فردا 17 مارس و روز انتخابات مجلس در رژیم صهیونیستی است. اتخاباتی که می تواند پایان کار نتانیاهو به عنوان نخست وزیر این رژیم باشد. با این حال باید دید سیاست خارجی این رژیم خصوصا در قبال مسأله ی فلسطین تا چه حد تحت تأثیر انتخابات ها و خصوصا انتخابات پیش رو است؟
بدون شک میزان تندروی و افراط گرایی در میان احزاب صهیونیست و هیئت حاکمه نیز به یک میزان نیست.
احزاب دست راستی و رهبران آن ها مانند نتانیاهو و نفتالی بنت بارها تأکید کرده اند که هرگز دست از کرانه ی باختری نخواهند کشید و اجازه ی ایجاد دولت مستقل فلسطینی را در آنجا نخواهند. نتانیاهو نیز سوگند خورده است هیچ بخشی از سرزمین کرانه ی باختری را از دست نخواهد داد و راه حل دو کشور نیز دیگر کارآیی ندارد. البته در صورت به قدرت رسیدن احزاب معتدل تر می توان امیدوار بود که وضعیت فلسطینیان ساکن کرانه ی باختری و غزه نیز به بدی دوران تصدی گری نتانیاهو نباشد و حتی امکان دارد مذاکرات صلح نیز از سر گرفته شود.
اما به نظر نمی رسد سیاست های راهبردی این رژیم در قبال سرزمین فلسطین و جهان اسلام که تقریبا برای تمامی احزاب حاکم مشخص و تغییر ناپذیر است از این انتخابات تأثیر چندانی بپذیرد. در تمامی نقشه های جغرافیایی موجود در سرزمین های اشغالی و حتی نقشه های هواشناسی، مرزهای این رژیم تمامی سرزمین فلسطین را شامل می شوند و تصور این که دولتی در این رژیم بر سر کار بیاید که از بخشی از آن دست بشوید از نظر اکثر کارشناسان خیال خام است.
به صورت سنتی در انتخابات های برگزار شده ی این رژیم 4 گروه سیاسی اصلی رقیب وجود دارند. احزاب دست راستی (مانند حزب لیکود به رهبری نتانیاهو)، احزاب چپ، احزاب فوق ارتدکس (مانند حزب شاس به رهبری آریه دری) و احزاب عرب. تغییرات آرا در میان این احزاب عمدتا در روزهای آخر منتی به انتخابات اتفاق می افتد و تا روزهای پایانی همچنان پیشبینی نتیجه ی انتخابات به طور دقیق معمولا ممکن نیست.
با این وجود نتیجه ی تازه ترین نظرسنجی ها نشان می دهد وضعیت رهبر حزب لیکود و نخست وزیر فعلی این رژیم به خوبی گذشته نیست. بر خلاف گذشته این بار آنچه توجه بسیاری از رأی دهندگان را در سرزمین های اشغالی به خود معطوف کرده است نه مسائل به اصطلاح امنیتی و خارجی، بلکه مسائل اقتصادی و هزینه های جاری زندگی و مسکن است. تمام این مشکلات در سرزمین های اشغالی در کنار گزارش هایی قرار دارد که نشان می دهند آقای نخست وزیر درآمد های دولتی را صرف هزینه های اقامتی خود در اورشلیم و ساحل خصوصی ویلای خود در شمال تلاویو می کند. علاوه بر این ها هزینه های هنگفتی که نتانیاهو و همسرش سارا برای آرایش مو و امور خدماتی خود می کنند نیز به هزینه ی عجیب 24000 دلار در سال برای تهیه ی غذای نخست وزیر اضافه می شود.
گزارشات مستند منتشر شده در ماه گذشته نیز نشان می دهند نتانیاهو و حزب وی نتوانسته است به وعده های اقتصادی بلندپروازانه ی خود برای کمک به خانه دار شدن ساکنان سرزمین های اشغالی وفا کند.
روز یکشنبه بنجامین نتانیاهو در یک مصاحبه ی رادیویی «روزنامه نگاران متخاصم» و «برخی قدرت های خارجی در سایه» را برای ایجاد کمپین ضد نتانیاهو مقصر دانست. سخنی که رقیب دیرینه ی او زیپی لیونی در پاسخ به آن گفت:«شهروندان نتانیاهو را برکنار می کنند. اما نه به خاطر آنچه در روزنامه ها نوشته شده است. بلکه به خاطر این که اصلا پول کافی برای خرید روزنامه یا خانه ای برای زندگی فرزندان خود ندارند.»
یهودا بن معیر از سیاستمداران صهیونیست نیز درباره ی سخنرانی نتانیاهو در کنگره گفته است:«مشخص است که نتانیاهو تصور می کرد آنچه در واشنگتن انجام داد(سخنرانی در کنگره) به وی کمک خواهد کرد. اما این سخنرانی در کشور خود او سودی برایش نداشت.»
آنچه وضعیت حزب لیکود را شکننده تر از گذشته کرده است تغییر قانون انتخابات و بالا بردن حد نصاب رأی برای ورود به مجلس است. امری که باعث شده تا بسیاری از گروه های کوچک سیاسی با یکدیگر ائتلاف کنند. با این همه حزب لیکود حتی در صورت پیروزی در انتخابات نیز الزاما مقام نخست وزیری را در اختیار نخواهد گرفت. زیرا قانون در این باره تصریحی ندارد و اگر مجموع کرسی های احزاب رقیب از حزبی که برنده ی انتخابات است بیشتر باشد این احزاب می توانند با یکدیگر توافق کنند و فردی غیر از نماینده ی حزب پیروز را به نخست وزیری انتخاب کنند. در صورت وقوع چنین امری دولت برآمده از احزاب رقیب یا دولت وحدت ملی بسیار شکننده تر از دولت کنونی خواهد بود.
علاوه بر این ها در سرزمین های اشغالی گروهی که خود را V15 می نامند با شعار «هر کسی به جز بی بی(نام مستعار نتانیاهو)» موفق شدند تجمعی با حضور 35000 نفر را در پارک تلاویو برگزار کنند. تجمعی که هدف اصلی آن برکناری نتانیاهو از قدرت در انتخابات پیش رو است
گزارش ها حاکی از آن است که اوباما، رئیس جمهور دیرینه ترین متحد استراتژیک رژیم صهیونیستی نیز ترجیح می دهد تا احزاب معتدل تر قدرت را در این رژیم بدست گیرند تا علاوه بر کمک به رسیدن به توافق هسته ای با ایران و پایان سنگ اندازی های نتانیاهو، مذاکرات را با فلسطینیان آغاز کند و راهی به حل دیرینه ترین مناقشه ی خاورمیانه بگشاید. راه حلی که به نتیجه رسیدن آن با توجه به گذشته ی مذاکرات صلح میان اعراب و رژیم صهیونیستی اگر نه غیر ممکن، دستکم بسیار دور از ذهن می نماید.