عربستان سعودی به دلیل بحران مالی شدید و روزافزون اش از سیاست های خود عقب نشنیی کرد و کاهش بیش از 500میلیون بشکه در روز را پذیرفت، زیرا ذخایر مالی اش از 732 میلیارد دلار در پایان سال 2014 به حوالی 560 میلیارد دلار تا ماه مارس گذشته کاهش پیدا کرد و کسری بودجه کنونی اش به 87 میلیارد دلار رسید و بدهی های عمومی اش نیز نزدیک به 90 میلیارد دلار رسید.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، روزنامه رأی الیوم در سرمقاله خود به توافق نفتی اوپک و عقب نشینی عربستان سعودی در برابر ایران پرداخت و نوشت:ایران از توافق کشورهای عضو سازمان«اوپک»برنده بزرگ بیرون آمد زیرا از هر گونه کاهش در تولید نفت خود که در حدود4.5میلیون بشکه در روز است، معاف شد اما این به معنای آن نیست که دیگر کشورها به ویژه رقیبش یعنی عربستان سعودی در سایه افزایش چهار دلاری یا در حدود 8 درصد بلافاصله پس از اعلام توافق این سازمان برای کاهش سقف تولیدش به میزان 1.2میلیون بشکه در روز برای اولین بار از هشت سال پیش تا کنون، بازنده بیرون آمدند.
درست است که ایران خواهد توانست که تولید نفت خود را در حدود 90هزار بشکه در روز افزایش دهد تا به سقف تولیدش برسد که سال 2005 تولید می کرد(4میلیون بشکه در روز)یعنی پیش از تحمیل تحریم ها علیه این کشور، اما این پیروزی روحی اهمیت بسیار زیادی دارد زیرا در طول سال گذشته در برابر فشارهای عربستان سعودی برای مجبور کردنش برای توقف تولیدش به عنوان هر گونه پیش شرطی در مقابل، برای توقف یا کاهش تولید نفت عربستان، مقاومت کرد.
عربستان سعودی به دلیل بحران مالی شدید و روزافزون اش از سیاست های خود عقب نشنیی کرد و کاهش بیش از 500میلیون بشکه در روز را پذیرفت، به طوری که ذخایر مالی اش از 732 میلیارد دلار در پایان سال 2014 به حوالی 560 میلیارد دلار تا ماه مارس گذشته کاهش پیدا کرد و کسری بودجه کنونی اش به 87 میلیارد دلار رسید و بدهی های عمومی اش نیز نزدیک به 90 میلیارد دلار رسید.
نشانه های اولیه درباره افزایش بهای نفت و آمادگی کشورهای خارج از اوپک مانند روسیه برای کاهش تولید خود در حدود 300هزار بشکه در روز و پاسخ مثبت بازارهای بورس و افزایش شاخص آنها، همه اینها بازتاب دهنده حالت آسودگی خاطر در میان مسئولان کشورهای تولید کننده نفت است لیکن نگرانی هایی نیز درباره احتمال پایبند نشدن به این توافق است که بسیاری از کارشناسان در این بخش این نگرانی را بروز دادند.
آقای «عبدالصمد العوضی» کارشناس نفتی کویت که نمایندگی کشورش در سازمان اوپک را به عهده داشت یکی از بارزترین تردید کنندگان است و در گفت و گو با روزنامه «رأی الیوم»گفت که افزایش بهای نفت از سه تا چهار دلار فقط مرتبط با این توافق نیست بلکه به موسم زمستان نیز مرتبط است زیرا در این موسم مصرف نفت در کشورهای غربی به دلیل سرما افزایش می یابد. العوضی تاکید کرد که روسیه تولید نفت خود را نزدیک به 300 هزار بشکه کاهش می دهد نه به دلیل همراهی با این توافق بلکه به این دلیل این کار را می کند که بندرها و چاه های شمالی اش در «سیبری» و همجوارش به دلیل برف و یخبدان بسته است.
آقای العوضی با قطع و یقین گفت که سه کشور حاشیه خلیج فارس که تعهد کردند تولید نفت خود را 300هزار بشکه در روز کاهش می دهند و آنها امارات و کویت و قطر، به توافق پایبند نمی مانند. وی تاکید کرد که کشورهای قطر و امارات به لحاظ تاریخی و از سال 1981 تولید نفت خود را کاهش نداده اند و تولید نفت کویت رسما نزدیک به 200هزار بشکه در روز به دلیل توقف تولید در میدان های نفتی مشترک با عربستان کاهش پیدا کرده است.
چه بسا هنوز زود است که دیدگاه های قطعی درباره پایبندی به توافق یا پایبند نبودن به آن ارائه کرد لیکن آن چه با قطع و یقین می توان گفت این است که امتیازهایی که عربستان داد منجر به این توافق شد و همین عربستان بود که دو سال قبل با هر گونه کاهش سقف تولید نفت اوپک مخالفت کرد؛ امری که باعث شد بهای نفت از 120 دلار در هر بشکه به کمتر از چهل دلار در چند ماه سقوط کند و هدفش از این کار نیز این بود که اقتصاد کشورهای ایران و روسیه را فلج کند و این اتفاق نیفتاد و این اقدامش تاثیر اندکی بر اقتصاد این دو کشور داشت و لیکن متضررین بزرگ از این اقدام عربستان سعودی و کشورهای حاشیه خلیج فارس به علاوه الجزایر یعنی کشورهای عربی بودند.
اجلاس غیر رسمی الجزایر در ماه سپتامبر گذشته نقش بزرگی در تحقق این دستاورد نفتی اوپک نیز داشت، به طوری که دیپلماسی پویای الجزایر موضع گیری های مختلف داخل سازمان اویک را به حکم روابط خوبش با دو طرف اختلاف، یعنی ایران و عربستان، را نزدیک کرده است.
سازمان اوپک بهبودی تدریجی از تشنج های سیاسی که کارایی اش را از بین برده و نزدیک بود آن را از هم بپاشد، آغاز کرده است، همچنین این سازمان بازیابی وحدت داخلی اش را آغاز کرده است و مسائل اقتصادی صرف و منافع اعضایش را بر مسائل سیاسی بار دیگر مقدم می کند یا این چنین اکثریت قاطع اعضایش و ملت هایش امیدوارند.