مصر نیاز به انقلاب اداری و سیاسی دارد همانطور که نیاز به انقلاب اجتماعی و آشتی ملی است که به هویت مصری عربی اسلامی مدنی فراگیر هدایتش کند و همه زیر چتر آن متحد شوند و گرنه «انقلاب بیچارگان» سومین رئیس جمهوری را در کمتر از شش سال سرنگون می کند.
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، «عبدالباری عطوان» نویسنده و تحلیلگر مشهور عرب در تحلیلی در بخش سخن سردبیر در روزنامه رأی الیوم به آخرین تحولات مصر پرداخت و نوشت: نیمه ماه آگوست گذشته مجله ریشه دار و قدیمی«اکونومیست» انگلیس روی جلدش را به اوضاع اقتصادی و سیاسی در مصر اختصاص داد و عنوان شوک آور«خرابی مصر»داشت و این مجله در گزارش مفصل اش پیش بینی کرد که انقلاب جوانان در راه است زیرا میزان بیکاری در این کشور به 40 درصد رسیده است و نیز تاکید کرد که در برابر جوان دو گزینه وجود دارد«بهترین آن مهاجرت است و بدترین اش افراطگرایی».
پیشگویی اکونومیست به شکل تدریجی در حال محقق شدن است و نشانه های فروپاشی اقتصادی مصر در حال تبلور است و خشم مردمی روز افزون شده است، راننده«توک توک»که به شدت از اوضاع معیشتی سخت به سبکی صادقانه و شفاف انتقاد کرد یکی از بارزترین وجوه نشان دادن خشم در این زمینه است.
مصر به دوران صف های طولانی در برابر جمعیت ها و مغازه ها برگشت که در دهه هفتاد حاکم شد. مغازه ها و فروشگاه خالی است و بحران ناپدید شدن شکر بازتاب دهنده«نمادین» حالت خشم و افزایش قیمت ها و ناپدید شدن کالاهای ضروری است.
«عبدالفتاح السیسی»رئیس جمهوری مصر قطعا گزارش مجله انگلیسی را خوانده و این همان چیزی را تفسیر می کند که وی افتتاحیه کنفرانس ملی جوانان را انتخاب کند تا سخنرانی عاطفی ایراد کند و در این سخنرانی تاکید کند که وی یخچالش 10 سال به جز آب ،خالی از همه چیز است و به بحران های خفه کننده اذعان کرد و تاکید کرد که وی مسئول حفظ کشور از سقوط، ایجاد فرصت های شغلی با کرامت،بهداشت مناسب و فرصت های کاری و مسکن برای جوانان است .وی در این سخنرانی هشدار داد که اعتراض ها ممکن است کشور را ویران کند و دعوت به گفت و گو کرد و وعده داد که جوانان بازداشت شده بدون محاکمه را آزاد کند و از رسانه ها انتقاد کرد و گفت از «واقعیت به دور» هستند.
السیسی حجم خطرات واقعی که نظامش را تهدید می کند درک کرده است و می خواست جوانان را به صف خود متمایل کند اما فرصت این درک برای موفقیت به نظر محدود است زیرا حالت غلیانی که بر افکار عمومی مصر حاکم است در حال انفجار است و دعوت به تظاهرات در روز 11 نوامبر آینده با شعار«انقلاب بیچارگان»علیه گرانی منفجر کننده خشم مردمی گسترده در مصر است.
مشکلات مصر زیاد است اما به نظر ما مهمترین آن ها گسترش فساد، سوء مدیریت، ثروتمند شدن فاحش نخبگانی اندک که خون اکثریت قاطع بی چیز را در شیشه می کنند، نبود هیچ گونه مساله ملی فراگیر که ملت مصر را متحد کند و باعث شود که برای کشور و امتش قربانی ها داده و فداکاری کند.
این اشتباه است و بلکه غیراخلاقی است که از ملت مصر خواسته شود که صبر کند و بحران های معیشتی که غیرقابل تحمل است را در سایه فساد و بیشتر شدن شکاف میان فقرا و ثروتمندان به شیوه ای که پر کردنش یا کاهش آن دشوار است، را تحمل کند.
سرنوشت چنین رقم زد که من در اواخر دوران حاکمیت« جمال عبدالناصر»و سال های نخست از حاکمیت «محمد انور السادات» که یکی از بدترین دوران های تاریخ این کشور است زیرا در پی شکست سال 1967 آمد، در مصر زندگی کنم.
در زمان عبدالناصر همه چیز ساخت مصر و فرزندان مصر بود، از خمیر دندان گرفته تا خودروها و اتوبوس ها.همه لباس های پنبه ای و پشمی مصری می پوشیدند و کفش های ساخت داخل به پا می کردند و کالاهای وارداتی محدود به یک خیابان جانبی بود که اسمش خیابان«الشواربی» بود که طولش بیشتر از 50 متر نبود. در این خیابان برخی «بوتیک ها»ی کوچک بودند که لباس های وارد شده به شکل مخفیانه را از ترس مصادره کردن شان عرضه می کردند.
در کمتر از یک سال پس از درگذشت عبدالناصر، السادات سیاست باز اقتصادی و اخراج مشاوران شوروی را آغاز کرد و «کمال ادهم»رئیس سازمان اطلاعات عربستان حاکم مخفی در مصر شد و آمریکایی های جای شوروی ها را گرفتند و حالت گرانی بی سابقه شروع شد و ملت مصر با صف های مرغ،شکر،روغن و دیگر کالا ها برای نخستین بار در تاریخ این کشور آشنا شدند.
این را نفی نمی کنیم که در دوران عبدالناصر برخی مسائل منفی وجود داشت که بارزترین آنها مصادره برخی آزادی ها و وجود برخی موارد فساد در میان برخی افسران و قشر پیرامون نظام بود اما ملت مصر در حالتی از رفاه، هیبت، کرامت و عزت نفس و استقلال واقعی به سر می برد،آموزش بهتر بود و دانشگاه های مصر در صدر همتاهای خود بودند و بیشتر دانشجویان عرب و آفریقایی در آنها درس می خواندند و بیماران از کشورهای حاشیه خلیج فارس و کشورهای مغرب عربی برای درمان به بیمارستان های این کشور مراجعه می کردند.
بازگشت ما به دوران های خوش گذشته مصر(عبدالناصر مُرد بدون آن که خانه ای داشته باشد یا حساب بانکی یا حتی چیزی که فرزندانش به ارث ببرند) به این معنا نیست که ما خواستار همان چیز هستیم. آن چه در پنجاه سال پیش جایز بود چه بسا امروز در سایه تغییرات جهانی در همه عرصه ها مناسب نباشد اما آن چه می خواهیم مورد تاکید قرار دهیم این است که مصر در حالتی از فروپاشی اقتصادی به دلیل سوء مدیریت، از بین رفتن ارزش های کار، نبود حاکمیت عاقلانه و بزرگ شدن رسانه ها ماهر و متخصص در گمراهی و نفاق و تزویر، به سر می برد.
مصر نیاز به انقلاب اداری و سیاسی دارد همانطور که نیاز به انقلاب اجتماعی و آشتی ملی است که به هویت مصری عربی اسلامی مدنی فراگیر هدایتش کند و همه زیر چتر آن متحد شوند و گرنه «انقلاب بیچارگان» سومین رئیس جمهوری را در کمتر از شش سال سرنگون می کند.
السیسی در سخنرانی اش گفت که «مصر با لحظه واقعی رو به روست و نمی توان از انجام اصلاحات اقتصادی دشوار و فوری اجتناب کرد.»و اذعان کرد که «صبر مصری رو به پایان است.» و خواستار گفت و گو و تشکیل کمیته ای برای بررسی آزادی برخی از جوانان شد و به نظر ما این اقدامات«وصله پینه کردن» است و کافی نیست اگر نگوییم که با تاخیر دارد صورت می گیرد.
مصر نیاز به رهبرانی دارای «چشم انداز»است و از حمایت و تایید و کمک ملت برخوردار باشند و به پروژه میهنی پیشتاز و هدایت کننده تکیه کنند که به جایگاهی که مستحق آن است این کشور را بازگردانند و این ستم است که این پروژه را نمی بینیم و این رهبران را در حال حاضر نمی بینیم.
نمی خواهیم که یخچال السیسی یا هر شهروند مصری دیگر خالی باشد، آن را پر از گوشت و پرنده ها و آب میوه ها و سبزی ها می خواهیم ببینم مانند یخچال های دیگر ملت ها که در مقایسه با مصر بسیار عقب مانده تر بودند مانند ژاپن، کره ،مالزی،چین و فهرست طولانی است.
یخچال السیسی رئیس جمهوری مصر به دلیل فساد و سوء مدیریت و رهبری اشتباه خالی است که نصیحت های کمال ادهم را گوش داد و به کمپ دیوید رفت و از نقش رهبریت و پیشتاز خود و پروژه میهنی اش چشم پوشی کرد.