به گزارش جماران به نقل از انتخاب؛ بلومبرگ در ادامه مینویسد: هنوز خیلی زود است که بدانیم پیروزی او نشانه چیست اما نتیجه غافلگیری و بهره برداری دقیق از حداقل فرصت هاست که باید مورد بررسی کارشناسان قرار گیرد.
روحانی به معنای دقیق کلمه اصلاحطلب نیست اما تا آنجا که میدانیم او منکر هولوکاست هم نیست.
این روحانی تحصیلکردهی در اسکاتلند به نظر میآید عملگرا باشد. رئیس جمهور منتخب ملت ایران پیروزی خود را مدیون حمایت دو رئیس جمهور میانهرو سابق است، البته به علاوه رای دهندگانی که از انتخابات قهر کرده بودند.
هاشمی و خاتمی طی بیانیههایی، قولهای انتخاباتی خود را برای بهبود شرایط اقتصادی و آشتی با دنیا یاداوری کردند و خواستار شدند که به روحانی رای داده شود.
حقیقت این است که پیروزی دکتر روحانی در انتخابات ریاست جمهوری دست ردی بر سینهی اصولگرایان بود. آنها باختند و خود نیز به آن واقفند.
در ادامهی این تحلیل بلومبرگ آمده است: برگزیده شدن روحانی به طور قطع چهرهی دولت ایران را در جهان بهبود میبخشد و این همان خطری است که به گفتهی نتانیاهو باید از آن ترسید!
با حضور روحانی در کاخ ریاست جمهوری، امکان یکدست سازی مطالبات بینالمللی برای تحریمهای سختتر یا اقدام نظامی علیه تاسیسات هستهای ایران دشوار تر خواهد شد.
به نوشته بلومبرگ، اقدام نظامی علیه ایران عمیقا گزینه ای ناپسند است اما نیاز است که تهدیدات به عنوان آخرین راه حل نگه داشته شود.
پنج بعلاوه یک باید خیلی سریع روشن سازد که آنها آمادهی گفتگوی فوری و تمایل به اعطای امتیار در مقابل هرگونه بهبود در موضع هستهای ایران هستند.
زمان برای یک حل و فصل مسالمتآمیز این بحران رو به اتمام است. هنوز، هیچکس نیابد تظاهر کند که رسیدن روحانی وضعیت را تغییر داده است. انتخابات جرقه ی کوجکی از حوش بینی را به وجود آورده ، اما نه بیشتر!
نویسندهی بلومبرگ در پایان میپرسد: واقعاً چگونه باید با رئیس جمهور جدید ایران دست و پنجه نرم کنیم؟