جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

جهان قول های خود برای بازسازی غزه را زیر پا گذاشته است

کودکان غزه همچنان در رنج

مقاله ی زیر که به قلم یکی از کارمندان سازمان ملل در غزه توسط گاردین منتشر شده است، به وضوح نشان از جنایات جنگی دهشتناک رژیم صهیونیستی در طول جنگ غزه، و نیاز پناهجویان غزه به رسیدگی فوری دارد. با این حال نویسنده در پایان مقاله از روی عمد یا به ناچار، در تحلیل خود از راه حل مشکلات مردم غزه، ضمن اتخاذ موضعی ظاهرا بی طرف، به نحوی وانمود می کند که گویی فلسطینیان هم در این جنایت جنگی مقصر بوده اند و مسئولیت های یکسانی با مسببان آن یعنی رژیم صهیونیستی دارند! این متأسفانه همان موضعی است که در قطعنامه های مختلف سازمان ملل درباره ی مسأله ی فلسطین نیز شاهد آن هستیم. با این همه شرح شرایط اسف بار امروز مردم غزه و مرگ و میر کودکان و نوزادان بی خانمان در سرمای زمستان از زبان یکی از کارکنان سازمان ملل، می تواند بیانگر شمه ای از جنایات رژیم اشغالگر قدس باشد. همین امر ما را بر آن داشت که ترجمه ی کامل این گزارش را تقدیم خوانندگان نماییم.

کد خبر: ۷۵۷۰۶
کودکان غزه همچنان در رنج

سلما، کودکی که تنها 40 روز داشت به دلیل هیپوترمی درگذشت. بدن او با آب سرد باران خیس شده بود و مثل «بستنی» یخ زده بود. غزه در ماه ژانویه در معرض توفانی سخت قرار گرفت که به آن «هدی» می گویند. سلما جوان ترین قربانی آن بود.

به دیدن مادر سلما، «میروات» و 14 عضو خانواده ی پر جمعیتشان می روم. در همان مکان در همان اتاقی که سلما آخرین شب زندگی خود را در آن خوابیده بود. آن ها هنوز همانجا در بیت هانون در شمال غزه زندگی می کنند. محل زندگی آن ها سازه ی چوبی کوچکی با سه اتاق و پوشیده از پلاستیک است. وقتی از جاده آن را می بینم فکر می کنم پناهگاه حیوانات است. درب آن یک پتو است که وقتی باد می زند می افتد. باران می بارد. آب به داخل می ریزد. میروات فرش خیس شده از آب را که در نقش کف اتاق است عقب می کشد و شن های خیس زیر آن را بیرون می ریزد. خاطرات مرگ سلما در روز 9 ژانویه همچنان به شکلی دردناک زنده اند.

« شبی که او مرد طوفان شدید بود. همه ی ما غرق در خیسی بودیم. اما بعضی از ما توانستند بخوابند. باران به داخل آمد و پتو های سلما را خیس کرد. دیدم می لرزد. بدن کوچکش درست مثل بستنی یخ بسته بود. او را به بیمارستان بردیم. اما بعدا دکتر زنگ زد. سلما مرده بود. دختر قشنگم وقتی به دنیا آمد 3.1 کیلو وزنش بود. می توانست امروز زنده باشد اگر در جنگ خانه هایمان را بمباران نکرده بودند و از خانه هایمان بیرونمان نکرده بودند و مجبور نمی شدیم این طور زندگی کنیم.»

در طول جنگ غزه در تابستان گذشته میروات، شوهرش و چهار کودک در مجتمعی با 5 ساختمان ساده با 40 عضو خانواده ی بزرگشان در یک کیلومتری دیوار حایل میان غزه و اسرائیل زندگی می کردند. پدر ناتنی او «جبرئیل» می دانست که زندگی در خط مقدم را نمی توان تاب آورد.

او به من می گوید: «بوی مرگ در هوا بود. روان بچه ها زخم خورده بود و نمی توانستند بخوابند. بعد از یک هفته مبارزه در حالی که بمب ها اطرافمان می ریختند فرار کردیم. بر جانمان می ترسیدیم. به خانه ی برادرم رفتیم. اما بعد اوضاع خیلی خطرناک تر شد. بنابراین به بیمارستانی پناه بردیم. بعد از یک ساعت بمباران به آنجا رسید. به پناهگاه یکی از مدرسه های آژانس امداد سازمان ملل(UNRWA) گریختیم. هزاران نفر از ما در مدرسه ای زندگی می کردند که تنها برای سکونت هزار نفر دانش آموز طراحی شده بود. بعد از جنگ هم به اینجا آمدیم.»

داستان غم انگیز این خانواده باسلما تمام نمی شود. خواهر سلما، «مائس» سه ساله هم به دلیل مشکلات تنفسی ناشی از قرار گرفتن در آب و هوای خشن در بیمارستان بستری است. میروات می گوید:«می ترسم مائس هم مانند سلما بمیرد.»

بیرون خواهرخوانده ی میروات، نسرین 28 ساله را دیدم. پسر او هم در حالی که 50 روز داشت هنگامی که خانواده به مدرسه ی سازمان ملل پناه برده بود مرد. «مرگ «مومن» ناگهانی بود. هیچ کاری نبود که کسی بتواند برای نجات او انجام دهد. احساس می کردم سردش است. رویش را پوشاندم و او را خواباندم. بچه روی دامنم خوابیده بود. وقتی ساعت 4 صبح بیدار شدم کبود شده بود. مومن مرده بود. من پنج سال برای به دنیا آوردن پسر صبر کردم. و حالا او رفته است.»

جبرئیل حتی با معیارهای غزه هم پدربزرگی فوق العاده است. دو کودک از چهار کودکی که در هفته های اخیر در غزه بر اثر هیپوترمی جان باختند نوه های او بودند. او می گوید جنگ هم آینده ی او را از او دزدید و هم گذشته ی او را: «خانه ام خراب شده و با زمین یکی شده است. من برای 40 سال به سختی کشاورزی کردم. برای خانواده ام معاشی فراهم کردم. اما تنها در چند ساعت همه ی آن از بین رفت. یک زمین کشاورزی داشتم که آن ها ویرانش کردند. 17 سال پیش در آن درختان لیمو می کاشتیم. اما تانکها آن را خراب کردند.»

جبرئیل مرد کارآفرینی است که تعمدا به فقر انداخته شده است: «پسرم الاغی دارد و هر روز با جابجا کردن سنگ بین پنج تا ده شِکِل [یک تا دو یورو] درآمد دارد که خرج همه مان را بدهد. قوت قالب ما هوبیزه [نوعی علف وحشی خوراکی مانند اسفناج] است که می توانیم در خیابان ها آن را بچینیم.»

واو چه کسی را در مرگ نوه هایش مقصر می داند؟ او می گوید:«مجمع بین المللی امداد آن بچه ها را کشت. آن ها وعده های میلیاردی دادند. اما اکنون کجاست؟ ما خانه می خواهیم نه وعده و وعید. آژانس امداد سازمان ملل دیگر پولی ندارد. بدون حمایت مالی آن ها چکار می توانند بکنند؟»

جبرئیل درست می گوید. درست سه هفته ی قبل، آژانس امداد سازملل که من برای آن کار می کنم مجبور شد فعالیتی را متوقف کند که برای خانواده ی او در حکم برنامه ی نجات زندگی بود. پس از کنفرانس اکتبر گذشته در قاهره که خیرین تضمین کردند 5.4 میلیاد دلار برای بازسازی غزه هزینه کنند ما یک پروژه ی 720 میلیون دلاری را آغاز کردیم. با وجود سخاوت ضمانت کنندگان در قاهره مطمئن بودیم که منابع مالی در آنجا وجود دارد. یا حداقل ما چنین فکر می کردیم. با این پول می خواستیم به مردمی که خانه های آنان اکنون غیر قابل سکونت بود کمک هزینه ی سکونت بدهیم. امیدوار بودیم که بتوانیم پول نقد بدهیم تا مردم بتوانند خانه های خود را بازسازی و تعمیر کنند. اما میلیارد ها دلاری که وعده ی آن داده شده بود پرداخت نشد و برنامه با محدودیت مالی در حدود 600 میلیون دلار مواجه شد.

روز بعد از اعلام تعلیق کمک های مالی خشم همه جا را فرا گرفت. دفتر ویژه سازمان ملل در امور صلح خاور میانه در غزه مورد حمله قرار گرفت. تهدید به اقدامات خشونت آمیز همچنان باقی است. می شود آن را در هوا حس کرد. درست مانند تابستان گذشته.

مشخصا نیاز زیادی وجود دارد و احساس نومیدی غیر قابل اغماض و عظیم است. بنا بر تخمین های ما تقریبا 100000 واحد مسکونی آسیب دیده اند یا به طور کامل ویران شده اند و هزاران نفر را تحت تأثیر قرار داده اند. بسیاری از کسانی که خانه های آنان همچنان قابل سکونت است خانه های خود را پر از آب یافته اند یا شبکه های برق آنان از کار افتاده است.

بازسازی مادی غزه تنها بخشی از داستان است. اگر سلما و مومن زنده مانده بودند چه آینده ای در انتظار آنان بود؟ نسل بعدی در غزه بیمار، شوک زده و خشن است. مکان بازی و سرگرمی آن ها پر است از 8000 قطعه مهمات عمل نکرده.

بنا به تخمین سازمان ملل 540 کودک در جنگ غزه کشته شدند که بسیاری از این کودکان در خانه های خود مردند. آژانس امداد سازمان ملل نمی توانست پناهگاه امنی باشد. در هفت مورد به مدارس ما حمله ی مستقیم صورت گرفته است. کودکان در داخل کلاس ها و زمین های بازی و اطراف آن ها درست زیر پرچم آبی سازمان ملل مرده اند. تقریبا هر کودکی در غزه عضوی از خانواده یا دوستان خود را دارد که در مقابل چشمان او کشته شده، مجروح شده و یا دچار عیب مادام العمر شده است. یک هزار نفر از 3000 کودکی که در جنگ مجروح شده اند به نظر می رسد ناتوانی های جسمی را تا آخر عمر با خود خواهند داشت. اگر سلما و مومن زنده می ماندند تا به بلوغ برسند، به بازار کاری وارد می شدند که در یک چهارم پایانی سال قبل به رقم بی سابقه ی 47 درصد رسید. میانگین خاموشی ها در طول روز 18 ساعت است و نزدیک به 90 درصد تمام آب های غزه غیر قابل آشامیدن است.

وضعیت غزه یک فاجعه ی طبیعی نیست. بلکه برساخته ی انسان، و نتیجه ی انتخاب های تعمدی سیاسی است. اکنون باید انتخاب های متفاوتی انجام شود. معنای بازسازی یک مکان چیست وقتی جمعیت آن محکوم به وابستگی برای کمک باشند؟

موقعیت اکنون در آستانه ی بحران بزرگ دیگری است که نتایج هشدار دهنده ای برای اسرائیلیان و فلسطینیان دارد. کمک مالی برای انجام عملیات های انسان دوستانه به شکلی فوری مورد نیاز است اما چنین کمکی تنها می تواند بدترین نتایج این بحران را کاهش دهد.

مردم در غزه نیازمند تغییرات فوری اند: آنان نیاز دارند که تمامی احزاب درگیر، به تعهدات خود تحت قوانین بین المللی پایبند باشند. نیاز است که اسرائیل تمام موانع احقاق حقوق بشر را برطرف کند و محاصره ی غزه را سریعا پایان دهد. اجازه دهد که رفت آمد به غزه انجام شود که گامی مهم در راستای بازسازی اقتصادی است.

موشک هایی که از غزه شلیک می شوند باید متوقف شوند. نیازی فلسطینیان به اتحاد فوری است. بنابراین دولت وحدت ملی فلسطین از این طریق می تواند کارکرد امنیتی و حاکمیتی خود را در غزه داشته باشد. کوارتت خاورمیانه [نهادی بین المللی که در مذاکرات صلح محوریت دارد] باید فشار های سیاسی موثری را وارد کند چرا که زمان کمک های حقوق بشری تنها، مدتهاست که گذشته است.

به مددکاران کنفرانس قاهره اصرار می کنم که وثیقه های خود را به سرمایه ی نقد تبدیل کنند و از کمیته ی بین المللی می خواهم که بر اجرای قوانین بین المللی اصرار داشته باشد. از همه مهم تر، گروه های درگیر جنگ به حمایت از غیر نظامیان متعهد باشند. کسانی که در انجام اعمال خلاف این قوانین گناهکار شناخته می شوند باید قابل تعقیب و سپردن به دست عدالت باشند.

یک بحران بزرگ دیگر قابل پیشگیری است. اگر ما منابع سیاسی، مالی و اخلاقی خود را بسیج کنیم تا از حالت رکود بیرون بیاییم می توانیم آینده ی غزه را دوباره به آن بازگردانیم. برای سلما و مومن اکنون دیگر دیر شده است. اما هنوز برای نسل بعد یعنی 950000 کودکی که باقی مانده اند هنوز دیر نیست.

گاردین- کریس گانس

انتهای پیام

دیدگاه شما