کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای باید با دقت بیشتری در مورد نحوه مدیریت بلوک و تحقق اهداف اقتصادی با به کارگیری یک مدل اقتصادی درست فکر کنند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، مجله اوراسیا ریویو در گزارشی نوشت: ایران یک غول انرژی در مقیاس جهانی است. فقط از نظر منابع گاز طبیعی، برآوردهای عادی توسط شرکت های شل و بریتیش پترولیوم نشان داده اند که با توجه به نرخ فعلی تولید، ایران منابع گاز طبیعی برای 220 سال آینده در اختیار دارد. این برآورد بسیار بالاتر خواهد رفت اگر برخی برآوردها منتشر نشده در آمریکا نیز در نظر گرفته شود که می گوید ایران ممکن است گاز برای 600 سال آینده داشته باشد.
البته، هیچ کس نمی داند که تا چه مدت وضعیت فعلی مصرف انرژی جهانی در همین حالت باقی می ماند. با این وجود با توجه به این که گاز طبیعی یک منبع تقریبا پاک انرژی با قابلیت تبدیل بالقوه به هیدروژن برای سوخت رسانی خودرو است، بهتر است بگوییم انرژی قرن بیست و یکم هم باقی خواهد ماند. اگر چنین باشد، قطعا ارتباط قابلیت های انرژی ایران همراه با غول گازی روسیه می تواند برای توسعه اقتصادی سازمان همکاری شانگهای و تشکیل و زنده ماندن منطقه اقتصادی آن امری حیاتی باشد. انرژی یک موتور قدرتمند رشد است و با حرکت آن، سرمایه و فن آوری، و از این رو رفاه، به مناطق جغرافیایی جاری می شود.
اما فراتر از اهمیت انرژی، می توان گفت که اهمیت کمک ایران به تشکیل منطقه اقتصادی سازمان همکاری شانگهای ممکن است چیزی برای انجام نوآوری های اقتصادی و شکوفایی یک محیط باشد که در آن الگوهای بومی سازگار با توسعه اقتصادی و افزایش رشد اقتصادی می تواند امکان پذیر باشد.
واقعیت امر این است که به دلیل عدم تشکیل منطقه اقتصادی سازمان همکاری شانگهای، جهان به نظر می رسد از دو چالش زیر با پیامدهای قابل توجهی آن رنج می برد:
اولین چالش نشات گرفته از خستگی و ناتوانی کشورهای توسعه یافته و مناطق غنی برای تولید هر مدلی برای همکاری و یکپارچگی بهتر از مدل شکست خورده 35 سال گذشته است.
چالش دوم تردید آشکار است که برخی از محققان به تازگی با توجه به رفتار اقتصادی برخی از کشورهای عضو بریکس احساس می کنند. به عنوان مثال، با توجه به اینکه اعضای بریکس باید اقتصاد خود به روی چین در ازای بهره گیری از دستیابی به بازار بزرگ مصرف داخلی چین باز کنند، «هو ویجییا» در تفسیر خود در روزنامه گلوبال تایمز در تاریخ 13 اکتبر 2016 اینگونه نتیجه گیری کرده است: «چین سرعت تلاش خود را برای ایجاد یک شبکه تجارت آزاد با استاندارد بالای جهانی تسریع کرده است و 14 موافقتنامه تجارت آزاد با کشورها و مناطق از جمله استرالیا و کره جنوبی امضا کرده است. امیدوارم، کشورهای دیگر عضو بریکس از نظر به اشتراک گذاری بازار به سرعت در حال رشد داخلی در دومین اقتصاد بزرگ جهان عقب نمانند.»
این تردید به نظر می رسد توسط «چو یین» استادیار دانشگاه روابط بین الملل و پژوهشگر در مرکز «چین و جهانی شدن» در مقاله ای در تاریخ 17 اکتبر با عنوان «بریکس در برقراری تعادل نفوذ در امور جهان تعادل ایجاد کرده است» به اشتراک گذاشته شده است.
این شرایط نشان می دهد که مشکل رشد اقتصادی، جهانی شدن و تجارت آزاد بین المللی جدی تر از قبلا پیگیری می شود و ممکن است در آینده هم برای مدتی مورد توجه باقی بماند. بنابراین، کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای باید با دقت بیشتری در مورد نحوه مدیریت بلوک و تحقق اهداف اقتصادی با به کارگیری یک مدل اقتصادی درست فکر کنند. یک مدل است که نه تنها با موفقیت حرص مضر تعبیه شده در مدل های لیبرال کوته فکرانه را از «حداکثر سازی سود» و «به حداقل رساندن هزینه» غرب کنار می زند، بلکه سرمایه اجتماعی و اعتماد منطقه ای مورد نیاز برای اجرای یکپارچگی منطقه ای بسیار انعطاف پذیر و ثبات را القاء می کند. اگر این رویکرد همان چیزی باشد که بلوک به دنبال آن است، قطعا به کمک ایران نیاز خواهد بود.
اهمیت نقش ایران در قبال منطقه اقتصادی سازمان همکاری شانگهای به طور طبیعی با گنجاندن هند و پاکستان در گروه، و به ویژه با توجه به توافق هسته ای به دست آمده و از بین رفتن بحران هسته ای ساختگی غربی علیه ایران و در پی آن لغو تحریم های اقتصادی و مالی مشهود تر می شود. ایران اکنون در موقعیت بهتری برای تجربه یک توسعه مداوم، هم از لحاظ معنوی و هم اقتصادی برخوردار است. اگر چنین باشد، این حرکت باید منطقه ای و بر روی یک کره تمدنی و اساس رایج به اشتراک گذاشته شود.
اکنون روشن است که کمک ایران به توسعه جنبه های فرهنگی و همچنین اقتصادی زندگی آینده در منطقه سازمان همکاری شانگهای - چه در داخل و چه در خارج - ضروری و طبیعی است.
خاورمیانه جدید قطعا با ایران در مرکز پویایی قدرتمند آن تعریف می شود.
بنابراین، به نظر می رسد زمان برای ایجاد یک منطقه اقتصادی سازمان همکاری شانگهای با ترکیب تلاش ها و ارائه یک روش جدید تفکر و مدل های اقتصادی به منظور توسعه سرمایه اجتماعی و رفاه در منطقه فرا رسیده باشد. در این صورت فلکی، به کمک ایران قطعا نیاز است.