به نوشته فیگارو، اعلام راشد غنوشی یک چرخش عمده در جهتگیری سیاسی حزب النهضه محسوب میشود، موضعی جدید که دو دلیل عمده دارد؛ نخست آنکه، در بسیاری از شهرهای عمده تونس، مردم مسلمانی که به النهضه رأی دادهاند در حال از دست دادن اطمینان و اعتماد به این حزب هستند. آنان اسلام افراطی سلفیها را نمیشناسند و آن را قبول ندارند. دوم آنکه، کشورهایی که شرکای تجاری و اقتصادی تونس هستند، برای ادامه همکاریهای خود خواستار ثبات سیاسی و اجتماعی در این کشور هستند.
حضور عناصر افراطی سلفی در صحنه سیاسی و اجتماعی، مانع عمدهای در راه ثبات سیاسی و اجتماعی در تونس است. راشد الغنوشی دو سال پیش در گفتوگو با بیبیسی، در پاسخ به این پرسش که پس از انقلاب همه نیروها در صحنه سیاسی سعی میکنند از تغییرات استفاده کنند به این ترتیب آیا نگران گسترش فعالیت سلفیها در جامعه و نفوذ بیشتر آنان در میان مردم هست یا خیر، گفته بود: «مردم بر اساس ایدئولوژی قضاوت نمیکنند بلکه بر اساس دوایی که برای دردهایشان داده میشود دست به قضاوت میزنند: اینکه این برنامهها دردی را دوا میکند، یا فقط شعار است؟ از شعار هم گندم و کارخانه و دارو بیرون نمیآید، مدتی شعارهایشان در دل مردم جا میگیرد اما در نهایت، نیازهای مردم است که باید پاسخ گفته شود، مردم بر اساس راهحلی که برای حل مشکلاتشان داده میشود، قضاوت میکنند، اگر به شعارهایشان عمل نکنند بعداً دیگر به آنها رأی نمیدهند و ردشان میکنند، همانطور که جنبشهای سکولار را رد کردند که شعارهای پرزرق و برقی درباره وحدت عربی و آزادی فلسطین و توسعه سر میدادند اما دیدیم که هیچ کدام از اینها را نتوانستند عملی کنند.»
داود احمدزاده، کارشناس مسائل خاورمیانه، درباره دلایل رشد سلفیگری میگوید، دلایل رشد سلفیگری را باید در اقدامات قبلی و سازمانیافته آنها جستوجو کرد. سلفیها اعم از سلفیهای جهادی و اصلاحی با تاسیس مراکز عامالمنفعه و کمکرسانی به قشر فرودست جامعه توانستند ضمن نفوذ در آنها از پایگاه اجتماعی قوی نیز در مقابل قشر روشنفکر و فرادست جامعه برخوردار باشند. نکته دیگر اینکه، سلفیگری (در مصر) با عربستان ارتباط مستقیم دارد. رژیم سعودی برای حفظ نفوذ وایجاد توازن معنادار میان اخوانیها میانهرو و گروههای غیراسلامگرا به حمایت مالی و فکری سلفیها میپردازد. پس دو مولفه داخلی، فقر گسترده اقتصادی در جامعه و کمکهای سلفی به مردم تهیدست و نیز نقش برخی از کشورهای منطقه از جمله عربستان و قطر در رشد جریانهای اسلامگرای سلفی نقش اساسی داشته است. احمدزاده همچنین میگوید، بیتردید حاکمیت آنارشی در جامعه پس از زوال رژیمهای دیکتاتور در منطقه و نبود توانمندی سیاسی گروههای اصلی انقلاب در شناخت سپهر اجتماعی جامعه؛ این فرصت طلایی را برای گروههای سلفی بهوجود آورد که بتوانند از فضای موجود برای رسیدن به اهداف سیاسی خود استفاده مطلوب کنند؛ چرا که تشتت آرای میان جریان تاثیرگذار در انقلاب برای رسیدن به اهداف مطالبات مردم باعث شد گروههای سلفی که ابتدا نفی مشارکت در امور سیاسی میکردند، این بار در انتخابات پارلمانی تونس و مصر بتواند در کنار اخوانیهای میانه آرای بیشتری را کسب کنند.
به گفته این کارشناس مسائل بینالملل، یکی از مطالبات اصلی قیامهای مردمی در منطقه پاسخگویی به مطالبات مردم در حوزه اقتصادی و بهبود شرایط معیشت بود. در بررسی پاسخگویی دولت اسلامگرا به این خواست عام مشاهده میشود چه در تونس یا در مصر؛ نه تنها از مشکلات اقتصادی کاسته نشده بلکه حضور گروههای سلفی تندرو در لایههای قدرت باعث نابودی صنعت توریسم به عنوان یکی از منابع ملی کشور شده است. بنابر این، به نظر میرسد بهرغم سازماندهی تشکیلاتی و فعالیتهای گسترده اسلامگرایان بهدلیل اینکه این جریان نتوانسته در ایجاد ثبات سیاسی و بازگشت رونق اقتصادی اقدام قابل توجهی انجام دهد، ادامه دو قطبی شدن جامعه تونس منجر به افول پایگاه اجتماعی اسلامگرایان شده است.