جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

عکس روز/ روایت عکاسی که زنده به گور شد

کد خبر: ۸۳۲۸۹
عکس روز/ روایت عکاسی که زنده به گور شد

پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «روبرتو اشمیت» دبیر سرویس عکس جنوب آسیا خبرگزاری فرانسه و «امو‌ کانامپیلی» ‌سردبیر کاتماندو ۲۵ آوریل تازه وارد کمپ اورست شده بودند که بهمن روی داد. این بهمن بر اثر زلزله شدیدی در نپال صورت گرفت که بیش از ۵ هزار کشته و دست کم ۱۸ کشته در میان کسانی که روانه پایین کوه بودند برجای گذاشت.

این روایتی است پس از گذر از اورست و سلامت رسیدن به شهر لوکلا و بازماندگانی که مرگ را تجربه کرده اند.
پس از9 روز سفر تازه به کمپ اصلی رسیده بودیم. صعود از این کوه واقعا سخت و دشوار است، اما مکانی است شگفت انگیز که با هیچ حسی نمی توان آن را توصیف کرد.
چندتایی عکس گرفتم و به دنبال چادرمان رفتم. ۱۰ دقیقه بیشتر نمی شد که آن جا بودیم که غرولند کوه را احساس کردیم. امو به من گفت: چه شده است؟ در جواب گفتم زمین تکان می خورد. بهمن است.
من در کلمبیا بزرگ شدم، جایی که زمین لرزه های ‌بسیاری را تجربه کرده بودم، اما چنین چیزی تا به حال نشنیده بودم.
بیرون چادر آمدیم و ناگهان صدای مهیبی شنیدیم. مانند صدای قطاری بود که از اعماق می آمد. بسیار با قدرت.
هوا ابری بود. امو به داخل چادر برگشت. سمت چپم را نگاه کردم که ناگهان موج عظیمی را دیدم. عکس بیانگر واقعیت نیست. دوربین را برداشتم و تنها شاتر را فشار دادم. سه تا عکس گرفتم که دیدم این موج به ما رسیده است. پریدم و به زیر میز رفتم.
همانند بادی بود که ما را با خود جارو می کرد و می برد. نمی دانستیم بالا و یا پایین هستیم فقط غلت می خوردیم.

بلاخره بر پشت خود فرود آمدم . صدای افتادن سنگ‌ها و صخره ها را بر رویم می شنیدم. با خود احساس کردم، دارم زنده به گور می شوم.
سنگ‌ها روی من انبوه شدند، در نهایت همه چیز متوقف شد و حالت ساکن به خود گرفت، می دانستم زنده ام و حالت هوشیاری دارم، باید راهی برای تنفس پیدا می کردم.
سعی کردم رویم را پاک کنم و راهی برای رسیدن هوا ایجاد کنم. ناگهان دستی کمک کرد و مرا به بیرون کشسد. یکی از مردم بومی منطقه کوهستانی شرپا بود.
امو در حال خونریزی بود. ناخن دست چپش به طور کامل شکسته بود و انگشتش پاره شده بود.
ما شانس آورده بودیم زیرا چادرمان در کنار صخره ای بود که ما را نجات داده بود. در همان حال گفتم باید دوربینم را پیدا کنم ناگهان یکی از بومیان آن را به من داد. هیچ صدمه ای ندیده بود حتی لنز آن هم نشکسته بود. فقط برفی شده بود. از چادر بیرون آمدیم عده ای ظاهر شدند. من شروع به عکس گرفتن کردم، نمی دانستم باید عکس بگیرم یا به مردم کمک کنم؟!

ساعتی بعد صدای بهمن هایی در مجاورتمان به گوش رسیده می شد. آن‌ها نزدیک بودند اما به دلیل ابری بودن هوا چیزی دیده نمی شد. صداها بسیار ترسناک و فراموش نشدنی بودند. نمی دانستیم که آیا بر سر ما فرود می آید یا خیر.
شروع به کمک رساندن به مردی نپالی که به شدت مجروح شده بودن کردم. یادم است درباره خانواده‌هایمان با هم صحبت کردیم و اینکه هر دو پسرهایمان را دوباره خواهیم دید. لحظه خوب و زیبایی بود، یک حس انسانی در میان همه چیز وجود داشت.


این زلزله 7.9 ریشتری که روز شنبه در نپال اتفاق افتاد، شهر کاتماندو را تقریبا 10 متر جابجا کرد و یکی از شدید ترین زمین لرزه ها در نپال در 80 سال گذشته اشت. در این زمین لرزه بیش از پنج هزار نفر کشته و 10 هزار نفر زخمی شدند.
خبرگزاری فرانسه به نقل از مرکز ملی عملیات فوری نپال افزود: در مجموع پنج هزار و489 نفر در زمین لرزه هفت و هشت دهم ریشتری که شنبه این کشور را به لرزه درآورد، کشته و بیش از 12 هزار نفر نیز مجروح شدند.
کاتماندو پایتخت کشور 28 میلیونی نپال، اندکی بیش از یک میلیون نفر جمعیت دارد و گفته می شود هنگام وقوع زلزله حدود 300 هزار گردشگر نیز در این شهر حضور داشتند.
براساس گزارش خبرگزاری ها به نقل از مقامات رسمی نپال، از زمان وقوع زلزله روز شنبه تاکنون، 100 پس لرزه نیز رخ داده است که قوی ترین آن بر اساس مرکز لرزه نگاری آمریکا 6.7 ریشتر درجه بوده است.

سازمان لرزه نگاری آمریکا محل وقوع زلزله روز شنبه نپال را 10 کیلومتری عمق زمین و در شمال شرق کاتماندو و نزدیک مرز با چین اعلام کرد.
گزارش ها حاکی است که بیش از 100 نفر از اتباع کشورهای همسایه از جمله در هند 61 کشته، در منطقه خودمختار تبت چین با 25 کشته و تعداد دیگری نیز در دیگر کشورهای همسایه کشته شدند.

عکس: خبرگزاری فرانسه
مترجم: گلناز سادات غفاری

انتهای پیام

دیدگاه شما