین امسال شماری از کودکان غزه در 67مین سالگرد روز نکبت مقابل دفتر سازمان ملل متحد تجمع و بر حق بازگشت فلسطینیان آواره و بازپسگیری کامل خاک کشورشان از رژیم صهیونیستی تأکید کردند.
عکس: رویترز
مترجم: گلناز سادات غفاری