همچون عراق در سال 2002، افغانستان در سال 2006 و لیبی در سال 2011، جاه طلبی های زیاد انگلیس در منطقه به واسطه دانش محدود و منابع ناکافی به شکست منتهی شده است.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه ایندیپندنت در گزارشی به قلم «پاتریک کاکبرن» نویسنده انگلیسی نوشت: تمرکز ویژه دولت انگلیس به پادشاهان مطلق حوزه خلیج فارس، که اقتدار آنها تنها به واسطه گردن زدن، شلاق زدن و اتاق های شکنجه به دست آمده است، زمانی احساساتی بود. انتظار می رفت که «ترزا می» نخست وزیر جدید این کشور اوضاع را بهتر کند اما وی جنگ فرقه ای مواج بین سنی ها و شیعیان را در منطقه به منظور هدف قرار دادن ایران تشدید کرد. او گفت که «با چشمان باز» به تهدید ایران برای رهبران بنیادگرای سنی حوزه خلیج فارس می نگرد.
این کشور ایران را در قیام دموکراتیک مسالمت آمیز در جریان بهار عربی در سال 2011 در بحرین مقصر دانست.
من در پایان همان سال با پزشکان بیمارستان مرکز «منامه» پایتخت بحرین، جایی که معترضان مجروح درمان می شدند، صحبت کردم. پس از آنکه اعتراضات با حمایت نیروهای سعودی سرکوب شد، پزشکان به دلیل استفاده از تجهیزات پزشکی که نیروهای امنیتی بحرین خود را متقاعد کرده بودند وسایلی بوده که ایران دستور العمل استفاده از آنها را به معترضان داده است، به شکل وحشیانه ای شکنجه شدند. این نوعی پارانویا است که ترزا می آن را تقویت می کند؛ هر چند تحقیقات مستقل هیچ شواهدی از دخالت ایران در جنبش اعتراضی را نشان نداد.
تصحیح نظر «بوریس جانسون» وزیر خارجه انگلیس در مورد اینکه عربستان سعودی «جنگ های نیابتی» در خاورمیانه را راه اندازی می کند نیز به همان اندازه توسط دولت انگلیس (داونینگ استریت) دروغ خوانده شد. ترکیه، عربستان سعودی و قطر نقش اصلی در تامین بودجه و سلاح مورد نیاز تروریست ها در سوریه را برعهده گرفته اند؛ همانطور که رهبران آمریکا - از جمله «باراک اوباما» رئیس جمهور آمریکا و «جو بایدن» معاون وی همزمان با برخی اسناد فاش شده در مورد آنها افشاگری کرده اند.
تنها در مداخله نظامی عربستان در یمن که طی آن یک کشور 25 میلیون نفری ویران شده است، از دیگر دخالت های انگلیس متمایز است و آن هم به این دلیل که نقش عربستان آشکار است.
وضعیت تحقیر آمیز و باور نکردنی انگلیس در خلیج فارس احتمالا تلاش در راستای تلاش این کشور برای یافتن متحدان جدید پس از برگزیت صورت می گیرد. به نظر می رسد اکنون لحظه خوبی برای انجام این کار باشد، زیرا برندگان و بازندگان جنگی که سوریه و عراق را در طول پنج سال گذشته فرا گرفته بود، در حال آشکار شدن هستند. تنها جنبه شگفت آور از ابتکار عمل انگلیس این است که به نظر می رسد ما این بار هم به تیم بازنده پیوسته باشیم؛ همان طور که در عراق و افغانستان این کار را انجام دادیم.
اکنون لحظه تصمیم گیری در سوریه است زیرا ارتش سوریه و متحدان آن در آستانه آزادسازی کامل شرق حلب به عنوان آخرین پایگاه تروریست ها هستند. پیروزی آنها به این معنی است که «بشار اسد» رئیس جمهور سوریه در قدرت باقی می ماند، چیزی است که دشمنان وی تا همین اواخر در آستانه رضایت دادن به آن بودند. انگلیس جدای از تحولات در میدان جنگ، سیاست خود را همچنان بر این موضوع متمرکز کرده که اسد پیش از هر گونه پیشرفت سیاسی باید برود.
به طور مشابه لحظه حساسی نیز در عراق فرا رسیده است؛ هر چند نیروهای امنیتی عراقی آهسته تر از حلب در حال بیرون راندن تروریست های داعش از شهر «موصل» در شرق رودخانه دجله هستند. داعش جوخه های تلفن همراه از عناصر با تجربه خود را که در یک شبکه وسیع از تونل ها پنهان شده و توسط صدها بمب گذار انتحاری، تک تیر اندازها و تیم های ترور حمایت می شوند، در اختیار دارد. به گزارش سازمان ملل نیروهای امنیتی عراق تقریبا دو هزار سرباز خود را در ماه نوامبر از دست داده اند، اما در بلند مدت انتظار پیروزی آنها می رود.
پیروزی های اسد و دولت بغداد چشم انداز سیاسی خاورمیانه را در دهه های آینده تعیین می کند. جنگ ها بسیار طولانی و خشن بوده اند زیرا سوریه و عراق میدان جنگی را ارائه کرده اند که چندین قدرت منطقه با اختلافات بسیاری در آن نقش دارند. ترکیه، عربستان سعودی و قطر از تروریست ها و روسیه، ایران، عراق و حزب الله از اسد حمایت می کنند.
این یک جنگ منطقه ای است و نتیجه آن، کل منطقه را از پاکستان گرفته تا نیجریه تحت تاثیر قرار خواهد داد و در نهایت بر همه جمعیت 1.6 میلیارد مسلمان در جهان تاثیر خواهد گذاشت.
اما چگونه می توانیم مطمئن باشیم که در حال دیدن یک نقطه عطف در چنین نبرد پیچیده ای هستیم که شامل بازیکنان بسیاری با منافع متفاوت است؟
داعش و مخالفان مسلح در سوریه به رهبری جبهه النصره که قبلا وابسته به القاعده بود، اکنون در حال جنگ با نیروهای ارتش سوریه هستند. تغییر مهم در نبرد شرق حلب اساسا سیاسی است. النصره واحرار الشام از حامیان مالی سابق خود در ترکیه، عربستان سعودی و قطر کمک کمتری دریافت کرده اند.
در این درگیری تاریخی، ایران تا کنون یک برنده بوده است. این کشور از آغاز جنگ سوریه در سال 2011 تا سال 2015 که روسیه اقدام نظامی خود را در این کشور آغاز کرد، حامی دولت اسد بوده است. به طور کلی، حمایت ایران و روسیه از اسد همیشه عمیق تر از اتحاد مخالف در کشورهای سنی مذهب به رهبری ترکیه و عربستان سعودی بوده است، که به عنوان حامی خارجی اصلی تروریست ها در سوریه در سال 2013 جایگزین قطر شد.
روسیه - از طریق جنگ سوریه - دوباره خود را به عنوان یک قدرت بزرگ مطرح کرده است. این یک درگیری ایده آل برای مسکو بود زیرا اسد همیشه قوی تر و مخالفان داخلی ضعیف تر از آنچه که به نظر می رسیدند، بودند. «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهور روسیه مجبور به استقرار منابع عظیمی برای تغییر اوضاع نداشت. اگرچه پوتین در غرب شرور و اهریمن در نظر گرفته می شود، شور و شوق دولت های غربی برای براندازی دولت اسد به طور پیوسته زوال یافت زیرا آنها دریافتند تنها جایگزین برای او، جبهه النصره و داعش است.
به نظر می رسد مقامات و دیپلمات های انگلیسی احساس خود را از آنچه که دست یافتنی تغییر داده اند. بیش از یک سال پیش «دیوید کامرون» نخست وزیر پیشین این کشور اعلام کرد که انگلیس شد به جنگ علیه داعش در سوریه پیوسته است. همچون عراق در سال 2002، افغانستان در سال 2006 و لیبی در سال 2011، جاه طلبی های زیاد انگلیس در منطقه با دانش محدود و منابع ناکافی به شکست منتهی شده است.