کمیسیون انتخاباتی مستقل افغانستان اعلام کرد که انتخابات ریاست جمهوری افغانستان به دور دوم کشیده شد. استقبال عمومی از این انتخابات و حضور افغانها پای صندوقهای رای، جهان را شگفتزده کرده است مانند انتخابات قبلی، برخی ادعای تقلب در این انتخابات را مطرح کردهاند. اما گفته می شود میزان تقلب در این انتخابات خیلی زیاد نبوده است. با این وجود، همچنان اتهام تقلب مطرح است. البته چنین فضایی در کابل قابل درک است. زیرا این نخستین باری است که افغانها توانستهاند به شیوهای دمکراتیک قدرت را از یک رئیس جمهور به رئیس جمهوری دیگر منتقل کنند.
سیاستمداران افغان پیش از این از دمکراسی یا احترام به حقوق مردم، پیروی نمیکردند. پس از 12 سال، خیلی چیزها در این کشور تغییر کرده است. با خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان، حامد کرزای، رئیس جمهور کنونی افغانستان و متحداناش در صددند که نفوذ خود را در افغانستان حفظ کنند. از سوی دیگر عبدالله عبدالله و اشرف غنی، دو کاندیدای ریاست جمهوری در مذاکرات دشواری به سر میبرند. البته در حال حاضر تمامی توجهها به عبدالله است.
نتیجه رایگیری حاکی از آن است که عبدالله در مقایسه با غنی پیشتاز است اما به نظر میرسد که کمیسیون مستقل انتخاباتی با توجه به پرستیژ غنی در حال بازی با اعداد است. در صورتی که عبدلله شرایطی که در مذاکرات پیشنهاد میشود را نپذیرد، رایگیری به مرحله دوم کشیده خواهد شد.
این برای برخی رهبران پشتون به خصوص آنهایی که روابطی با طالبان دارند، دشوار است. آنها نمیخواهند اجازه دهند یک چهره لیبرال و عضو سابق پیمان آتلانتیک شمالی رئیس جمهوری بعدی باشد. عبدالله با سابقهای که در مبارزه با طالبان دارد و همچنین موضعگیریهایاش علیه مبارزان تحت حمایت پاکستان در افغانستان، شاید از معدود افرادی باشد که تندروها در افغانستان کمترین تمایل را به رئیس جمهور شدن او دارند. برای آنها عبدلله رئیس جمهوری نیست که آرزویش را داشته باشند.
این در حالی است که چهرههای قدرتمندی مانند کرزی و حامیاناش به دنبال تکرار الگوی سال 2002 هستند که در آن یک دولت انتقالی تشکیل شد و هر کدام از نیروهای سیاسی جایی برای خود در دولت پیدا کردند.
از هفته گذشته، سفرای غربی در کابل به تدریج ابراز نگرانی در مورد بروز درگیریهای فرقهای در افغانستان را آغاز کردهاند. دولت باراک اوباما هنوز خود را در این روند دخیل نکرده است و شاید بخشی از آن به دلیل مشکلاتی باشد که بین رئیس جمهور آمریکا و همتای افغاناش وجود دارد. اما این برای آمریکا و متحداناش که میلیاردها دلار در نبرد با تروریسم و اشاعه دمکراسی در افغانستان هزینه کرده اند، دشوار خواهد بود که به دلیل سوءمدیریت کرزی، شاهد به هدر رفتن نتیجه تلاشهای خود باشند.
دیگر بازیگران منطقهای مانند ایران که بیشترین نفوذ را در افغانستان دارد نیز سکوت اختیار کردهاند. عبدالله برای ذائقه محافظهکاران ایران زیاده از حد لیبرال است. همچنین او گفته پیمان امنیتی را که ایران مخالف آن است با آمریکا امضاء خواهد کرد. ایران و آمریکا هر دو در این انتخابات عقب نشستند زیرا تهران نتوانست کاندیدای دلخواه خود را بیابد و آمریکا نیز به طور کلی تمایل به دخالت در این موضوع نداشت.
اما اکنون نخبگان افغان به دنبال کمک آنها هستند. افغانستان به مرحلهای رسیده که به یک میانجی برای مذاکره بین فرقههایش نیاز دارد. ایران و آمریکا هر دو از نفوذ زیادی در افغانستان برخوردار هستند. آنها در گذشته و در جریان کنفرانس بن 2001، میانجیگری موفقی را به طور مشترک انجام دادند. رئیس جمهور جدید افغانستان هر کسی که باشد به کمک متحدان منطقهای و بینالمللی نیاز خواهد داشت تا موفق شود.
منبع: الشرقالوسط