جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ یک بوس کوچولو از طرف مجرم خطرناک

کد خبر: ۸۴۷۱۷
عکس روز/ یک بوس کوچولو از طرف مجرم خطرناک

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، وقتی تلفنتان زنگ می‌خورد و شما را از خواب بیدار می‌کند و از تخت بیرون می‌کشد، دو احتمال وجود دارد، یا اینکه اشتباه شماره شما را گرفتنه اند و یا اینکه موضوع فوری پیش آمده است. جمعه، خبری از تلفن اشتباه نبود.
آن طرف خط یکی از نیروهایم بود که به من هشدار داد صدها عضو یک گروه بسیار خطرناک از دو زندان الساوادور به ایزالکو که دارای امکانات امنیتی بالایی در غرب پایتخت این کشور است، منتقل می شوند.
در طی چند هفته اخیر مقامات الساوادور در مورد انتقال دست جمعی بازداشت شدگان، اعتراضاتی کرده بودند.
قطع کردن کانال های ارتباطی میان رهبران ‌زندانی گروه‌های مسلح که در این کشور به عنوان پاندیس (‌pandillas به معنی دار و دسته شناخته می شوند) با معاونانشان در خارج از زندان بخشی از یک راهبرد است.
زندانیانی که به عنوان رهبران گروه های خشن مسلح شناسایی شده اند به ندامتگاه هایی با ‌شرایط‌ سخت تر فرستاده می شوند.

امید بر آن است، خشونتی که سبب کشته شدن ۱۱۲۴ نفر در سه ماهه اول سال جاری در کشوری که تنها ۶ میلیون جمعیت دارد، ریشه کن شود. قربانیان این فاجعه سربازان، نیروهای پلیس و غیر نظامیانی بودند که در تیر اندازی های اعضای این باند ها جان خود را از دست دادند.
از تخت بیرون آمدم و روانه زندان ایزالکو شدم. قرار بود ۴۰۰ زندانی از زندان های کیوداد باریوس و چالاتنانگو به آنجا منتقل شوند. وقتی آنجا رسیدم ساعت ۸ صبح بود. هنوز درهای زندان به روی اولین گروه گانگسترها که یک ساعت پیش به آنجا رسیده بودند، بسته بود. بسیار خسته کننده به نظر می رسید. به نیرویم زندگ زدم و او به من گفت: از جایم تکان نخورم، تعداد کثیری از زندانیان که حدود ۳۰۰ عضو گروه سالواتروچا و ام اس ۱۳ بودند هنوز کیوداد باریوس را ترک نکرده اند.
زمانی که آنجا منتظر نشسته بودم پیامکی دریافت کردم که در آن نوشته شده بود: علمیات به تاخیر افتاده است. سلاح و موارد غیر قانونی در زندان پیدا کرده اند، به همین منظور اتوبوس ها به جایی نخواهند رفت.
به نظر می رسید راه طولانی در پیش دارم. شروع به گپ زدن با سربازانی که در ناحیه گشت می زدند، بستگان زندانیان که از انتقال زندانیان به مسافت دور شکوه می کردند و خبرنگاران کردم.
پرسه زدن همیشه بخشی از شغل من است. ساعت پنج بعد از ظهر بود که دو اتوبوس زندان همراه ماشین های پلیس رسیدند. پنجره های اتوبوس اولی تیره شده بودند و ممکن نبود داخل آن را دید اما اتوبوس دومی چند پنجره اش تا نیمه باز بود.
تمام فکرم عکاس هایم بودند، دوربینم را بر پنجره های باز تنظیم کردم و همه چیز از جمله نگاه ها و توهین های اراذل و اوباش با بالاتنه برهنه داخل اتوبوس را نادیده گرفتم و شروع به عکس گرفتم کردم.
به سرعت لنز دوربینم را عوض و شروع به عکاسی از چشمان زندانیان در پشت پنجره های کثیف اتوبوس کردم. ناگهان در تصویر صورتی که کاملا با خالکوبی ‌پوشیده شده بود، نمایان شد. زمانی که متوجه شد دارم از او عکس می گیرم، برایم بوسه ای فرستاد و زد زیر خنده .
پس از چند دقیقه درهای زندان گشوده شدند و اتوبوس در داخل آن ناپدید شد. تنها دو دقیقه عکس گرفتم اما برایم کافی بود. من عکس هایم را گرفته بودم.
حال که این کلمات را می نویسم می توانم چشمانی را که عکاسی کرده بودم، به یاد آورم. همیشه در نگاه های سخت این دار و دسته ها احساس سرما به آدم دست می دهد. اما این ‌وضع این اجازه را به من می دهد که به دنیا نشان دهم که واقعیتی ظالم در کشور زیبای من وجود دارد که ناشی از خشونت های مرگبار دار و دسته ها و از این قبیل گروه ها است.
در السالوادور یک روز بدون مبارزه در برابر این مرگ ها وجود ندارد. من مرگ را در چشمان اعضای این گروه ها می بینم. همچنین شاهد ترس در چشم های افراد عادی که به زندگی در این هراس و وضعیت هستن. ترسی که شما را فلج کرده است و هر حرکت شما را تعیین می کند.
آمار رسمی نشان می دهد که حدود ۶۰ هزار عضو این گروه ها ‌در السالوادور وجود دارند.زاین در حالی است که ۱۳ هزارنفر دیگر آز آنها در زندان به سر می برند.
چگونه می توانم به شما بگویم که چه کسی، کیست؟! آیا مردی که هر روز در ایستگاه اتوبوس می بینم عضو یک باند است؟ و یا دیگری که همین الان از من ساعت را پرسید با خودش اسلحه داشت؟ در سالوادور ما روز به روز زندگی می کنیم بدون آنکه به فردا بیاندیشم. برای اینکه دقیق نمی دانیم چه کسی در کنارمان ایستاده است.
عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما