نخست وزیر ایتالیا پس از آن که لایحه پیشنهادی او برای اصلاحات ساختار قدرت در همه پرسی رأی نیاورد، از سمت خود کناره گیری کرد.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه واشنگتن پست در گزارشی نوشت: هنگامی که «بپه گریلو» بیش از شش سال پیش به عنوان رهبر بزرگترین حزب مخالف ایتالیا در صدر اخبار قرار گرفت، از کمدینی که سیاستمدار شد، به عنوان «یک دلقک» یاد می شد.
اما تا سال 2013 خنده ها فروکش کرد، و نشریه آلمانی «اشپیگل» در حال حاضر از او به عنوان «خطرناک ترین مرد در اروپا» یاد می کند. به گفته منتقدان گریلو، او سه سال بعد در نهایت ممکن است با این توضیحات زندگی کند.
در روز یکشنبه اکثریت ایتالیایی ها در یک همه پرسی علیه اصلاحات ساختار قدرت رای دادند. «ماتئو رنتسی» نخست وزیر ایتالیا که برای اصلاحات تحت فشار قرار داشت و مجبور شد همه پرسی برگزار کند، شکست یکشنبه را پذیرفت و امروز دوشنبه استعفا داد.
اوایل سال جاری رنتسی نتوانست اکثریت دو سوم مجلس مورد نیاز برای لایحه بحث برانگیزی را که قرار بود فرایند قانونی این کشور را تسهیل بخشد، به دست آورد. منتقدان این لایحه استدلال کردند که این لایحه آزادی عمل بیش از حدی به نخست وزیر خواهد داد.
استعفای رنتسی در نهایت می تواند جنبش «پنج ستاره» گریلو را به قدرت برساند و اروپا را به سمت یک بحران اقتصادی و به طور بالقوه سیاسی سوق دهد. گریلو سال ها از همه پرسی در مورد وضعیت عضویت ایتالیا در منطقه یورو حمایت کرده است. چنین همه پرسی اقتصاد شکننده ایتالیا و به ویژه بانک های این کشور را بی ثبات خواهد کرد. به دنبال انتشار نخستین نتایج همه پرسی در غروب روز یکشنبه به وقت محلی، ارزش یورو در برابر دلار بلافاصله سقوط کرد.
با وجود تفاوت های قوی بین گریلو و «دونالد ترامپ» رئیس جمهور منتخب آمریکا - یکی بازیگر کمدی که فعال سیاسی شد و دیگری مدیر اجرایی املاک و مستغلاتی که رئیس جمهور منتخب شد - این دو در حال حاضر اغلب در اروپا با یکدیگر مقایسه می شوند. این کمدین ایتالیایی چنین اظهاراتی را در مصاحبه ای پس از پیروزی ترامپ صراحتا بیان کرد. او گفت: «جنبش ما شباهت هایی با ترامپ دارد. ما به اولین جنبش سیاسی در ایتالیا تبدیل شدیم، و رسانه ها حتی آن را درک نمی کنند.»
شبیه به پیام سیاسیِ «خروج از باتلاق» ترامپ، گریلو یک موضع قوی ضد استقرار و مبارزه با فساد در پیش گرفته و رنتسی را به جلوگیری از اصلاحات اقتصادی و مبارزه با فساد متهم کرده است. شعار جنبش پنج ستاره این است: ایستادگی برای «منابع آب عمومی، حمل و نقل پایدار، توسعه پایدار، حق دسترسی به اینترنت و محیط زیست.»
با این حال مهمتر از همه آن است که این حزب (که خود را یک جنبش و نه یک حزب در نظر می گیرد)، در مقابل رهبران اروپایی که سال ها است در این قاره حکومت می کنند، ایستاده؛ این در حالی است که این قاره اکنون با ریاضت اقتصادی دست و پنجه نرم می کند. ایتالیا به ویژه با توجه به نرخ بیکاری 27 درصدی جوانان در حال حاضر بیشتری آسیب را دیده است.
گیلو سال گذشته در مصاحبه با فایننشال تایمز با اشاره به «آنگلا مرکل» صدراعظم آلمان و «ژان کلود یونکر» رئیس کمیسیون اروپا گفته بود: «آنها به نوعی بیماری به نام «آلکسی تایمیا» مبتلا هستند که بیماری است که مبتلایان به آن احساسات دیگران نظیر درد، لذت، شادی را به رسمیت نمی شناسند. آنها اهمیتی نمی دهند که ده ها میلیون نفر از مردم را به واسطه توازن در حساب جاری کشورشان به سمت گرسنگی سوق دهند. ما زندگی مردم خود را به کسانی سپرده ایم که هیچ چیزی در مورد زندگی نمی دانند.»
اظهارات گریلو به خصوص در شمال اروپا، نگرانی هایی را در مورد استفاده او از شعارهای پوپولیستی ایجاد کرد. «ژان فلیشهاور» روزنامه نگار محافظه گرای آلمانی در یک مقاله بحث برانگیزی در سال 2013 نوشت: «گریلو در تمسخر خود از نظام پارلمانی به خودش می بالد.»
او با رسم مقایسه ای بین گریلو و «بنیتو موسولینی» دیکتاتور سابق ایتالیا و رهبر حزب ملی فاشیست نوشت: «با وجودی که شعارهای وی جذاب است، قلبا وی ضد دموکراتیک است و بسیار شبیه به آن ایتالیایی بدنام گذشته است.»
گریلو در گفتگو با «آنتونی فایولا» از روزنامه واشنگتن پست در سال 2012، به شدت مقایسه بین او و دیکتاتورهای فاشیستی را رد کرد. او گفت: «آنها مرا یک پوپولیست، نازی، هیتلر و ... می نامند. اما آنها نمی فهمند.» او ادامه داد: «آنچه اتفاق می افتد این است که جنبش ما در حال پر کردن یک خلا هستند؛ مشابه همان کاری که نازی ها در آلمان کردند و یا «مارین لوپن» در فرانسه می کند. اما ما شبیه آنها نیستیم. ما در حد متوسط مردم زیبایی هستیم، و تنها کسانی هستیم که بین ایتالیا و افراط گرایان واقعی ایستاده ایم.»
به نظر می رسد در نهایت ترامپ رهبری باشد که قابل مقایسه با گریلو به نظر برسد. هر دو در تلویزیون معروف شدند؛ آنها توسط رسانه ها و نهاد های سیاسی نادیده گرفته شده و هر دو به طور مشابه در شهرهای «بروکسل»، «برلین» و «پاریس» مخرب در نظر گرفته شدند.