جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

القدس العربی :ایران و اسرائیل، کدامیک دوست و کدامیک دشمن است؟

ایران و اسرائیل، کدامیک دوست و کدامیک دشمن ؟

کد خبر: ۴۴۳۳۶

پایگاه خبری و اطلاع رسانی جماران به نقل از شفقنا (پایگاه بین المللی همکاری های خبری شیعه) - "تبلیغ ایده معرفی ایران به عنوان دشمن خیالی جهان عرب به وسیله موسسه های رسانه ای کشورهای حوزه خلیج (فارس) و پذیرش این ایده از سوی شهروندان این کشورها و سایر کشورهای عربی علاوه بر اینکه توانسته تا حدودی مواضع انعطاف پذیر برخی نظام های حاکم در کشورهای مذکور در قبال دشمن واقعی یعنی رژیم صهیونیستی را توجیه پذیر نشان دهد، به برخی از این نظام ها نیز مساحت گسترده ای داده تا برای تغییر و اصلاح روابط خود با این رژیم به صورت ریشه ای، دست به مانور بزنند."

به گزارش سرویس ترجمه "شفقنا"، "ناصر العبدلی"، نویسنده و فعال سیاسی کویتی و رئیس "جمعیت توسعه دمکراسی" در این کشور در مقاله ای تحلیلی که تحت عنوان "ایران و اسرائیل، کدام یک دوست و کدام یک دشمن است؟" روی پایگاه اینترنتی روزنامه فرا منطقه ای "القدس العربی" قرار گرفته، ضمن اشاره به تغییر موضع بسیاری از کشورهای عربی به ویژه کشورهای حوزه خلیج فارس در قبال رژیم صهیونیستی و تبلیغات گسترده رسانه های وابسته به خاندان های حاکم در این کشورها جهت نشان دادن جمهوری اسلامی ایران به عنوان دشمن اصلی جهان عرب، تاکید کرده که اختلافات میان ایران و کشورهای عربی ریشه ای نبوده و مقایسه این کشور با رژیم صهیونیستی بی معنی و خلاف واقعیت است، چرا که رژیم صهیونیستی در سرزمینی تشکیل شده که آن را به سرقت برده و در اصل سرزمین اعراب می باشد، ناصر العبدلی که در مقاله خود آورده است:

«سه دهه پیشتر سخن گفتن در مورد دشمنی غیر از رژیم صهیونیستی در جهان عرب همانند خودکشی بود، اما امروزه اگر در مورد اسرائیل به عنوان یک دوست صحبت کنی، نه تنها کسی از تو انتقادی نمی کند، بلکه احتمال دارد افرادی نیز در اطرافت جمع شوند از جمله برخی از نظام های حاکم در کشورهای عرب حوزه خلیج (فارس) و البته در راس آنها عربستان سعودی و همچنین ملت هایی که دیگر توانایی تشخیص را ندارند.

در همین راستا، باید پرسید با وجود آنکه دلایل دشمنی اعراب با رژیم صهیونیستی همچنان به قوت خود باقی مانده و اتفاق چندان مهمی در این زمینه رخ نداده، چرا وضعیت تغییر پیدا کرده و دشمن تبدیل به دوست شده است؟

در پاسخ به این پرسش خواهید شنید که برخی ها برنامه هسته ای ایران و جاه طلبی های توسعه طلبانه این کشور (به ادعای این عده) جهت تسلط بر منطقه را دلیل این تغییر وضعیت دانسته و احتمال دارد برخی دیگر نیز بگویند که پروژه جدید تغییر در جهان عرب یا آنچه "بهار عربی" نامیده می شود، دلیل این تغییر باشد، جایی که از نظر آنها باید در ابتدا به این دو مسئله پرداخت و آنها را خاتمه داد، چرا که تنها در آن صورت می توان موضع پیشین در قبال رژیم صهیونیستی را دوباره در پیش گرفت.

با این حال، نگاهی گذرا به چشم انداز کنونی منطقه کافی است تا این دو دلیل دیگر ارزشی نداشته باشند و گفته های برخی نظام های حاکم در کشورهای عرب حوزه خلیج (فارس) به ویژه عربستان سعودی نیز تکذیب شوند، جایی که مسئله کنونی بسیار بزرگتر از به حالت تعلیق درآوردن موضع خصمانه اعراب در قبال رژیم صهیونیستی می باشد.

هر چند که دو کشور عربی یعنی مصر و اردن پیش از این پیمان صلح با اسرائیل به امضا رسانده اند، با این حال دو پیمان مذکور فضایی همانند آنچه موضع جدید برخی کشورهای عرب حوزه خلیج (فارس) در قبال رژیم صهیونیستی به وجود آورده، در پی نداشتند، چرا که این کشورها از طریق شمار زیاد موسسه های رسانه ای خود، بیشترین تاثیر را بر ملت های عربی دارند، موسسه هایی که در حال حاضر به تنهایی توانایی شکل دادن افکار عمومی جهان عرب، تغییر دیدگاه شهروندان عربی درباره مسائل مختلف و وارونه ساختن واقعیت ها را دارند و همچنین می توانند تمامی صداهای مخالف پروژه غربی ها در منطقه را خفه کنند، صداهای مخالفی که شاهزاده "بندر بن سلطان بن عبدالعزیز" (از اعضای خاندان آل سعود که ریاست شورای امنیت ملی عربستان سعودی را از سال 2005 میلادی تاکنون بر عهده دارد و پیشتر نیز از ژوئیه 2012 تا آوریل 2014 در سمت رئیس سازمان اطلاعات و امنیت این کشور و از سال 1983 تا 2005 نیز به عنوان سفیر عربستان در آمریکا فعالیت می کرد) دوست داشت آنها را "اراذل و اوباش" جهان عرب توصیف کند.

در واقع دفاتر نمایندگی اسرائیل در قطر، سلطان نشین عمان و امارت "دبی"، پایتخت اقتصادی امارات متحده عربی بدون سر و صدا افتتاح شده و تنها شاهد همهمه های اندک برخی از قدرت های منطقه خلیج (فارس) در قبال این مسئله بودیم، دفاتری که شروع به وضع اولویت های سرمایه گذاری خود کرده و در میان آنها برخی پروژه های مشترک و انفرادی میان اسرائیل و این کشورها وجود داشت، هر چند که احتمال دارد پروژه های مذکور توسعه یافته باشند اما کسی چیزی در این باره نمی داند، چرا که این پرونده به طور کامل پوشانده می شود.

در همین حال، هر چند که عربستان سعودی دستور داده عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی صورت نگیرد مگر اینکه این رژیم تا مرزهای سال 1967 میلادی خود عقب نشینی کند، با این حال با وجود عدم عقب نشینی رژیم صهیونیستی تا این لحظه، گشایش بی سابقه ای در تعامل "ریاض" با "تل آویو" وجود دارد.

از سوی دیگر، هنگام توجیه تغییر موضع کشورهای عربی در قبال رژیم صهیونیستی، برخی ها از روی شرم نام سازمان تجارت جهانی را ذکر می کنند و می گویند که کشورهای عرب حوزه خلیج (فارس) به ویژه عربستان سعودی به دلیل عضویت در این سازمان، چاره ای جز پایبندی به شرایط تحمیلی از سوی آن را ندارند، این در حالی است که دشمن صهیونیستی به قطعنامه های سازمان ملل متحد در رابطه با حق ملت فلسطین در بازگرداندن آنان به سرزمین خود احترام نمی گذارد.

با این حال، هنگامی که تصمیم از پیش گرفته شده، پیدا کردن بهانه جهت توجیه این تصمیم نیز کاری بس آسان بوده و به دلیل آنکه همه دنبال بهانه ای عملی هستند، تصمیم رژیم صهیونیستی مبنی بر عقب نشینی از نوار "غزه" در سال 2005 میلادی، فرصتی به شمار آمده و در پی آن بحرین و قطر اعلام کردند که از تحریم اقتصادی این رژیم دست کشیده اند، اقدامی که به نظر می رسد با هدف شناخت واکنش شهروندان عرب صورت گرفته تا به دنبال آن، گام بعدی بر اساس واکنش های مردم اتخاذ شود، این در حالی است که ملک "عبدالله بن عبدالعزیز آل سعود"، پادشاه عربستان سعودی نیز در نشست سران کشورهای عرب در شهر "بیروت" در سال 2002 میلادی، طرح موسوم به "صلح عربی" را مطرح کرد، طرحی که یک نقطه عطف در روابط میان اعراب و اسرائیل به شمار می آید.

هر چند که همه در کشورهای عرب حوزه خلیج (فارس) درباره این پرونده همان جوش و خروش را ندارند و حتی برخی ها همچنان از راه دور در حال نگاه و تماشا هستند، با این حال تبلیغ ایده دشمن خیالی دانستن ایران و پذیرش این ایده در میان شهروندان کشورهای مذکور و سایر کشورهای عربی علاوه بر اینکه توانسته تا حدی مواضع نظام های عربی در قبال دشمن واقعی یعنی رژیم صهیونیستی را توجیه پذیر نشان دهد، به برخی نظام های حاکم در منطقه خلیج (فارس) به ویژه عربستان سعودی نیز فضای مانور گسترده ای داده تا برای تغییر و اصلاح روابط خود با اسرائیل به صورت ریشه ای، دست به مانور زنند و من به شخصه پیش بینی می کنم که این مسائل به سایر نظام های عربی نیز این انگیزه را بدهند که همان راه را طی کنند.

از سوی دیگر، اطلاعات موجود نشان می دهند که هر سال دو بار نشست هایی با حضور نمایندگان کشورهایی از قبیل ترکیه، مصر، اردن، تمامی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج (فارس) و رژیم صهیونیستی جهت بررسی تحولات منطقه برگزار می شود، عبارتی که معمولا منظور از آن ایران و سوریه می باشد.

در همین حال، مطرح کردن ایده پیوستن اردن به شورای همکاری خلیج (فارس) نیز تنها گامی است در این راستا، چرا که تقویت آنچه نیروهای اعتدال در منطقه نامیده می شود و محافظت از برتری این نیروها بر دیگر جریان ها، یک هدف راهبردی به شمار می آید.

این در حالی است که پروژه صهیونیستی از همان اوایل قرن گذشته میلادی به دنبال تضعیف اعراب می باشد، البته نه با تکیه بر توانایی های خود، بلکه با تحریک قدرت های غربی و حمایت های همه جانبه آنها جهت تضمین باقی ماندن کشورهای عربی به عنوان منبع مواد اولیه غربی ها و بازار محصولات تولیدی آنها از همان مواد و همچنین مقابله با چالش های بعد فرهنگی اسلام برای تمدن غرب به ویژه در زمینه پرسش های بزرگ در مورد هستی.

در همین راستا، منطقه خلیج (فارس) نیز به عنوان بخشی از جهان عرب با همدستی برخی نظام های حاکم، مورد هدف قرار گرفته و شهروندان کشورهای این منطقه نیز از ایران و عراق و یا آنچه "هلال شیعی" نامیده می شود، ترسانده می شدند، اصطلاحی که نخستین بار از سوی ملک "عبدالله بن الحسین"، پادشاه اردن مورد استفاده قرار گرفت.

در واقع بر اساس نتایج یک نظرسنجی "پژوهشگاه سیاست خاور میانه واشنگتن" (WINEP) در اواخر سال 2009 میلادی که شماری شهروندان عربستان سعودی را در بر گرفت، حمایت مردمی گسترده ای از اتخاذ اقدامات سخت گیرانه بر علیه ایران وجود داشته و این بدان معنی است که پروژه تحریک رسانه ای تا حد زیادی توانسته جهت قطب نمای (دشمنی) شهروندان کشورهای عضو شورای همکاری خلیج (فارس) را از سمتی به سمت دیگری (از رژیم صهیونیستی به ایران) تغییر دهد.

نظرسنجی مذکور "پژوهشگاه سیاست خاور میانه واشنگتن" همچنین شماری از شهروندان مصر را در بر گرفته و آنها نیز همان مسیر شهروندان عربستان سعودی را در پیش گرفتند، نکته قابل توجه آنکه شهروندان هر دو کشور دشمنی کمتری نسبت به رژیم صهیونیستی نشان دادند و این مسئله بدون هدایت موسسه های رسانه ای زیر نظر نظام های عرب حاکم در منطقه خلیج (فارس) که فضای جهان عرب را پر کرده اند، امکان پذیر نبود.

بدون شک پذیرش ایده درگیری بر سر منافع در ارتباط با روابط بین المللی نباید رژیم صهیونیستی را به عنوان دوست اعراب طبقه بندی کند، چرا که این رژیم ساخته دست کشورهای غربی بازتاب دهنده برخورد تاریخی میان غرب و جهان اسلام بوده و این در حالی است که می توان به ایران بر اساس نظریه برخورد تمدن ها و ماهیت آن نگاه کرد نه اینکه در مقایسه ای مخالف واقعیت، این کشور را به رژیم صهیونیستی ربط داد.

در واقع اگر پایه و اساس اخلاقی تاسیس جمهوری اسلامی ایران، دین مبین اسلام نبود، [به زعم بعض نظام های حاکم در منطقه خلیج فارس]این کشور عامل "تنش" در منطقه به شمار نمی آمد، چرا که نظام حاکم در ایران عملا مشروعیت نظام حاکم در عربستان سعودی را به عنوان نظامی تاسیس یافته بر همان پایه و اساس اخلاقی و یا دست کم مدعی چنین مسئله ای، زیر سوال می برد.

این در حالی است که مقاومت ایران در برابر کشورهای غربی و اصرار این کشور بر استقلال خود در تصمیم گیری نیز [به زعم این ها]بار دیگر همان فضای تنش آمیزی را به دنبال دارد که عامل نخست بیانگر آن است، اگر این گونه نبود پس چرا می شود ترکیه را به عنوان کشوری دوست طبقه بندی کرد در حالی که با توجه به منافع و دامنه دینامیکی این کشور، تمامی احتمالات لازم برای دشمن پنداشتن آن در دست می باشند.

بدون شک خطرناک بودن موضع کنونی نظام های حاکم در منطقه خلیج (فارس) در قبال مسئله فلسطین در این است که طرح تشکیل دو کشور (فلسطین و اسرائیل) را تبلیغ می کند و این موضع در اصل با مبانی عدالت انسانی در تضاد است، چرا که طرح تشکیل دو کشور باعث باقی ماندن رژیم صهیونیستی در سرزمینی می شود که از آن خود نیست و تاکید صهیونیست ها بر مسئله یهودی بودن اسرائیل نیز چیزی نیست جز درک واقعیت آینده این رژیم.

در پایان باید گفت که مخالفت با طرح تشکیل دو کشور از طریق پیشنهاد طرح تشکیل یک کشور یکپارچه و استفاده از الگوی مشابه به کار رفته در آفریقای جنوبی یک راه حل واقعی به شمار می آید و باید آن را به عنوان جایگزین طرح تشکیل دو کشور و همچنین جست و جوی دشمنانی خیالی برای طرح نخست، تبلیغ کرد، چرا که مسئله فلسطین تنها مسئله حاکمیت نیست، بلکه مسئله سرزمینی به سرقت رفته می باشد!»

ترجمه از "شفقنا"

انتهای پیام

دیدگاه شما