جماران | آخرین اخبار ایران و جهان، سیاست، اقتصاد و اندیشه

تحلیل ولی نصر از نزدیک شدن موضع آمریکا به روسیه در قبال بحران سوریه؛

انتخاب میان دموکراسی و اقتدارگرایی یا اسلام گرایان و سکولارها

کد خبر: ۲۹۳۸۳
انتخاب میان دموکراسی و اقتدارگرایی یا اسلام گرایان و سکولارها


به گزارش جماران، ولی نصر تحلیلگر ارشد بین‌المللی، عضو شورای روابط خارجی آمریکا و فرزند دکتر حسین نصر فیلسوف ایرانی در المانیتور نوشت: سرنگونی محمد مرسی، حقیقت پنهان شده ای را آشکار کرد: اینکه نبرد در خاورمیانه دیری است که دیگر میان دموکراسی و دیکتاتوری نیست بلکه میان اسلام گرایی (به خصوص افراطی گرایی اسلامی) و مخالفانش است. اگر واکنش بین المللی به تحولات مصر را یک نشانه بدانیم، ایالات متحده و اروپا فهم مشترکی پیدا کرده اند و در حال تدوین یک راه جدید هستند. آنها یک استراتژی ناگفته برای حمایت از دموکراسی که البته اسلام گرایی را هم دربر می گیرد، دارند.

امروز روایت نظامیان این است که این کودتا گامی برای مبارزه با تروریسم بود اما در واقع، هدف آن خارج کردن اخوان المسلمین از صحنه و در صورت نیاز، انحلال این سازمان است. طنزآمیز است که این کودتا از حمایت گسترده مردمی در میان نیروهای سکولار و لیبرال که حکومت حسنی مبارک را سرنگون کردند، برخوردار بوده است. این گروه ها هم اکنون فکر می کنند که مبارزه با اسلام گرایی موضوعی مهم تر است.

این ها اخباری خوش برای بشار اسد است که ادعا می کرد در مقابل دموکراسی مقاومت نمی کند بلکه با تروریست ها می جنگد. اینکه نظامیان مصر تروریسم را فراتر از القاعده و گروه های منسوب به آن تعریف می کند به طوری که اخوان المسلمین - بخش قابل توجهی از اپوزیسیون سوریه- را نیز در بر می گیرد، به بشار اسد کمک می کند. در عین حال که اخوان المسلمین امیدوارند که مقاومت قاطعانه شان، بازگشتی خواهد بود به روح بهار عربی، نظامیان خشونت افزایش یافته را برای مقابله با آنچه که آن ها «تروریسم» می خوانند، لازم می دانند. همین روایت برای مبارزه با تروریسم در دمشق هم وجود دارد. همچنان که مصر اخوان المسلمین را بدنام می کند، این برای سوریه آسان تر خواهد بود تا اپوزیسون اخوانی خود را بی اعتبار کند. اخوان سوریه از همتایان مصری شان تندروترند، بنابراین برای دولت سوریه آسان تر خواهد بود تا به آنها برچشب افراط گرایی بزند.

منطق سهل انگاری غربی و حمایت عربی در قبال کودتای مصر، با پشتیبانی بین المللی از اپوزیسیون سوریه در تضاد است. عربستان سعودی در مصر همراه با نظامیان است اما در سوریه با اپوزیسیون. عربستان سعودی با سرمایه گذاری در مصر از تعهداتش در سوریه تخطی کرده است. این مهم، عربستان سعودی را در براندازی دولت اسد و کاهش حضور ایران در سرزمین های شرق مدیترانه، مغلوب خواهد کرد. با رفتن اسد، سوریه به دست اخوان خواهد افتاد و عربستان با مسأله ای مشابه مصر روبرو خواهد شد. با توجه به دشمنی اخوان با عربستان سعودی، موضع عربستان در سوریه از براندازی دولت اسد به ممانعت از قدرت گیری اخوان تغییر کرده است.

همین تغییر در واشنگتن نیز قابل مشاهده است. علیرغم لفاظی های اوباما، ایالات متحده بیش از دموکراسی، نگران تروریسم در خاورمیانه است و فکر نمی کند که اسلام گرایان بتوانند با افراطیون مبارزه کنند. آنچه که در طی این مدت دغدغه مسکو بوده است.

دولت های اسلامگرا در تونس و قاهره، محبوبیت شگفت آور سلفی گری و گسترش افراط گرایی خشونت آمیز در لیبی و یا سوریه تنها بدترین انتظارات روسیه در بهار عربی را تایید کرد.

سوریه به خصوص هراس مسکو را از رشد شبه نظامیان سنی و پتانسیل آن برای تبدیل شدن به یک آشوب در مناطق مسلمان نشین پیرامونی روسیه، برانگیخته است. ولادمیر پوتین سوریه را از منشور چچن می بیند - یک شورش جهادی خشونت آمیز که به هر قیمتی باید سرکوب شود. همچنان که روسیه اسلام گرایان تندور را مغلوب کرد، اسد همین کار را می تواند بکند. پوتین استدلال می کند که مسأله سوریه درباره دموکراسی نیست بلکه در صورت سقوط اسد، افراط گرایی اسلامی روی کار خواهد آمد.

واشنگتن دوست ندارد اعتراف کند اما به صورت آهسته اما با یقین به سوی موضع روسیه در حرکت است. تاثیر روبه رشد نیروهای افراط گرا در میان مخالفان سوری برای واشنگتن منشأ نگرانی و دلیلی مهم برای ایالات متحده بوده تا در مقابل درگیر شدن بیشتر در سوریه مقاومت کند. مقامات حکومتی در محافل خصوصی از ترس خود درباره سقوط اسد سخن می گویند که مسلما به قدرت گیری افراطیون منجر خواهد شد.

استراتژیست های آمریکایی دو جنگ در سوریه امروز را می بینند: یکی جنگ مشهود میان اسد و مخالفانش و دیگری، کمتر مورد توجه اما به طور بالقوه مهم، میان جناح های افراطی و میانه روی مخالفان. برای حکومت اوباما، ین جنگ دوم است که برای منافع آمریکا مهم است و اگر ایالات متحده می خواهد دخالت کند، باید طوری باشد که از پیروزی افراطیون ممانعت کند.

ایالات متحده هم اکنون حاضر به پذیرش نیست اما پذیرش اتفاقات مصر و عقب رفتن در مقابل اسد برای غلبه او بر مخالفان، می تواند نشانه هایی باشد از پذیرش آشکار آینده خاورمیانه که ریشه در گذشته اش دارد.

انتهای پیام

دیدگاه شما