آنکارا که زمانی برنامه های خود را در مورد سوریه با متحدان غربی خود هماهنگ می کرد، اکنون در مسکو به دنبال راه هایی برای تحقق اهداف خود می گردد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه حریت در گزارشی نوشت: «آنگلا مرکل» صدراعظم آلمان در روز ششم دسامبر گفت که وضعیت در شهر «حلب» یک «رسوایی» برای غرب بود.در حالی که او این اظهارات را بیان می کرد، «بینالی ییلدیریم» نخست وزیر ترکیه در شهر «مسکو» در حال دست دادن با «دیمیتری مدودف» نخست وزیر روسیه قبل از ملاقات با «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهور این کشور بود.
آنکارا در طول جنگ داخلی پنج ساله در سوریه مصمم ترین حامی گروه های مسلح مخالف با دولت «بشار اسد» رئیس جمهور سوریه بوده است. این کشور همچنین حامی گروه های مسلح در حلب علیه نیروهای دولتی بود که توسط روسیه حمایت می شود.
رای گیری روز پنجم دسامبر در شورای امنیت سازمان ملل متحد برای تصویب قطعنامه پیشنهادی برقراری یک هفته آتش بس در سوریه توسط روسیه و چین به عنوان دو عضو دائم این شورا وتو شد. دمشق در روز ششم دسامبر اعلام کرد که تا زمان پایان پاکسازی حلب از لوث تروریست ها هیچ آتش بس دیگری پذیرفته نخواهد شد. اظهارات مرکل پس از این رای گیری بیان شد.
سیاست ترکیه در قبال سوریه تضادها و تناقضاتی دارد، اما چه کسی در غرب تا به حال یک سیاست سازگار در قبال سوریه داشته است؟ ترکیه با داشتن روابط مخاطره آمیز با گروه های تروریستی در سوریه، عواقب وحشتناکی مانند موج بیشتر تروریسم را به سمت خود متمایل کرده است. اما آمریکا به عنوان یکی از اعضای ناتو، سال ها است که روابط پرخطری با پ. ک. ک علیه داعش دارد.
در تاریخ ششم دسامبر همچنین «جان کری» وزیر خارجه آمریکا گفت که در واقع شش جنگ در سوریه جریان دارد که ترکیه در سه مورد از آنها شرکت دارد. به نظر می رسد برای کری، ترکیه در سوریه مشکلی بزرگ تر از حزب الله و یا جنگ نیابتی بین عربستان سعودی و ایران بوده است.
این عضویت ترکیه در ناتو بود که به این کشور کمک کرد تا از بحران بزرگی که در نوامبر 2015 به دلیل ساقط کردن یک جنگنده روسی برایش ایجاد شده بود، جان سالم به در ببرد. ترکیه در نهایت در ژوئن 2016 روابط خود را با روسیه ترمیم کرد و سفر اخیر ییلدیریم در نتیجه همین عادی سازی روابط بود.
این سفر همزمان با رای گیری در مورد حلب و وتوی آن توسط روسیه و چین به عنوان دو کشور بزرگ عضو سازمان همکاری شانگهای صورت گرفت که «رجب طیب اردوغان» رئیس جمهور ترکیه می خواهد با بی اعتنایی به متحدان غربی اش، عضو آن شود.
همچنین در ششم دسامبر، ژنرال «هلوسی آکار» رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا و ژنرال «جوزف دانفورد» همتای ترک وی در پایگاه هوایی راهبردی «اینجرلیک» ترکیه که زمانی نقطه شروع عملیات آمریکا علیه داعش در سوریه و عراق بود، با یکدیگر ملاقات کردند. آنها در مورد «عملیات های اخیر» که به طور طبیعی شامل وضعیت در حلب، پیشروی گروه موسوم به «ارتش آزاد سوریه» تحت حمایت ترکیه، تروریست ها در شهر «الباب» که تحت کنترل داعش است، و همچنین سطح همکاری آمریکا با کُردها گفت و گو کردند.
از آنجایی که متحدان ناتو و یا آن گونه که مرکل گفته «متحدان غرب» نمی توانند به دلیل عدم هماهنگی و تناقضات میان خود، زمینه های مشترکی برای یک سیاست کارآمد در سوریه بیابند، روسیه و ایران برندگان این بازی هستند.
روسیه زمانی یک پایگاه دریایی قدیمی در بندر «طرطوس» سوریه به عنوان تنها حضور نظامی خود در کل خاورمیانه و شرق دریای مدیترانه داشت اما در حال حاضر پایگاه طرطوس با امکانات مدرن گسترش یافته؛ در حالی که روسیه از یک پایگاه هوایی در شهر «حمیمیم» در نزدیکی شهر «لاذقیه» هم استفاده می کند و به دنبال امضای یک توافق نامه نظامی با بخش یونان نشین قبرس برای استفاده از بنادر آن است. به طور کلی مسکو پس از خروج خود از خاورمیانه بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1992 در نهایت بار دیگر به این منطقه باز گشته است.
ترکیه در تلاش است تا راهی برای دستیابی به اهداف خود بیابد. اهداف آنکارا اکنون از براندازی بشار اسد و محدود کردن کردها به کنترل کامل مرز 910 کیلومتری این کشور با سوریه تغییر یافته است.
به دلیل ابهام بیشتر در آینده با توجه به ظهور دولت «دونالد ترامپ» در آمریکا، برای آنکارا خیلی تفاوت ندارد که با کمک آمریکا به این هدف برسد یا با کمک روسیه.