به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «عبدالباری عطوان» نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در یادداشتی در روزنامه رأی الیوم به وقوع اختلاف ها در نشست عربی آفریقایی پرداخت و نوشت: نشست عربی آفریقایی«ملابو»فعالیت های خود را روز پنج شنبه با رسوایی عربی که بینی های رهبران آفریقایی شرکت کننده در این نشست را با التهاب و زکام مواجه کرد به پایان رسید و باعث شد این رهبران به این نتیجه راسخ برسند که عرب ها یا بیشتر آنها و هر گونه هماهنگی یا همکاری با آنها هیچ فایده ای ندارد زیرا متکبرند و از بالا به پایین به بقیه نگاه می کنند و منبع زحمت و تخریب هستند و به غیر از خودشان کسی را نمی بینند و به شکل خاص به آفریقایی ها از بالا به پایین نگاه می کنند، به رغم آن که قاره آفریقا پیشرفت می کند و در عرصه های مختلف کامل می شود. بهترین دلیل برای این مساله این است که رهبران بیشتر کشورهایی که نشست را ترک کردند ریاست هیأت های کشورهای شان در این نشست را به مانند همتاهای آفریقایی شان به عهده نداشتند و سطح نمایندگی کشورهای شان بسیار پایین بود و در سطح وزرا یا سفرا بود.
هشت کشور عربی این نشست را تحریم کردند و هیأت های آنها در اعتراض به اهتزار پرچم«پولیساریو» و در همبستگی با مراکش آن را ترک کردند این در حالی است که بیشتر کشورهای عربی آفریقایی و نیز کویت ترجیح دادند که مشارکت کنند؛ کویت تنها کشور حاشیه خلیج فارس بود که از اجماع کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بیرون آمد و هیمنه عربستان را که عملیات خروج را رهبری کرد، شکست.
در این جا نمی خواهیم که مشکل صحرای غربی که بر این نشست سایه افکنده را مورد مناقشه قرار دهیم بلکه می خواهیم میزان شکنندگی موضع عرب ها و اختلاف ها و شکاف هایی که بر آنها حاکم است و نیز شکست دیپلماتیک بزرگ را مورد مناقشه قرار دهیم که تبدیل به ویژگی حاکم بر همه فعالیت های سیاسی عربی در محافل بین المللی و منطقه ای شده است.
قاره آفریقایی همیشه عمق عربی و پشت و تکیه گاه اصلی برای مسائل عربی در محافل بین المللی بوده است آن زمان که عرب ها عرب بودند و به اصول میهنی پایبند بودند و می دانستند که چگونه به عنوان هم پیمانی که همسایگانش را یاری کند، رفتار کنند و همه نوع کمک و یاری به او برساند و علم ، مال ،مشاور، پزشک و کارشناس را از همسایه دریغ نمی کرد و از انقلاب ها برای رهایی از استعمار اروپایی و دستیابی به استقلال حمایت می کردند. سلطه عربی که بر عنصر پول و ثروت قائم است همه این پل ها را از بین برد و همه این دستاوردها را نیز از بین برد و آفریقایی ها را از عرب ها و قضایای آنها دور کرد و آنها را وادار به تبدیل شدن به نقیض شد یعنی تبدیل به هم پیمان با دولت اشغالگر اسرائیلی شدند و با این رژیم روابط دیپلماتیک برقرار کرده و در بیشتر پایتخت های آفریقایی سفارت برایش افتتاح شد آن هم پس از آن که این اقدام گناهی بود که فکر کردن درباره آن امکان نداشت،ارتکاب اش که دیگر جای خود دارد.
در اوایل سال جاری در همایشی سیاسی به دعوت اتحادیه آفریقا در شهر واندهوک پایتخت نامبیا شرکت کردم و دو بار شگفت زده شدم بار اول با افزایش سطح مهارت و سازماندهی و آگاهی شرکت کنندگان آفریقایی و بیشتر رؤسا و وزرا و کارشناسان و بار دوم با کاهش سطح شرکت کنندگان عرب به لحاظ علمی و سیاسی به شیوه شرم آور به ویژه نمایندگان اتحادیه عرب، بیشترشان زبان های خارجی را بلد نبودند و به عنوان شاهدان اجباری بودند و تمام چیزی که برای شان مهم بود پاداش های مالی بود و مشارکت شان بسیار محدود بود و نشان دهنده بیچارگی کشورهای شان است.
کشورهای متمدن برای برقراری و تعمیق روابط با قاره آفریقا و ایجاد جای پا برای خود و استفاده از بازارها و ثروت ها و فرصت های سرمایه گذاری در آن اصرار دارند و با یکدیگر مسابقه گذاشته اند و ما در اینجا درباره آمریکا صحبت می کنیم که یک واحد ویژه هدایت نظامی،سیاسی و اقتصادی ایجاد کرد و درباره چین، روسیه و اتحادیه اروپا صحبت می کنیم اما عرب ها به صادر کردن جنگ ها و اختلاف ها و بیمارهای طایفه ای شان به قاره جوان سرگم شدند.
«بنیامین نتانیاهو » نخست وزیر رژیم اسرائیل وقتی در بهار گذشته از چهار کشور آفریقایی که منشأ اصلی آب رودخانه نیل و در رأس آنها اتیوپی مقر اتحادیه آفریقا دیدار کرد داشت ارتشی از کارشناسان اقتصادی و امنیتی و تاجرها و نمایندگان صنعت نظامی اسرائیلی را فرماندهی می کرد و ریاست نشستی را در کمبالا به عهده گرفت که رهبران و وزرایی از همه قاره به آن سفر کردند.
اسرائیل رژیمی است که پشت سد النهضه بوده و هست؛ سدی که تهدید می کند برادران مان در مصر و سودان را از بیشتر سهم آبی شان از رود نیل محروم می کند. این رژیم کارشناس و پول ارائه کرد و اکنون سلاح ارئه می کند و همه نوع اقدامات برای تحریک کشورهای منشأ رود نیل مانند اوگاندا، اتیوپی و بروندی برای مخالفت با همه توافقنامه های توزیع سهم آبی و جایگزین کردن شان با معاهده های جدیدی را انجام داد؛ معاهده هایی که اولویت را به کشورهای آفریقایی می دهد و نصیب شان را بیشتر می کند با توجه به اینکه آنها کشورهای منشأ هستند، این در حالی است که سودان کشور گذرگاه و مصر کشور مصب است.
حکومت های عربی که اتحادیه عرب و همکاری عربی مشترک و موسسه نشست سران را تخریب کردند و فتنه ها و جنگ های منطقه ای را شعله ور کردند اکنون تلاش می کنند که ویروس های خود را به اتحادیه آفریقا منتقل کنند و آن چه از احترام به عرب ها و مسلمانان در قاره آفریقا باقی مانده را از بین ببرند و این چیز عجیبی نیست.
آفریقا نیازی به عرب ها و پول های آنها ندارد بلکه این عرب ها هستند که به شدت به آفریقایی ها و حمایت سیاسی شان و گشودن بازارهای شان در برابر سرمایه گذاری های شان در سایه دشمنی روزافزون آمریکا و اروپای و قوانینی که برای پیگردشان به اتهام تروریسم صادر می شود و باعث می شود باقی مانده دارایی های شان غارت شود، نیاز دارند.
اگر عقلای عرب وجود داشتند برای این بحران که منجر به خروج شد، راه حلی پیدا می شد اما عقلایی وجود ندارند بلکه مجموعه ای از حاکمانی وجود دارند که دم دمی مزاج هستند و ویژگی «عناد» و تصمیم های عجولانه بررسی نشده و احساسی عمل کردن در تصمیم گیری ها بر آنها حاکم است، گویی آنها کشورها یبزرگی هستند که بمب های هسته ای و موشک های قاره پیما در اختیار دارند.
مراکش که به دلیل به رسمیت شناختن پولیساریو و جمهوری صحرایی اش، از چهل سال پیش اتحادیه آفریقا را تحریم کرد، اکنون «محمد ششم» پادشاهش در پایتخت های آفریقایی از دو ماه پیش می گردد،نستوه و خستگی ناپذیر، تا زمینه برای بازگشت کشورش به عضویت این اتحادیه بازگردد و این اقدامی ستوده است که نشان می دهد، حضور در این اتحادیه و ارائه دیدگاه مراکش درباره این نزاع بسیار بهتر و مفیدتر از تحریم است و باید توسط برادارن عرب و آفریقایی حتی اگر با این کشور اختلاف داشته باشند مورد حمایت واقع و به این کشور کمک شود.
شخصا من تعجب نمی کنم اگر عقلای آفریقا که چه بسیار زیادند، کنفرانس سران عرب و آفریقا را لغو کنند و نشست روز گذشته که فعالیت هایش به پایان رسید را آخرین نشست سران کنند و اینکه دیگر این نشست برگزار نشود مگر پس از آن که نظام عربی«پخته »شود و از شکل بچگی سیاسی که در شنیع ترین شکل آن اکنون می بینیم، خارج شود.
وقتی این «عقلا» صحنه عربی شرم آور اخیر را که در نشست سران عرب در نواکشوت در ژوئن گذشته ببینند و حضور سطح پایین و مخالفت برخی از رهبران عرب برای مشارکت را ببینند زیرا هتل های پایتخت موریتانی پایین تر از سطح آنهاست و برخی از وزرای عرب در مراکش شب را سپری کنند آن هم به بهانه وجود«موش صحرایی» و نبود نظافت و بهداشت را ببینند در حالی که نواکشوت پایتخت عربی-آفریقایی است، بنابر این هر گونه شور و شوق شان یعنی آفریقایی ها برای همکاری با عرب ها از بین می رود.
«نلسون ماندلا» رهبر بزرگ آفریقایی که پشت همه مسائل عربی بود و رهبران آفریقایی را برای شکست محاصره هوایی تحمیلی بر لیبی رهبری کرد و سفارت فلسطین را یکی از بزرگترین سفارت ها در کشورش کرد، هنگامی که به رحمت خدا رفت اکثریت قاطع رهبران عرب از جمله «محمود عباس»رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین در تشییع جنازه اش شرکت نکردند، آیا این رفتار متمدنانه است؟
در پایان برای آن که کسی صحبت های ما را بد نفهمد باید بگوییم که ما مراکش را دوست داریم همانطور که الجزایر را دوست داریم و همه ملت های عرب را به همان اندازه دوست داریم و در اردوگاه راه حل عادلانه برای مساله صحرا بر اساس قطعنامه های سازمان ملل که همه با آنها موافقت کردند، هستیم و ما در این جا از ترک نشست سران عرب و آفریقایی انتقاد نمی کنیم به دلیل آن که با همبستگی با مراکش مخالفیم بلکه از نبود تعقل و زمینه چینی خوب و زود برای این بحران انتقاد می کنیم و چه بسا بد نیست یادآوری کنیم که از حمایت رسمی الجزایر از موضع اسپانیا در استفاده از زور برای اخراج نیروهای مراکشی از جزیره «لیلی» اشغال شده مراکش ، انتقاد کردیم.
امیدواریم که ببینیم عربستان سعودی در همبستگی با فلسطینی ها و مدافعان از مسجد الاقصی در قدس ، خروج کشورهای عرب و آفریقایی با هم از اولین نشستی را رهبری می کند که اسرائیل در آن مشارکت می کند.