پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران- «فلسطینیها در نیویورک چه به دست آوردند؟!» عنوان یادداشت روز روزنامه خراسان به قلم سیدمحمد اسلامی است که در آن میخوانید:
به راستی در مجمع عمومی سازمان ملل درباره فلسطین چه اتفاقی افتاده است؟ این پرسشی است که افکار عمومی جهان، آزرده از 8 روز خون و خونریزی در باریکه غزه، با آن مواجه هستند. به رسمیت شناختن تشکیلات خودگردان فلسطین به عنوان یک «دولت ناظر غیرعضو» در سازمان ملل حاوی پیامهای روشن و البته پرسشهای همچنان مبهم است.
رای گیری نیمه شب 5 شنبه 9 آذر در مجمع عمومی سازمان ملل درباره پیشنهاد فلسطینیها را باید تصمیم قاطع مردم کشورهای جهان برای احترام به حق انسانیت و کرامت مردمی دانست که نزدیک به یک قرن تحت ظلم سازمان یافته و هدفمند بودهاند. اتفاقی که به دور از ذهن نبود و سابقه نیز داشته است. سال گذشته نیز در روز 9 آبان 1390، کشور فلسطین با رای قاطع به عضویت کامل یونسکو، نهاد فرهنگی و آموزشی سازمان ملل متحد در آمده بود. بنابراین چون روز روشن است که مردم جهان حامی مردم فلسطین هستند و ساختار ظالمانه نهادهای قدرت بین المللی - به ویژه شورای امنیت - عامل اصلی تداوم قدیمیترین و اصلیترین بحران منطقه خاورمیانه است. واقعیتی که بیشک میتواند نوید موفقیتهای بیشتر برای مردمی باشد که چیزی جز حق حیات در سرزمین مادری خود نمیخواهند.
با این حال واقعیتهای حقوقی و سیاسی نظام بینالملل این پرسش را ایجاد میکند که موفقیت تشکیلات خودگردان در مجمع عمومی سازمان ملل تا چه میزان میتواند به آرمانهای فلسطینی کمک کند؟ موضوعی که گروههای فلسطینی نیز درباره آن اتفاق نظر ندارند و مواضع متفاوتی اتخاذ کردهاند. پس از عضویت تشکیلات خودگردان به عنوان دولت ناظر در مجمع عمومی سازمان ملل «خالد مشعل» دبیر سیاسی حماس آن را «یک راهبرد منحصر به فرد و شجاعانه» و «یک ابتکار دیپلماتیک برای ترفیع جایگاه فلسطینیان در سازمان ملل» دانسته است درحالی که رمضان عبدا...، دبیرکل جنبش جهاد اسلامی فلسطین گفته است که «ما این طرح را تبریک نمیگوئیم اما با آن مقابله نیز نخواهیم کرد».
واقعیت این است که هنگامی میتوانیم درباره آن چه در نیویورک رخ داده است قضاوت کنیم که بدانیم این گام مقدمه چه گامهای دیگری میتواند باشد؟ به عبارت دیگر رای گیری در سازمان ملل درباره چه پرسشی بوده است! مواضع آمریکا، رژیم صهیونیستی و کشورهای حامی این رژیم به گونهای است که گویی آنها از رخداد نیویورک بسیار ناراضی هستند. البته این نارضایتی قابل درک است. همان طور که اشاره شد، آن چه در مجمع عمومی سازمان ملل رخ داد مانور انسانیت علیه سالها وحشی گری اسرائیلیها بود. اما پرسش این جاست که این رای گیری چرا تا پیش از این انجام نشده بود؟ چرا این بار آمریکاییها با اصرار و عتابهای همیشگی شان، محمود عباس را از گام نهادن در این مسیر باز نداشتند؟
پاسخ این پرسش شاید در این نکته نهفته باشد که رایگیری نیویورک در واقع راه حل 2 دولت را تقویت میکند. این موضوع ادعایی نهان نیست و محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین در مجمع عمومی به صراحت به آن پرداخت و تصریح کرد که «این آخرین شانس برای نجات طرح 2 کشور مستقل است». طرحی که مبنای آن به رسمیت شناختن «دولت اسرائیل» است. موضوعی که تشکیلات خودگردان به آن پایبند است و بسیاری از دولتهای عربی پیدا و پنهان آن را میپسندند.
از به رسمیت شناخته شدن تشکیلات خودگردان به عنوان یک دولت ناظر، تا هنگام به رسمیت شناخته شدن فلسطین به عنوان یک دولت مستقل و عضو رسمی سازمان ملل هنوز یک گام حقوقی جدی باقی مانده است و آن چیزی جز شورای امنیت سازمان ملل نیست. مرحلهای که آمریکاییها و اسرائیلیها درباره آن نگرانی ندارند و این فلسطینیها هستند که باید خود را برای «چانه زنی سیاسی» در شورای امنیت بر سر صلح و حق حیات آماده کنند.
شبکه بی بی سی در تحلیل رخداد نیویورک نوشته است: «از این پس فلسطینیها قادر خواهند بود تا در برابر ساخت و سازها در کرانه باختری رود اردن و بسیاری از موارد اختلاف با رژیم صهیونیستی به نهادهای بین المللی شکایت کنند.» بنابراین به نظر میرسد فلسطینیها در سازمان ملل یک فرصت حقوقی برای شکایت رسمی به نهادهای بین المللی علیه اسرائیل به دست آوردهاند. فرصتی که به اعتقاد برخی از جمله بی بی سی «ترفیعی به ظاهر کوچک» است اما «میتواند برای اسرائیل پیامدهای جدی در پی داشته باشد».
اما در مقابل، آنها چه چیز را ممکن است از دست بدهند؟ این فرصت حقوقی هم میتواند آغاز تحولات آزادی بخش باشد و هم میتواند به علت متوقف بودن به نهادهای بینالمللی که در بی طرفی آنها تردید بسیار است، تبدیل به ابزاری برای جلب تمرکز و توان فلسطینیها به بازیهای حقوقی بی پایان بشود. نهادهایی بین المللی که اگر قصدی برای جانبداری از مردم فلسطین داشتند، کار فلسطینیها به وضعیت امروز کشیده نمیشد.
ممکن است بگوییم این موفقیت میتواند مقدمهای برای آزادسازی مردم فلسطین و دستیابی به «آرمان فلسطین» باشد. با این حال باید به نکته مهمی در این باره اشاره کنیم.
فلسطینی ها در نیویورک چه به دست آوردند؟!
کد خبر:
۲۳۹۳۷